6.6.08

έβρεξε...

... συνεχίζει να ρίχνει κάτι σταγόνες
Μύρισε η Αθήνα... το χώμα της... απο την μνήμη ξεπηδάνε θύμησες... στιγμές... ξάφνου τα παιδικά χρόνια ξαναζωντανεύουν... η μετέπειτα πορεία μου.
Πάντα η πρωινή βροχή μου θυμίζει την παλιά μου γειτονιά.
Λίγα χρόνια πρίν στον δρόμο για το γραφείο......... τότε που απο την στροφή του δρόμου φαινόταν ο λόφος με τα λιγοστά φρεσκοφυτεμένα δεντρύλια στην κορυφή, και με το πλούσιο πράσινο χαμηλά..... εκεί που βρίσκουν δροσιά τα καλοκαίρια κάθε λογής “ζωντανά”.... εκεί που ανοίγει η καρδιά σου στην πρωινή ασχήμια & γκρίνια του κόσμου....
Τώρα δυστυχώς δεν περνώ απο εκεί, αλλά ψάχνω αφορμές για να διασχίσω αυτόν τον δρόμο.

Με ρώτησες αν θα μπορώ να σε βρώ......
Με την πρώτη σταγόνα που θα ακουμπά το πρόσωπό μου θα είσαι εδώ......

Ενα τραγουδάκι της βροχής που θυμήθηκα απο τον Manu, φυσικά με μέγιστες πολιτικές προεκτάσεις

                                                         Manu Chao - Raining In Paradize

No comments:

Post a Comment