"Ο σταθμός"

Σώμα κουρασμένο.
Σχεδόν κινείται μηχανικά.
Νούς ξεχασμένος, μουδιασμένος.
Δεν νιώθει, δεν προλαβαίνει.
Σχεδόν κινείται μηχανικά.
Συναισθήματα πουθενά...!
Χρόνος ελάχιστος και γι'αυτά...

Εδώ...

 

Ξανά...

Κάλπικες στιγμές

Μπορώ να πω, με σιγουριά πια, ότι το πνεύμα των Χριστουγέννων ούτε που μ'άγγιξε. Ούτε που πέρασε εφέτος απο μπροστά μου. Τις ημέρες που άπαντες γνωστοί στριφογύριζαν σε στράτες γιορτινές  συνοδευόμενοι απο εξίσου γιορτινούς φίλους εγώ προσπαθούσα να φτιάξω το μέλλον κι έπειτα να προλάβω να κλείσω τα κενά της αποθυμιάς μου.

Ολα αυτά εξουθένωσαν το σώμα που κι αυτο με την σειρά του διαμαρτηρήθηκε βάζοντας φραγμό στις λέξεις.

Γυρίζω πίσω. Βλέπω κάλπικες στιγμές που πέρασαν μα και όμορφες που μείναν. Ετοιμασίες και γλυκά παραστρατήματα για μια εορταστική βραδιά που δεν έγινε.

Εύχομαι οι μέρες που θα κυλήσουν να μοιάσουν και να'ναι αληθινές, να μοιάσουν και να'ναι ζωντανές. Το γαλάζιο που "χάθηκε" στο πέρας των ημερών να σκεπάσει τον κόσμο μου και το λευκό να χαράξει τη ζωή μου.

Ανέκδοτες λέξεις, άκυρες του καιρού μας

Υπέρμετρες σημερινές αξίες...

Αέρας φυσά και αναμοχλεύει τ'άστρα τ'ουρανού.
Εκείνα, ανάστατα σαλεύουν.

Ψάχνουν κούρνιασμα στο απέραντο του νού.
Εκείνος μανιασμένος. Ακούραστος.

Χτυπά τα πλευρικά του για να σαστίσει και την πιο απόμακρη αστρονοητική γειτονιά.

Μωρέ, τι ειναι τούτος ο κόσμος που περπατούμε ? Υπάρχει κι άλλος για να στοιβάξουμε κάτι, κάπου για μετά ή ν'αναλώσουμε τις ανάσες όλες εδώ στο δήθεν άσπιλο παρόν που κακογλωσσά την ζωή ?

Πες τώρα που'χουμε πάρει το κολάι.

Ανθρώπινη απλότητα...

είχα ακούσει κάποτε να λέει "αν δεν νιώσεις την ικανοποίηση να κρατιέσαι απ'τα χέρια σου στην ζωή, δεν ειναι ζωή, ειναι σύμπτωση...!" Λούης. Πέραμα. Υπερήφανος φιλοσοφημένος "κλοσάρ"

Δεν πειράζει που δε σου 'ρθε η ζαριά

τζογάρισες στο όνειρο κι είσαι έτοιμος για όλα...

Aγγελάκας

ο χαμένος τα παίρνει όλα

Θέλω...

Δεν μου αρέσει εδώ.

Το είπα κάτι εκατομμύρια φορές σήμερα.

Οχι, δεν μ'αρέσει.

Θέλω να ζήσω.

Θέλω την ζωή μου.

Την χαρά μου.

Τους ανθρώπους μου. Εκείνους που άφησα πίσω. Θέλω να τους έχω δίπλα μου. Να περπατώ δίπλα τους. Να ζήσω ρε γμτ.

Θέλω να βρώ τον χώρο μου. Θέλω ενα δικό μου καταφύγιο. Να το στολίσω με χρώματα δικά μου, με ξύλα και με αρώματα δικά μου, να προλάβω τα Χριστούγεννα που δεν βλέπω να έρχονται όπως τα ήξερα. Δεν τα χάρηκα. Δεν χάρηκα. Όλα αυταπάτες έμοιασαν.

Θέλω να βάψω το σπίτι μου με αποχρώσεις του κόκκινου και του γκρίζου. Οχι μπλέ, όχι γαλάζιο. Κόκκινα, κεραμιδί, γκρί σκούρα σε τοίχους και ταβάνια. Και ταπετσαρίες γκρί, μαύρες. Αυτό θέλω.

Και ενα τζάκι για συντροφιά. Να καίω τα πικρά αυτού του κόσμου και εμένα μαζί. Τ'άσχημα που με βασανίζουν και τα βρώμικα που με τριγυρνούν.

Και νέα έπιπλα, λιτά και λίγα για να τα στολίσω Χριστούγεννα.

Να καλέσω τον κόσμο μου

και τις μοναξιές μου μαζί...

Δεν κόβεται στα δυο η ζώη

The Sacrifice

Ο ύπνος έφυγε έτσι ακριβώς όπως ήρθε απόψε και το ξύπνημα έγινε κουραστικό μές τα ξημερώματα.
Έπειτα το κρύο... έπειτα τα δεδομένα. Αυτα που ξεχνώ σε κάθε τι όμορφο που τυχαίνει.
Και δυστυχώς δεν ειμαι ο μόνος.
Γι'άλλη μια φορά χτύπησε η νόσος των δεδομένων.
Ανελέητα.
Αφού βέβαια τα είχαμε διαλύσει εμείς.
Αφού τα χτυπούσαμε εμείς δίχως να σκεφθούμε τις εξελίξεις και τα αποτελέσματα των κινήσεων αυτών.
Απλά ήταν δεδομένο. Απο τόσο νωρίς. Με τι δύναμη ? Με τι αγάπη ? Ποιά ? Που ?
Κι έρχεται η επόμενη ημέρα.
Τότε που τα σκέφτεσαι κατόπιν.
Αλλα ειναι κατόπιν.
Ειναι αργά. Όσα κι αν πάρεις πίσω, όσο κι αν αναθεματίζεις την ώρα και την στιγμή, το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο.
Ίδιο...
Κι έρχονται εικόνες. Θές να τις ξορκίσεις.
Μάταια.
Το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο...

Τίποτα δεν ήταν έτοιμο. Κανείς δεν ήταν έτοιμος.
Εκείνο ζύγιασε τα πράγματα και αποφάσισε.

Δεν ξέρω ποιος λυπάται πιο πολύ.
Εγω που για πρώτη φορά στην ζωή μου είδα κατι συγκλονιστικό ?
Εκείνη που πρόλαβε και είδε την ζωή ?
Ή εκείνο που θέλησε να μείνει σιωπηλό μπρός στην αχαριστία ?

Καληνύχτα αστέρι

εικόνες ονείρου

εικόνες μπροστά στο τζάκι...

εικόνες κοριτσιών να χάνονται στην ζέστα του...

in the past

Φοβάμαι τα μεγάλα παράθυρα

…και τις μεγάλες προσδοκίες.

Λόγια υπερθετικά.

Λίγο πρίν στον χρόνο

...όπως τώρα.

Εγω κι εσύ...

Οχι δεν αναπολώ.

Έπαψα.

Σκοτώνει το παιχνίδι της αναθύμησης.

                                                       Διάφανα Κρίνα - Τελευταίος σταθμός

Ταξίδια που σταματούν

Όμορφα περάσματα που γέρασαν σε μια νύκτα.

Ονείρωξη που δεν ολοκληρώθηκε.

Ονειροκαταστάσεις που πέρασαν με βία στον ξύπνιο.

Σταγόνες του χρόνου που μετέωρες μείναν και εξατμίσθηκαν σε μια νεα γέννηση.

Άρπαγες που παραμονεύουν.

Ψυχές που αδημονούν.

Φλύαρες ζωές. Αδηφάγες.

Άλλες δεν έζησαν.

Γαμημένη ζωή.

Μάτια στα χρώματα του γκρι που κοιτούν ασπρόμαυρα αισθήματα.

Συνουσία σε πλαστικές μορφές.

Λησμονιά στο άγγιγμα το πρώτο.

Ευτυχία μέσα σε δυστυχή παράγωγα.

Φωνές από άβουλα πλάσματα

Μορφές σε πλάνο οφθαλμαπάτης.

Ονόματα που αγάπησα και μίσησα μαζί.

Ανοχή... αποχή... ενοχή... ρήματα σε διάσταση παράνοιας.

Ηδονή που δεν έζησε ποτέ.

Στολιδένιες λέξεις που κεντούν μίσος.

Η αγάπη θέλει δύναμη και εγώ δεν έχω, αδυνατώ ή ίσως τελικά μπορεί και να μην αγάπησα ποτέ.

Η περπατησιά μου θα είναι μόνη γιατί έτσι ορίζω εγώ.

Τα θέλω μου θα βγουν στην επιφάνεια, ελπίζω ισχυρά.
Άμυνα...

Αναπνοές χρειάζομαι και φευγιό.

Να φύγω θέλω.
Να σταματήσει ο πόνος. Να βρω τη δύναμη της ηρεμίας.
Να γεννηθεί και στον κόσμο που υπάρχω. Στη πλάση γύρω μου.

Ειρωνίες

Ζωές που τρέχουν ειρωνικά με...

όνειρα κι ελπίδες,

λόγια και εικόνες,

έρωτες κι αγάπες,

φιλιά κι αγκαλιές,

χάδια και αισθήσεις,

ζωές...

Όλα σκόρπια και ψεύτικα.

Όλα σκόρπια, εδώ κι εκεί...

...!

Άραγε πως ειναι να δίνεις τέλος ?

Να πέφτεις με την μηχανή

και με ταχύτητα διακοσίων χιλιομέτρων

πάνω σε τοίχο

ή σε γκρεμό ?

...το νιώθεις ?

φοβάμαι τελευταία

Eξομοίωση ή ξεχαστήκαμε και βγήκαμε απ' το χάρτη

Κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα

και τα νησιά μας χαιρετούσαν μεθυσμένα

Μας τραγουδούσανε πουλιά παραδεισένια

ήταν ωραία η ζωή, ήταν ωραία.

Μα ξεχαστήκαμε και βγήκαμε απ' το χάρτη...

...Ότι θα έρθω από μακριά και 'γώ σε λίγο,

ότι θα μείνουμε εκεί μαζί για πάντα

Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα,

θα λέω ψέματα πως δε θα ξαναφύγω...

Αύγουστος δίχως καλοκαίρι στην ψυχή.

Καλοκαίρι δίχως εμένα μαζί μου.

Χαμένες σκέψεις σε ατέλειωτα χιλιόμετρα.

Μέσα σε λίγες ημέρες το κοντέρ έγραψε μερικές χιλιάδες απο δαύτα, μα και πάλι το νού που τρέχει με ιλιγγιώδης ταχύτητα και δεν αφήνει τις σκέψεις ν'ανασάνουν μέσα μου, δεν τον έφθασε.

Έτσι και εγώ, αυθαίρετα, μάζεψα κάποιες και τις άφησα στην άκρη να περιμένουν...

Θα περάσουμε όμορφα ?

τι ειρωνεία ε ?

Κάθε καινούργιο που αγοράζεις

το κρεμάς στη καλύτερη θέση της καρδιάς σου

πετώντας στην κυριολεξια

όλα τα προηγούμενα

και ξεχνώντας πανεύκολα τις στιγμές σας.

Αρρώστεια στη ψυχή

μικροί, προβληματικοί απατεώνες

που αρέσκονται να μοιράζουν τις σαπισμένες σκέψεις τους,

δίχως να τολμούν να δείξουν το αληθινό πρόσωπό τους.

Θάρρος χρειάζεται η απογύμνωση

και η δήθεν και κάπως κουλτούρα που κουβαλάει ο καθείς μας...

Ασέλγεια στη ψυχή

Ένα ολόκληρο έτος για λίγες ημέρες.

Κουράζεσαι να τις φθάσεις.

Όνειρεύεσαι...

Σχεδιάζεις...

Ενας λάθος υπολογισμός και ενδέχεται να τις χάσεις.

Δεν υπολογίζεις τα απρόοπτα...

Τα ξεχνάς...

...κι έρχονται οι ημέρες...

και τα απρόοπτα...

Barbara Luna

Η ζωή, είπε η Barbara, είναι δώρο.

Ένα δώρο πολύτιμο.

...και ο έρωτας το ίδιο.

Σε κάνει να πετάς.

Εδώ ορίζοντας

Το βιονικό μου χέρι

Ανασύνταξη και αναγέννηση ζωής...

Ανάσυρση και ανασύσταση πνοής...

c(L)opy paste

Το πολύ οικείο στο τέλος σκλαβώνει

και η υπερβολική ασφάλεια υπνωτίζει...