Δεν ενθυμούμαι άλλο τραγούδι που ακούγοντάς το να μου επαναφέρει στη μνήμη τόσο έντονα και τόσο δυνατά κάποια συγκεκριμένη στιγμή, έχοντας τότε, τόσο όμορφα και ήρεμα συναισθήματα, ενώ μπροστά μου είχα μια πανέμορφη εικόνα της χώρας έπειτα από ώρες πάνω στη μηχανή... μα κανένα όμως.
Χρώματα πασπαλισμένη η φύση γύρω και μέσα μου. Μόνο χρώματα. Μήτε περιγράμματα, μήτε γωνίες, μήτε κάποια βαρύτητα στην ατμόσφαιρα..
Όλα κυλούσαν απαλά... για όσα λεπτά.
...ακόμα και τώρα. Κάθε φορά... Οπουδήποτε.
...δυο μάτια που σε κοιτάνε τόσο κοντά και πραγματικά, σε κάνουν να ξεχνάς τα λόγια μπερδεύοντας τις σκέψεις, έτσι το καθετί γίνεται μικρό...
Με τις εικόνες να φεύγουν με ταχύτητα, προσπαθώ να βρώ την αρμονία και σκέπτομαι... Κάποια πράγματα στη ζωή θέλω να τα ξεπερνώ δίχως να τους δίνω σημασία. Ειναι πράγματα ανούσια και άνευ αξίας. Πράγματα που κάποιοι τα "αποθεώνουν" και που εγω απλά τα προσπερνώ. Κάποιες αξίες, έμαθα με τα χρόνια, να τις βρίσκω στα μικρά και στα χαμηλόφωνα μα ακόμα προσπαθώ και παλεύω για αυτές. Κάνω λάθη όπως όλοι οι άνθρωποι μα δεν το βάζω κάτω. Κάποια στιγμή ίσως μπορέσω να πω ότι τα κατάφερα και εγώ ο άμεμπτος για κάποιους, εγωιστής γι'άλλους και ιδανικός για λίγους... Κάποια στιγμή ίσως μπορέσω να ισορροπήσω την διαταραγμένη στύση του μυαλού μου, λιγοστού για κάποιους, τρελού γι'άλλους και ικανού για λίγους...
Μου φθάνουν οι λίγοι μα θα καταφέρω και τους πολλούς. Θα την βρω την αρμονία...
Δεν μου πήρε ώρα για να το διαβάσω. Αντιθέτως, μου πήρε ώρα να το ξεπεράσω. Σεβασμός σε κάθε λέξη. Βαρύτητα σε κάθε πρόταση. Σημείωση σε κάθε παράγραφο.
Έτσι ειναι οι προσωπικότητες. Δεν χρειάζονται πολλά, μόνο καθαρό νού, αμόλυντο απο της εποχής τους δράκους, αίσθημα και εικόνες για να δημιουργήσουν αριστουργήματα σε κάθε είδους τέχνη. Κάτι που λείπει απο πολλούς ανθρώπους του αιώνα μας. Η ικανοποίηση πολλών αρέσκεται στα υλικά-καταναλωτικά αγαθά που τους καθιστά ανίκανους να Δημιουργήσουν...
Όπως λέει και ο ίδιος σε κάποιο άλλο κείμενό του "Ακατανόητο, ρομαντικό, ανίερο μοιάζει να το λέμε αυτό σήμερα. Λησμονούμε ότι χωρίς αγαθά υλικά ο χώρος ο ανθρώπινος ήτανε τόσο αδειανός, που το θαύμα χωρούσε πιο εύκολα. Κι ότι αυτή η “σταματημένη ζωή”, οπως την αποκαλούμε σήμερα υποτιμητικά, υπερσκελίζοντας κάθε αίσθημα αστάθειας, βοηθούσε τότε τους ανθρώπους ν΄αντιλαμβάνονται την πρόοδο με τα ποιοτικά και όχι τα ποσοτικά μέτρα που σημαίνει ότι η διάρκεια, σαν χρυσό νήμα σ΄ένα κέντημα, έδενε περασμένα και τωρινά, ευτελή και πολύτιμα, φυσικά και υπερφυσικά, μ΄έναν τρόπο που δε γίνεται να ξαναγνωρίσουμε ποτέ.
Χωρίς λοιπόν να νοσταλγώ, μ΄αυτά που λέω, τους αργαλειούς ή τις πέτρες των ελαιοτριβείων, απλώς μακαρίζω τα χέρια τ΄ανθρώπινα που, με το να φθείρονται εκείνα στην κλίμακα την ατομική, αποκτούσανε τη δύναμη να σταματούνε τη φθορά στην κλίμακα την ομαδική."
...έπειτα μια πρόταση, χαρακτήριζε έναν άνθρωπό μου. "Κι ύστερα κακολογούν τους ποιητές, ότι δεν έχουν την δύναμη να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα, μόνο κάθονται και ρεμβάζουν. Καλά κάνουν. Να βάζεις με το νού σου αβρά πράματα και μάλιστα να τα βλέπεις απ'την ανάποδη χρειάζεται να'σαι σκληρός"
έπεφταν σωρηδόν εχθές μέσα στο κτίριο που κάποτε μπορεί και να έστεκε υπερήφανο και αλώβητο στη πλατεία Συντάγματος, θέτοντας όλοι ερωτήματα για του έθνους τη κατάντια, ενώ απορημένοι και αποσβολωμένοι έστεκαν, εκ των έσω πάντα, να κοιτούν, ή μάλλον να ακούν, τα γεγονότα έξω από αυτό, ρίχνοντας ταυτόχρονα την ευθύνη, για όλα, στους προηγούμενους. Όμως προηγούμενοι δεν υπήρξαν για να την αναλάβουν.... ούτε τωρινοί, γιατί ονομάζονται υπηρεσιακοί....και οι κατήγοροι, αλεξιπτωτιστές καθώς ήταν, δεν ήξεραν γιατί και πως φθάσαμε ως εδώ…! Γιατί άραγε αντιδρούν οι πολίτες ? Γιατί φωνάζουν ? Γιατί έξω καίγονται κτίρια και επιχειρήσεις ? Γιατί μαμά...
Όλοι θαρρείς και υπήρξαν με πολιτική παρθενογένεση, εχθές μόλις, στο κτίριο που χτίστηκε για να στεγάσει τη δημοκρατία... στεγάζεται άραγε ?
Απ’την άλλη... αυτοί που λεν ότι κάνουν αντίσταση, αντάρτικο...! και θεωρούνται αντιεξουσιαστές ΜΟΝΟ στους φίλους τους, θα πρέπει να ξέρουν οτι οι αγώνες γίνονται χωρίς κουκούλες...
Ας τις βγάλουν, ας αφήσουν το πλιάτσικο κι ας κάνουν τον αγώνα τους ενάντια στο κατεστημένο.
Σαν να μου φαίνεται ότι η ιδεολογία και των δυο πλευρών έχει κοινά σημεία... ατομοκρατία και εγωπάθεια με μόνο σκοπό το "κέρδος"... και μάλιστα κτηνώδες. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Mε το γάντι ή με την κουκούλα...
Άρθρο 2.1: Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας
Κάθομαι στον υπολογιστή και συνομιλώ έχοντας ανοικτό το skypeΧΤΖ-20 version.
Δεν μου φθάνει αυτη η απρόσωπη συνομιλία που έχω, ακόμα κι αν βλέπει ο ένας τον άλλον μέσω του software. Η οθόνη που’χω μπροστά, δίχως πλάισιο και με πάχος ενός φύλλου χαρτιού 42gr, μου επιτρέπει να χαθώ μέσα της. Έτσι απλά απλώνω το χέρι προς αυτήν, δεν βρίσκω εμπόδιο το γυαλί της και την διαπερνώ. Στo παραθυράκι του skype τώρα πια μαζί με τον συνομιλητή μου, βλέπω και το ίδιο μου το χέρι να χαιδεύει το πρόσωπο της αγαπημένης μου. Ο πόθος ειναι μεγάλος και θέλω να την αγκαλιάσω κάνοντας την ίδια κίνηση και με το άλλο χέρι μου. Μα η αγκαλιά όσο κι αν κρατά, όσο και ζεστη κι αν ειναι δεν φθάνει. Θέλω να τη νιώσω με τα χείλη, να φιλήσω τα δικά της, να μυρίσω τα μαλλιά της και το άρωμά της. Χωρίς καμμία σκέψη φέρνω το κεφάλι μου μπροστά και αρχίζω να προσπερνώ την οθόνη. Αισθάνομαι τον ηλεκτρισμό της, τα μάτια κλείνουν απο το εκτυφλωτικό φώς της και ενα απόκοσμο αίσθημα ανατριχίλας με διαπερνά μέσα σε διάστημα τεσσάρων νανοδευτερολέπτων.
Τόσο μόνο κράτησε το ταξίδι προς Εκείνη. Κι ας είμασταν μακρυά.
Η τεχνολογία βλέπεις...
Μα το θέαμα μου φάνηκε γελοίο καθώς με μια γρήγορη ματιά στον υπολογιστή της καλής μου και στο παραθυράκι του skype κατάλαβα ότι ο μισός ήμουν πίσω και ο άλλος εδώ. Μ’ένα μειδίαμα στο πρόσωπο αποφασίζω να ρίξω ενα άλμα και το σώμα ν’ακολουθήσει το κεφάλι.
Ενα ...
Δυο...
Τρία... εεεεεει ώπ.............
........
Ούπς...
...κάπου βρήκα...
Η τεχνολογία βλέπεις...
Ποιός μλκς έκανε τόση μικρή οθόνη ?
Η τεχνολογία βλέπεις κατάφερε να φτιάξει μέχρι 27’’ μέγεθος οθόνη και εγω τελευταία έχω παχύνει καθισμένος μόνιμα στη σούπερ ντρούπερ ουαου ηλεκτρονική πολυθρονοκρεβατάρα μου.
Ας ειναι, σκέπτομαι νωχελικά. Θα περιμένω λίγα χρόνια ακόμα...
Το ζήτημα ειναι η τελική έκβαση. Αν ωφελείται κάποιος και γιατί θα πρέπει σώνει και καλά να γίνει αυτο. Δεν μιλώ για υλικό κέρδος, μα για ηθικό και συναισθηματικό.
Η επίγνωση της κατάστασης πρέπει να’ναι πλήρης.
Ψεγάδι να μη ίπταται. Δισταγμός να μη τριγυρνά.
Να δίνεις δύναμη στους πόρους του κορμιού, εναυσμα διέγερσης στις αισθήσεις. Να παίρνεις θάρρητα και να βουτάς. Να λαμβάνεις σημάδια απο κάθε κίνηση και να ξεκινάς. Να σκέπτεσαι πριν την εύκολη σκέψη. Να τις ποτίζεις τις σκέψεις... θ’ανθίσουν. Να πολεμάς τα τέρατα του κόσμου... τα τέρατα του ίδιου σου του εαυτού. Να αμφισβητείς τα ζουμιά της ευπρέπειας. Να αποδιώχνεις κάθε λογής ανέραστα. Να αναζητάς έρωτες και να τους ζείς. Να τολμάς ταξίδια ζωηρά. Να τολμάς να ρουφάς γνώσεις. Να τολμάς να λές “σ’αγαπώ”.
Ζήσε. Περπάτα. Ο ορίζοντας ειναι απέραντος. Πέτα. Το ίδιο και ο ουρανός. Ανεξάντλητος.
Φορές νιώθεις αλλότριος του ιδίου σου του εαυτού. Πρόσεχε. Το κόστος της ζωής ειναι πολυ μικρό εμπρός στο μεγαλείο της. Φορές, μεγάλα λόγια, ξεχνούν το αφάνταστο αυτής. Φορές, τρανές λέξεις, μειώνουν το λαμπερό της. Φορές, ξερνούν σάπιο σάλιο.
Λευτερώσου.
Η σκέψη για ελευθερία ειναι ανθός λέει η Γιολάντα.
Σαγηνεύσου. Υμνησε την ομορφιά και τραγούδα την. Η ρίζα...
Με αφορμή ένα ξεχασμένο παλιό τραγούδι θυμήθηκα στιγμές που έχουν μείνει και συχνά επισκέπτονται το νού.
Θυμήθηκα την παρουσίαση αυτού του δίσκου –βινύλλιο- το 1994, μέσα σε κάποιον χώρο στο παλιό, τότε, μισογκρεμισμένο κτίριο του Φίξ στην Πατησίων. Χειμώνας. Τίποτα το χλιδάτο. Ελάχιστα άτομα. Στο όρθιο. Πίσω μας οι νέοι τότε, Πύξ Λαξ. Επάνω Καρατζόλη, Παλαμίδας, Μάλαμας. Ατμόσφαιρα ξεχωριστή, διαφορετική απο τα στημένα πάρτυ ή συναυλίες.
Θυμήθηκα το 1983 στο ΟΑΚΑ όπου ο Νταλάρας έκανε ρεκόρ προσέλευσης κόσμου, νομίζω, με δυο συνεχόμενες συναυλίες και με την παρέα να γυρίζουμε σπίτι με τα πόδια, γιατί ηλεκτρικός δεν υπήρχε εκείνες τις ώρες και ταξί εξαφανισμένα με τόσο κόσμο.
Θυμήθηκα κάπου στο 1993 τρικάβαλο το παπάκι τότε, στη Νίκαια, στο Κατράκειο έπειτα απο συναυλία. Θυμήθηκα χειμώνες με αυτο παπάκι και την κοπέλα πίσω μου κυριολεκτικά να προσπαθεί να με ζεστάνει με την ανάσα της στις κοντινές μας βόλτες.
Θυμήθηκα μουσικές σκηνές που μου λείπουν. Οι “γραμμές”, ο “συρμός”, το rock & roll στο κολωνάκι, το μπαράκι του Βασίλη, το “δίπλα στο ποτάμι”, “ο σταυρός του νότου” , το Half Note, το “Αν Club”, οι “Βάτραχοι” στη Σόλωνος, το παλιό “Κύτταρο” και κάποια μικρά μπάρ στη πλάκα.
Θυμήθηκα κάποιο βράδυ στο σταυρό του νότου... Κάποιο άλλο στο στέκι... Κάποιο που απο την αρχή φάνηκε η κούραση...
Θυμήθηκα την πιο ήρεμη στιγμή που έχω περάσει έπειτα απο ταξίδι ωρών. Χρώματα γύρω, θάλασσα και carusso που σταματούσε κάθε ήχο, εξαφάνιζε κάθε τι άσχημο που θα μπορούσε να υπάρχει.
Σώμα κουρασμένο.
Σχεδόν κινείται μηχανικά.
Νούς ξεχασμένος, μουδιασμένος.
Δεν νιώθει, δεν προλαβαίνει.
Σχεδόν κινείται μηχανικά.
Συναισθήματα πουθενά...!
Χρόνος ελάχιστος και γι'αυτά...
Μπορώ να πω, με σιγουριά πια, ότι το πνεύμα των Χριστουγέννων ούτε που μ'άγγιξε. Ούτε που πέρασε εφέτος απο μπροστά μου. Τις ημέρες που άπαντες γνωστοί στριφογύριζαν σε στράτες γιορτινές συνοδευόμενοι απο εξίσου γιορτινούς φίλους εγώ προσπαθούσα να φτιάξω το μέλλον κι έπειτα να προλάβω να κλείσω τα κενά της αποθυμιάς μου.
Ολα αυτά εξουθένωσαν το σώμα που κι αυτο με την σειρά του διαμαρτηρήθηκε βάζοντας φραγμό στις λέξεις.
Γυρίζω πίσω. Βλέπω κάλπικες στιγμές που πέρασαν μα και όμορφες που μείναν. Ετοιμασίες και γλυκά παραστρατήματα για μια εορταστική βραδιά που δεν έγινε.
Εύχομαι οι μέρες που θα κυλήσουν να μοιάσουν και να'ναι αληθινές, να μοιάσουν και να'ναι ζωντανές. Το γαλάζιο που "χάθηκε" στο πέρας των ημερών να σκεπάσει τον κόσμο μου και το λευκό να χαράξει τη ζωή μου.
Αέρας φυσά και αναμοχλεύει τ'άστρα τ'ουρανού.
Εκείνα, ανάστατα σαλεύουν.
Ψάχνουν κούρνιασμα στο απέραντο του νού.
Εκείνος μανιασμένος. Ακούραστος.
Χτυπά τα πλευρικά του για να σαστίσει και την πιο απόμακρη αστρονοητική γειτονιά.
Μωρέ, τι ειναι τούτος ο κόσμος που περπατούμε ? Υπάρχει κι άλλος για να στοιβάξουμε κάτι, κάπου για μετά ή ν'αναλώσουμε τις ανάσες όλες εδώ στο δήθεν άσπιλο παρόν που κακογλωσσάτην ζωή ?
Πες τώρα που'χουμε πάρει το κολάι.
Ανθρώπινη απλότητα...
είχα ακούσει κάποτε να λέει "αν δεν νιώσεις την ικανοποίηση να κρατιέσαι απ'τα χέρια σου στην ζωή, δεν ειναι ζωή, ειναι σύμπτωση...!" Λούης. Πέραμα. Υπερήφανος φιλοσοφημένος "κλοσάρ"
