Θα ζούσαμε την πρώτη σαν πρόβα, σαν δοκιμή, για να μάθουμε να ζήσουμε όπως θα θέλαμε τη δεύτερη. Αν πεθαίναμε δύο φορές, είναι σχεδόν βέβαιο ότι τη δεύτερη θα πεθαίναμε καλύτερα απο την πρώτη.Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Η ζωή μας είναι μόνο μία, και μάλιστα μικρής διάρκειας.
Αυτό το θέατρο μπορούμε να το παίξουμε μόνο μία φορά. Χωρίς πρόβα, χωρίς δοκιμή. Γι'αυτό, πρέπει να το παίξουμε όσο γίνεται καλύτερα και για μας τους ίδιους και για όσους αγαπάμε. Εμείς γράφουμε το σενάριο που μας αξίζει. Εμείς φτιάχνουμε τα σκηνικά που μας αρέσουν. Εμείς επιλέγουμε τους ηθοποιούς. Εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές και ταυτόχρονα οι θεατές. Στο τέλος εμείς θα το απολαύσουμε. Εμείς θα το χειροκροτήσουμε ή δεν θα το χειροκροτήσουμε .
Δημήτρης Μπουραντάς"Όλα σου τα'μαθα, μα ξέχασα μια λέξη"
Εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές...
Πρωταγωνιστές στο θέατρο του παραλόγου... με σκηνοθέτη την ίδια τη ζωή ... και σεναριογράφο Εκείνον... Εγώ απλά παίζω το ρόλο που φτιάχτηκε για μένα... Ολοι χειροκροτούν... Απ'ότι φαίνεται τον παίζω καλά... Τα χειροκροτήματα γεμίζουν το είναι μου... ικανοποιούν το εγώ μου.. Οταν σβήσουν τα φώτα της ράμπας όμως?
ReplyDeleteΟσο δίπλα σου έχεις ανθρώπους που αγαπούν & εκτιμούν την ψυχή σου, τα φώτα θα παραμένουν αναμένα.
ReplyDeleteΤα δικά σου τα φώτα... αυτά που φωτίζουν την καρδιά σου.