μια αρχή που ένα τέλος γεννά...

Η Κυριακή με βρίσκει στο γραφείο...
η διάθεση περίεργη. Το σώμα κουρασμένο. Το μυαλό τρέχει απο'δώ και απο'κεί...
σαν ενα πετραδάκι που έπεσε με βία στο νερό,
σαν το φεγγάρι που κρύβεται πίσω απο σύννεφα,
σαν ένα ελάφι μόνο στην Πάρνηθα,
σαν το καράβι που ζητά ένα απάνεμο λιμάνι,
σαν ένα λευκό άνθος που ξεπετάγεται μέσα απο πράσινο φύλλωμα...
Τριφύλλι σκέπτομαι... Πανάθας θα'ναι... :)

Ο έντονος ρυθμός αποζητά λίγες στιγμές ηρεμίας. Όμως η σκέψη δεν σταματά. Πως θα βρεί συτή την γαλήνη της ?
Η απάντηση χτίζεται μέσα μου. Αθελά μου.
"Φτίαχνω μια ζωγραφιά, ένα σύμπαν παράλληλο, ζώ πάνω σ'ένα χαρτί, κι ονειρεύομαι το άπειρο"
Απάντηση που την διεκδικώ αλλά και δεν τολμώ να την ζητήσω.
Οι κινήσεις και οι ματιές άλλα μαρτυρούν. Σαν να ζητάς μία επανάληψη...
... και αν θέλεις να αρχίσεις ξανά, μια αρχή που ένα τέλος γεννά... play this

Στην σκέψη έρχεται εκείνος ο φάρος, το λιμάνι και ο λόφος με τα σπίτια.Δεν ξέρω πώς...
Ολα μέρος ενός παιδικού ζωγραφισμένου χαρτιού.
Κάπου έχω γράψει γι'αυτό.
Η ομορφιά που δίνουν τα χρώματα πάνω στο άσπρο φόντο.
Η ομορφιά που δίνει το ίδιο το σκηνικό όταν το βλέπεις μπροστά σου.
Έτσι... σαν έκπληξη. Σαν δώρο για εκείνο το μεγάλο ταξίδι.
Ενα ταξίδι θαλασσινό, ανάμεσα σε στεριές.
Να κρατήσει θέλω... όσο χρειάζεται. Μπορεί μέρες, μπορεί μήνες... ίσα να μη με κουράσει.
Να κρατώ στο χέρι την ελπίδα.
Να την μοιράζω όπου χρειάζεται...


δεν θα κρατήσω για μένα,
παρά μόνο λίγο

... ίσα να περάσω μία στιγμή