Σαββατοκύριακο

Ισως η πρώτη φορά που η οδήγηση βάλθηκε να με αποτελειώσει.
Ο νούς διοχέτευε αμέτρητες δόσεις ενέργειας, μα το κορμί αρνιόταν να τις δεχθεί.
Η κούραση των τελευταίων εβδομάδων απαιτούσε οπωσδήποτε κάποιο διάλειμμα.
Ήδη την Παρασκευή ημιλειτουργούσα. Οι καρποί μου, ακόμα και τα δάκτυλα, είχαν την πολυτέλεια ν’απορρίψουν κάθε προσπάθεια κίνησης.
Για να ξεκουρασθώ έπρεπε να φύγω.
Να φύγω απ’την πόλη.... να οδηγήσω...
Μόνο εγώ ήξερα πώς.
Η λύτρωση ήρθε στον προορισμό μας.
Δεκατρείς ώρες συνεχόμενου ύπνου και αρκετές ακόμα κολύμπι... στο στοιχείο μου.
Στο γαλάζιο.
Στο στοιχείο που είχα να έρθω σ’επαφή σχεδόν ένα μήνα.
Εκεί που ξεχνιέμαι... όπου μπορώ να διαλογισθώ... να κάνω “ταμείο”.
Βουτώ κι ακούω μόνο τον ήχο της θάλασσας.
Το μυαλό γεμίζει τις μπαταρίες και ξαναφορτώνει μνήμες. Το σώμα ακολουθεί.
Το νερό μπορεί να με ξαναγεννήσει.
Μπορώ να ζήσω εκεί. Να περάσω ώρες κολυμπώντας.
...εκεί που οι άλλοι σταματούν, ο ... συνεχίζει... η φράση των δικών μου.

Θα περάσει σκέπτομαι και θα ξανάρθω.
Ο Ιούλιος πάντα ήταν σκληρός μήνας. Σηματοδοτεί το τέλος ενός ετήσιου αγώνα... μία παύση 31 ημερών και ξεκινά ο νέος γύρος...

---------------------------------------------------------------

Εχθές πορεία δίπλα στις γραμμές.
Αργά το απόγευμα, την ώρα της δύσης.
Ενας μεγάλος ερυθρος δίσκος μπροστά μου, έτοιμος να πέσει και αυτός στην θάλασσα. Τα χρώματα του ουρανού “ανακατώνονται”. To μπλέ αναμυγνείεται με το πορτοκαλί του ήλιου.
Μια παλέτα μπροστά μου, πολλές ιδέες στο μυαλό....

Σήμερα, η εθνική οδός κατηφορίζει και πέφτει στη θάλασσα και αυτή.
Σε μια γαλήνια θάλασσα που έχει πάρει άλλα χρώματα... Νάτος πάλι... Μόλις που φαίνεται κάτι να ξεμυτά απο τα απέναντι βουνά....

Ο ήλιος τον τελευταίο καιρό παίζει μαζί μου.