Σαν ένας πίνακας που έμεινε στην μέση, σαν ένα όνειρο που χάθηκε στην σκέψη...

Υπάρχει μια όμορφη παρουσία... ευγενική... νεραϊδένια.
Ζεί σ'άλλον κόσμο... μακρυά
Στην παλιά εποχή
Εκεί που τα στοιχεία της φύσης ερωτεύονται μεταξύ τους.
Οι εποχές του χρόνου εναλλάσσονται με εντυπωσιακές αποχρώσεις.
Στα ποτάμια κυλά νάμα απο μυθικές σπηλιές.

Οι γύρω λόφοι ολάνθιστοι... γεμάτοι ρόδα.

Το φεγγάρι ακουμπά στον κόσμο της κι εκείνοι σκαρφάλωνουν σ'αυτό.

'Ονειρα δεν υπάρχουν.
'Ονειρο είναι η ζωή τους

Τα μάτια της λάμπουν στο φώς της ημέρας,
σαν τον μεσημβρινό ήλιο.
Τα μαλλιά της ανεμίζουν με το παραμικρό φύσημα του αέρα,
σαν το λίχνισμα του σταριού.
Το πρόσωπό της φωτίζει τις σκέψεις των ανθρώπων,
σαν το πυροτέχνημα μες την νύχτα.
Το χαμόγελό της γαληνεύει και την πιό άγρια θάλασσα,
σαν το ολόγιομο φεγγάρι.
Το κορμί της σμιλεύει καθημερινά ο δημιουργός της,
σαν μια ατέλειωτη κορωνίδα.

Η καρδιά της σαν τον έναστρο νυχτερινό ουρανό... γεμάτη αγάπη.

Φίλοι πολλοί γύρω της.
Αγαπημένοι.
Ζεί τον έρωτα.
Σκορπά την καρδιά της... δίνει την ψυχή της σ'αυτούς που αγαπά.
Κάποιοι την πλήγωσαν, άλλοι την λάτρεψαν.

Κάποτε βρέθηκε σε άγνωστο, μά φιλικό περιβάλλον.
Την αγάπησαν... τους αγάπησε.
Τον κήπο που είχαν τον στόλιζαν κάθε μέρα με την μορφή της.
Ώς αντάλλαγμα τους χάριζε το χαμόγελό της.
Γέλια και σκέρτσα γέμιζε ο τόπος.

Εκεί την συνάντησε εκείνος.
Ως ναυαγός...
γύριζε αιώνες τον κόσμο.
Συντροφιά του πάντα, αγαπημένες του μελωδίες.
Η ζωή του άλλαξε...
τα σύννεφα που τον σκέπαζαν, με μιάς εξαφανίσθηκαν,
ένα μειδίαμα χαράχθηκε στο προσωπό του,
οι σκέψεις του μόνιμα στην καρδούλα του... έτσι την ονόμασε.
Ζεί μόνο για εκείνη...
Η καρδιά του χτυπά μόνο για εκείνη... για λίγο όμως.

Αγάπη ανόητη, μά πέρα για πέρα αληθινή.

Δεν μπόρεσαν να συναντηθούν... υπήρχε κάτι που τους χώριζε.
Ο χρόνος...
και μία άλλη γή...

Η δύναμη της θέλησης, ωστόσο, μεγάλη.
Τα λόγια τους δυνατά που ταξίδευαν στον χρόνο.
... αγκαλιασμένα.
Περνούσαν απ'τα άστρα... κρυφά βρισκόντουσαν στο πιο φωτεινό...
εκεί... δίπλα στην γειτονιά της... στον αστερισμό της "Ευγένειας"...
... μπλεγμένα.
Κάπου ανάμεσα και ένα φιλί
... για να ξεδιψάσουν.

Ενα φιλί... ανάσα ζωής... μία αναπνοή.

Σαν έργο τέχνης ζωγραφισμένο απο τον Δομήνικο,
σμιλεμένο απο τον Michelangelo
... σαν μία αγιογραφία του Θεόφιλου

Αλλά...
οι μεγάλες αγάπες κρατούν μόνο στα παραμύθια.
Οι ζωές τους "αλλιώτικες".
Ο χειρισμός της ροής του χρόνου δεν άφηνε περιθώρια για ένα μακρινό κοινό ταξίδι.
Ετσι ο έρωτας έμεινε, αλλά αναζήτησαν αλλού την αγάπη.
Και οι δύο ήξεραν πού.
Εκείνος θα αγκυροβολούσε στο αραξοβόλι που είχε συναντήσει κάποτε

και εκείνη θα έβαζε πλώρη πρός τον κόσμο της.
...στους λόφους με τα ρόδα.

Τώρα πιά έμειναν οι εικόνες... τα σ'αγαπώ
και κάποιοι ψίθυροι
...λίγο πρίν το καληνύχτα...

...σε λατρεύω...

Ο θρύλος λέει ότι αναφώνησε εκείνος :
Καλά ταξίδια λοιπόν
Την καρδιά μου πάρε μαζί σου να σε φιλά.

και κάθε τέτοια ημέρα, της εύχεται :
χρόνια πολλά
ευτυχισμένα
ονειρεμένα
χαρούμενα...

                                          Nick Cave - Where The Wild Roses Grow