Βυθισμένος

Μόνος...

Εδώ...

Στο γνωστό σημείο...

Βυθισμένος στις σκέψεις μου...

Να κοιτώ το γαλάζιο...

Με ένα βιβλίο στο χέρι...

Προσπαθώ να τ'ανοίξω..... αδύνατον

Ο νούς μου προσπαθεί να βρεί το κατάλληλο σημέιο εξισσορόπησης..... μάταια

Η ματιά μου καρφωμένη στο όμορφο γαλάζιο..... χάνεται

Πιάνω το μολύβι..... ώς συνήθως

Κάπου στο βάθος πυκνά λευκά σύννεφα.

Σαν βαμβάκι..... απαλά..... δίνουν το δικό τους ξέφρενο χορό..... κάνουν το δικό τους παιχνίδι..... ένα ανελέητο κυνηγητό μεταξύ τους.

Οι ορεινοί όγκοι, τους κάνουν παρέα.

Στέκουν και τα κοιτούν..... μόνο..... δεν συμμετέχουν.

Ετσι και εγώ..... το τελευταίο διάστημα στέκομαι και κοιτώ..... δεν συμμετέχω.

Η θάλασσα προσπαθεί να μου δώσει δύναμη..... γι'άλλη μια φορά.

Πάντα ζητώ την βοήθεια της.

Κι αυτή πάντα βρίσκει τον τρόπο να με κάνει να νιώσω καλύτερα.

Ειναι όμορφη παρεούλα. Ενας εξαιρετικός φίλος.

Εχουμε καθήσει ώρες μαζί. Εχει δεί πολλά και έχει ακούσει περισσότερα.

Σαν αντάλαγμα μου προσφέρει ηρεμία. Στην ψυχή και στον νού.

Ενα ελαφρό αεράκι εμποδίζει κάποιο σπουργίτι, κοντά μου, να σταθεί στην άκρη του γιαλού.
Μονίμως χοροπηδά πρός τα πίσω, προσπαθώντας να αποφύγει τα μικρά επαναλαμβανόμενα κύμματα που σκάνε μπροστά του.
Εχει τον τρόπο του και τα καταφέρνει.
Αυτό..... ένα τόσο δά μικρό πλασματάκι...

Δεν κράτησε πολύ το διάλλειμα.
Ξανά η ματιά μου στο γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού.
Ξανά οι σκέψεις μου στα ίδια.....
..... σε εκείνη