...και στο άθλιο ψέμα να πάψω να ζώ

Και είμαι εδώ,
προσπαθώ να μαζέψω την σκόνη απ’τα αστέρια
Να φτιάξω ενα ποίημα γλυκό
Και να γίνουν οι λέξεις λευκά περιστέρια
Να φθάσουν κοντά στον δικό σου ουρανό
Στο μπαλκόνι να βγείς,
να κοιτάξεις κρυφά, να γελάσεις
και να με φωνάξεις να’ρθώ.
Να’ρθώ πίσω για σένα,
για μένα
και στο άθλιο ψέμα να πάψω να ζώ.

Θολωμένος, Σαστισμένος...
Τελειωμένος όντως, όπως για άλλο λόγο σου είχα γράψει
Χαμένος σε έναν ψεύτικο κόσμο...
Χαμένος μόνιμα σε μία υγρή γή...
Χαμένος μόνιμα σε χιλιάδες σκέψεις...
Χαμένος σε χιλιάδες ερωτήματα χωρίς απαντήσεις...
Ονειρα που γίνονται εφιάλτες...


Βλέπω ανθρώπους να συζητούν, να αστειέυονται και να γελούν.
Φυσιολογικό... αλλά μου φαίνεται τόσο άγνωστο.
Τόσο μακρυά απο μένα
Μου είναι δύσκολο να γελώ και να ζώ “ανέμελα” όπως ο περισσότερος κόσμος.
Το μυαλό μου πιά, λειτουργεί χωρίς ουσία.
Δεν μπορώ να ξέρω που θα καταλήξει αυτό...

Δεν ησυχάζω.
Η μόνη σκέψη είσαι εσύ.
Εχω ανάγκη να σ’ακούω, να σε βλέπω.
Εχω ανάγκη απο ένα σου φιλί.
Θέλω να σ’έχω μόνιμα μέσα σε μια αγκαλιά. Να σε κρατώ...

Τι παιχνίδια παίζει η ζωή ?
ΤΙ δοκιμασίες περνάμε ?

Ερωτας...
Ερωτευμένος γι’αυτό που είσαι. Γι’αυτό που έχω γνωρίσει.
Ενα πλάσμα απίστευτο.
Ενα πλάσμα που μπορεί να κάνει οποιονδήποτε ευτυχισμένο.
Ευτυχία...
Λέξη που λείπει απο την ζωή μου... απ’το μυαλό μου.
Ευτυχία. Που βρίσκεται όλο αυτόν τον καιρό και δεν μπορώ να την αποκτήσω ?
Δεν υπάρχει πουθενά.... έχω απομακρυνθεί απο πολύ κόσμο.
Εχουν απομακρυνθεί όλοι απ’τις σκέψεις μου.
Σαν να μη με ενδιαφέρει κανείς πιά.

Σου γράφω περιμένοντας μέσα σε δημόσιο κτίριο....
Γύρω μου κόσμος αρκετός.
Φωνές
Συζητήσεις.
Εγώ στον κόσμο μου. Δεν με ακουμπά τίποτα. Δεν ακούω τίποτα.
Το ίδιο συμβαίνει παντού. Ζώ σε έναν ψεύτικο κόσμο.
Στον κόσμο του έρωτα...

Τόση αγάπη... τόση λατρεία...
Τόσος πόνος... τόσο δάκρυ...