Πόνος...

Ἂν ὁ Θεὸς ξεχνοῦσε γιὰ μία στιγμὴ ὅτι εἶμαι μία μαριονέτα φτιαγμένη ἀπὸ κουρέλια καὶ μοῦ χάριζε ἕνα κομμάτι ζωή, ἴσως δὲν θὰ ἔλεγα ὅλα αὐτὰ ποὺ σκέφτομαι, ἀλλὰ ἀσφαλῶς θὰ σκεφτόμουν ὅλα αὐτὰ ποὺ λέω ἐδῶ.
Θὰ ἔδινα ἀξία στὰ πράγματα, ὄχι γι᾿ αὐτὸ ποὺ ἀξίζουν, ἀλλὰ γι᾿ αὐτὸ ποὺ σημαίνουν.
Θὰ κοιμόμουν λίγο, θὰ ὀνειρευόμουν πιὸ πολύ, διότι γιὰ κάθε λεπτὸ ποὺ κλείνουμε τὰ μάτια, χάνουμε ἑξήντα δευτερόλεπτα φῶς. Θὰ συνέχιζα ὅταν οἱ ἄλλοι σταματοῦσαν, θὰ ξυπνοῦσα ὅταν οἱ ἄλλοι κοιμόταν. Θὰ ἄκουγα ὅταν οἱ ἄλλοι μιλοῦσαν καὶ πόσο θὰ ἀπολάμβανα ἕνα ὡραῖο παγωτὸ σοκολάτα!
Ἂν ὁ Θεός μου δώριζε ἕνα κομμάτι ζωή, θὰ ντυνόμουν λιτά, θὰ ξάπλωνα μπρούμυτα στὸν ἥλιο, ἀφήνοντας ἀκάλυπτο ὄχι μόνο τὸ σῶμα ἀλλὰ καὶ τὴν ψυχή μου.
Θεέ μου, ἂν μποροῦσα, θὰ ἔγραφα τὸ μῖσος μου πάνω στὸν πάγο καὶ θὰ περίμενα νὰ βγεῖ ὁ ἥλιος. Θὰ ζωγράφιζα μ᾿ ἕνα ὄνειρο τοῦ Βὰν Γκὸγκ πάνω στὰ ἄστρα ἕνα ποίημα τοῦ Μπενεντέτι κι ἕνα τραγούδι τοῦ Σερρὰτ θὰ ἦταν ἡ σερενάτα ποὺ θὰ χάριζα στὴ σελήνη. Θὰ πότιζα μὲ τὰ δάκρυά μου τὰ τριαντάφυλλα, γιὰ νὰ νοιώσω τὸν πόνο ἀπὸ τ᾿ ἀγκάθια τους καὶ τὸ κοκκινωπὸ φιλὶ τῶν πετάλων τους...
Θεέ μου, ἂν εἶχα ἕνα κομμάτι ζωή... Δὲν θὰ ἄφηνα νὰ περάσει οὔτε μία μέρα χωρὶς νὰ πῶ στοὺς ἀνθρώπους ὅτι ἀγαπῶ, ὅτι τοὺς ἀγαπῶ. Θὰ ἔκανα κάθε ἄνδρα καὶ γυναῖκα νὰ πιστέψουν ὅτι εἶναι οἱ ἀγαπητοί μου καὶ θὰ ζοῦσα ἐρωτευμένος μὲ τὸν ἔρωτα.
Ἔμαθα πὼς ὅταν τὸ νεογέννητο σφίγγει στὴ μικρὴ παλάμη του, γιὰ πρώτη φορά, τὸ δάχτυλο τοῦ πατέρα του, τὸ αἰχμαλωτίζει γιὰ πάντα. Ἔμαθα πὼς ὁ ἄνθρωπος δικαιοῦται νὰ κοιτᾷ τὸν ἄλλον ἀπὸ ψηλὰ μόνο ὅταν πρέπει νὰ τὸν βοηθήσει νὰ σηκωθεῖ.
Ἂν ἤξερα ὅτι σήμερα θὰ ἦταν ἡ τελευταία φορὰ ποὺ θὰ σ᾿ ἔβλεπα νὰ κοιμᾶσαι, θὰ σ᾿ ἀγκάλιαζα σφιχτὰ καὶ θὰ προσευχόμουν στὸν Κύριο γιὰ νὰ μπορέσω νὰ γίνω ὁ φύλακας τῆς ψυχῆς σου.
Ἂν ἤξερα ὅτι αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ τελευταία φορὰ ποὺ θὰ σ᾿ ἔβλεπα νὰ βγαίνεις ἀπ᾿ τὴν πόρτα, θὰ σ᾿ ἀγκάλιαζα καὶ θὰ σοῦ ῾δινα ἕνα φιλὶ καὶ θὰ σὲ φώναζα ξανά, γιὰ νὰ σοῦ δώσω κι ἄλλα.
Ἂν ἤξερα ὅτι αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ τελευταία φορὰ ποὺ θὰ ἄκουγα τὴ φωνή σου, θὰ ἠχογραφοῦσα κάθε σου λέξη γιὰ νὰ μπορῶ νὰ τὶς ἀκούω ξανὰ καὶ ξανά.
Ἂν ἤξερα ὅτι αὐτὲς θὰ ἦταν οἱ τελευταῖες στιγμὲς ποὺ σ᾿ ἔβλεπα, θὰ ἔλεγα «σ᾿ ἀγαπῶ» καὶ δὲν θὰ ὑπέθετα, ἀνόητα, ὅτι τὸ ξέρεις ἤδη.
Ὑπάρχει πάντα ἕνα αὔριο καὶ ἡ ζωή μας δίνει κι ἄλλες εὐκαιρίες γιὰ νὰ κάνουμε τὰ πράγματα ὅπως πρέπει, ἀλλὰ σὲ περίπτωση ποὺ κάνω λάθος καὶ μᾶς μένει μόνο τὸ σήμερα, θά ῾θελᾳ νὰ σοῦ πῶ πόσο σ᾿ ἀγαπῶ κι ὅτι ποτὲ δὲν θὰ σὲ ξεχάσω.
Τὸ αὔριο δὲν τὸ ἔχει ἐξασφαλίσει κανείς, εἴτε νέος εἴτε γέρος.
Σήμερα μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ τελευταία φορὰ ποὺ βλέπεις τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπᾷς.

Απόσπασμα απο την ἀποχαιρετιστήρια ἐπιστολὴ τοῦ Γκαμπριὲλ Γκαρσία Μάρκες... Περὶ ἔρωτος, ἀγάπης καὶ ζωῆς

13 χρόνια μόνο ...
πώς κατάλαβε τη σημαίνει ζωή ?
πως έζησε μαζί της ? πως έπαιξε μαζί της ? πως την αγάπησε ? πως πάει να φύγει ?
Γιατί την άφησε ?

Γιατί τόση αδικία ?

Ενα Τριαντάφυλλο...

κάποιες στιγμές νιωθεις το απόλυτο κενό να σε τυλίγει... δεν μπορείς να αρθρώσεις λέξη... νιώθεις τα πάντα γύρω σου τόσο αδιάφορα... δεν έχεις το κουράγιο να σηκωθείς... να κάνεις τα αυτονόητα... να σκεφθείς... να κλάψεις... να φωνάξεις... να βρίσεις...

Να βρίσεις... ποιόν ? κάποιον που υποτίθεται κινεί τα νήμματα της ζωής...... ας μην συνεχίσω, είμαι γεμάτος πόνο και θυμό.

Μια Μαργαρίτα...

έτσι γρήγορα ήρθε γεμάτη χρώματα, αρώματα και γέλια,

κι έτσι γρήγορα έφυγε αφήνοντας στους αγαπημένους της το χαμόγελό της... τις κούκλες της... την ψυχή της. Μια μαργαρίτα που πρόλαβε να ανθίσει δεκατρείς στιγμές... δεκατρείς στιγμούλες.

Γιατί στιγμές στον χρόνο είναι η ζωή μας.

Ενα λευκό λουλούδι ...
σαν το λευκό νυφικό της χαράς... το λευκό άνθος της άνοιξης... το λευκό της αγνότητας... σαν έναν άγγελο...
Γιατί άγγελος ήσουν...
Ενας άγγελος που ήρθε σ'εμάς, έμεινε λίγο, άφησε αγάπη κι έφυγε.

Ενα αστέρι...

Ενα αστεράκι απ'αυτά που φωτίζουν τις ψυχές των ανθρώπων
Ενας ολάνθιστος κήπος...
Ενας κήπος μες'το σπίτι σου... ενα ηλιοτρόπιο στην αυλή σου.

Ενα καταπράσινο λειβάδι η ζωή σου, που κάποιος όμως βάλθηκε να το χαλάσει.

Τι να εξηγήσεις και γιατί ?
Τι να ξεχάσεις ?
Τι να πρωτοθυμηθείς ?
Ποιόν ?
Γιατί ?

Θα σε θυμάμαι μέσα απ'τα λόγια των φίλων μου.
Θα σου μιλώ στα όνειρα μου.
Θα σε βλέπω κάθε άνοιξη μπροστά μου.

Καλό ταξίδι
Καληνύχτα... σε λατρεύουμε

Είσαι η Μαργαριτούλα μας ...

το αστεράκι μας........... to asteri ki i eyxi.mp3