Μια Δευτέρα διάβασα εμένα…

 

                                                                           Παυλίδης - Πέλαγος ΙΙ

 

Βάζω τον εαυτό μου σε λαβύρινθο, γιατί στον εύκολο δρόμο μοιάζω να χάνομαι και ψάχνω την έξοδο που περιμένει Εκείνη. Δεν είναι που δεν γνωρίζω τον δρόμο, είναι που και Εκείνη δεν βρίσκεται στο τέλος του…
 

Διάδρομοι με πόρτες κλειδωμένες και καθρέπτες φτιάχνουν ένα σκηνικό περίεργο και απόκοσμο. Στα μέσα κάποιου με κερνούν φιλιά, σε κάποιον άλλον, έρωτα, ζαλίζομαι απ’την μέθη και το μυαλό συναντά παντού Εκείνη... Και ο δρόμος πιο τραχύς. Και Εκείνη πιο ζωντανή. Και εγώ πιο ισχνός. Καθυστερώ. Θα περιμένει;

Στο τέλος, φοβάμαι, μην έχω χάσει τον εαυτό μου...

Σκέπτομαι μήπως ρίξω τον εαυτό μου στον πιο βαθύ ωκεανό. Μοιάζει τίποτα εκεί η διαδρομή’ δεν με φοβίζει μα ούτε και τα θαλασσινά τα πλάσματα. Με μια ανάσα θα γυρίσω τουλάχιστον δύο φορές την υδρόγειο στην γραμμή του Ισημερινού. Και αν στεριές βρεθούν μπροστά μου, έναν υδάτινο δρόμο θα βρω να τις διασχίσω. Και αν σε θύελλες βρεθώ, Εκείνη θα’χω στο μυαλό για να τις παλέψω.

Στο τέλος, εύχομαι, να μην έχω χάσει τον εαυτό μου...

...μόνο να περιμένει...

Και αν στιγμές χάνω την δύναμή μου, ειναι η εξερεύνησή σου που μ’εξαντλεί και η προσπάθειά μου να σε βρω. Και όταν από μακριά σε φωνάζω είναι σε λάθος χρόνο και λείπεις... και λύπης λόγια ζωντανεύουν, αποτυπωμένα στις γραμμές του μολυβιού μου.

Και αν στιγμές χαίρομαι που ακούω την ανάσα σου, είναι που η δική μου αφήνει την καρδιά μου ν’αναπνεύσει από σένα…

...μόνο άκουσέ με...

φωνάζω... τα γράφω σε τοίχους, στα σύννεφα… τα χαράζω στο πρόσωπό μου.

…κοίταξέ με... στα μάτια, βαθιά, μέσα μου.

...άγγιξέ με...

Θέλω να φυτέψω σπόρους σπάνιων πόθων, από ταξίδια μαζεμένους, για να συλλέξω έπειτα του κόσμου τα όνειρα’ να τ’αφήσω λεύτερα στον ουρανό όταν βρέχει να στάζουν στους ανθρώπους...

...νιώσε με...

Θέλω ενα ταξίδι στο διάστημα... πάντα το ονειρευόμουν.    
                                                                 

μια καληνύχτα

για τ'άτομα που αγαπώ

που σκέπτομαι, ερωτεύομαι, νοιάζομαι, αναζητώ,

περιμένω, ονειρεύομαι, λαχταρώ...

για εκείνα που τριβιλίζουν την ζωή μου,

που δίνουν άρωμα στη χαρά μου

και για εκείνα που θλίβονται στην λύπη μου...

Μόνο σε παρακαλώ, κράτησε μακριά τ'ανέραστα, τ'άσχημα, τα επικίνδυνα, τ'απείθαρχα στο νού, τα νεκρωμένα εγκεφαλικά και τους απείθαρχους στον έρωτα. Εκείνους που εμπαίζουν τις ζωές και τις καρδιές των άσπιλων και τους δωρητές απληστίας....

Καληνύχτα έρωτά μου...

Το θηρίο και το τέρας

Θέλω να γράψω μια ιστορία για το θηρίο και το τέρας αλλά δεν πρόκειται να τους δώσω και πολύ αξία.
Το θηρίο έμοιαζε, σαν ξεδιπλωνόταν, με βουνό και το τέρας, σαν το μουγκρητό του ακουγόταν, με άγριο όν απ’άλλο πλανήτη.

Δεν ξέρω ποιο απ’τα δυό ειναι το πιο κακό, το πιο σκληρό, το πιο αιμοβόρο.

Επίσης δεν ξέρω πιο έζησε επτά χρόνια και πιο κυκλοφορεί ελεύθερο μέχρι σήμερα..

Μοιάζουν να’χουν την ίδια καρδιά αλλά στην όψη διαφέρουν. Το ένα εξαφάνιζε ανθρώπους με σκέψη και το άλλο τους μασουλά ακόμα.

Να’ταν το θηρίο τότε και το τέρας σήμερα, ή το αντίθετο ?

Η παλαιοντολογία ίσως κάποτε λύσει αυτό το ερώτημά μου. Γιατί μάλλον θα περάσουν χρόνια αν οι κολίγοι του τόπου αυτού δεν σηκώσουν το κεφάλι τους.
...και πρόσεξε. Γεννούν αυτά. Οχι αυγά, μα τέρατα ικανά να αναστήσουν ασχήμιες...

                                                               Μ.Δημητριάδη - Ο φασισμός

Και λέει :
Μα πάλι θέ ν΄απλώσει (ο φασισμός) σαν χολέρα

πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,

και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα

αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Απλά δεν γίνεται...

Βγαίνω εχθές απ'το μπαράκι,
πάω προς το αυτοκίνητο.
Προσπερνώ ενα πορτοφόλι που με κοιτούσε.
...!...κάνω μερικά βήμματα πίσω και το σηκώνω.
Ενα πορτοφόλι που δεν του έλειπε τίποτα. Βρίσκω έναν αριθμό τηλεφώνου, τον παίρνω επι τόπου και μου το κλείνουν. Εντάξει ήταν και μία το βράδυ...
Το πρωί ξανά.
Το ένα τηλέφωνο έφερε το άλλο και τελικά βρίσκω τον ιδιοκτήτη....
Ο Π.... ?
Ναι.
Μπλα μπλα μπλα.....!.... κάτι μου θύμιζε....μμμμμ
Ρε Π.... εσύ είσαι ?
Ναι. Ποιός.
Ελα ρε προπονηταρά μου. Πές μου ότι είσαι εσύ ?
Πλάκα με κάνεις ?
Μπλα μπλα μπλα.....χαχαχαχα

Με τα πολλά ήταν ο προπονητής μου...

Πάρτο αγόρι μου αφού αυτό άκουγα εκείνη την ώρα

                                                                      Waldeck - Cat people dub

make my day

για τους ανθρώπους που σου φτιάχνουν την ημέρα,

φροντίζουν το γέλιο σου,

ξυπνούν το παιδί μέσα σου,

και γελοιοποιούν το κάθετί σοβαροφανές μέσα σου...

Waldeck

Ας μην σταματούν τον χόρό τους, ότι αυτός είναι.

Ακόμα και τσιφτετέλι...

Μ’ένα όνειρο και ενα όπλο

Η μοναξιά, λέω...

...δεν έχει όνομα τελικά..

Γιατί της το’δωσαν και σε τι αποσκοπούσε, που οφέλεισε αυτή η βάπτιση ?

Και γιατί είναι τόσο “απαλή” ?

Έπρεπε να’χει αγκάθια γύρω της, να’ναι σαρκοβόρα και να ξεσκίζει στο πέρασμά της τα σωθικά σου, γιατί αυτο κάνει. Δεν χρειάζονται διευκρινήσεις ούτε πολλά λόγια. Λίγα. Ίσως μια λέξη, όπως και η μοναξιά, όπως και ο άνθρωπος ο μόνος.

... η μοναξιά δεν σ’αφήνει τελικά ούτε να εκφραστείς...

Πετάω μπροστά μου τις λέξεις που στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου. Ανακατωμένες. Τις τακτοποιώ φτιάχνοντας προτάσεις. Ολές έχουν συμπέρασμα  σχετικό με την μοναξιά. Τις διαλύω και ξανα απ’την αρχή. Σχηματίζονται νέες προτάσεις με πορεία πάλι προς την μοναξιά.. Τις πετώ στο πάτωμα να σκορπιστούν κι εκείνες αντιδρούν μ’εικόνες κ’ενα ερωτηματικό. Τις διώχνω μακριά με τα πόδια και σκορπούν στον αέρα. Μοιάζουν μετέωρες πιά, αλλά πάλι έχουν την δύναμη να με υποτάσσουν. Θολωμένος απ’το ποτό και απ’την ήττα των δικών μου λέξεων, παραιτούμαι και αφήνω τις λέξεις στον ουρανό του σπιτιού μου, σαν σύννεφο που φέρνει μπόρα....

...είναι απο εκείνες τις στιγμές που γραπτό δεν υφίσταται...

Σκέπτομαι μήπως κατέβω στη θάλασσα και να φωνάξω.

Σκέπτομαι πάλι, πως λέξεις δεν έχω να φωνάξω. Αιωρούνται σ’έναν κόσμο σαν σε γυάλινη σφαίρα. Εγώ και αυτές. Την κουνάς και αιωρούνται μέσα της κι έπειτα ξάνα επάνω μου... μια αέναη εσωτερική πάλη με το ασυμβίβαστο...με την μοναξιά.

...ειναι απο εκείνες τις βραδυές που λείπουν όλα...

Me and my monkey, With a dream and a gun...

Discotheque

Και τώρα που το βιονικό μου χέρι πέρασε σ’άλλη διάσταση,

άρχισε τον χορό και δεν το πιάνει κανείς.

Αυτό ζητούσα.

Τρέξιμο και παιχνίδι...

U2

al sur

Αποφάσισα, μια μέρα, να γράψω στο κορμί μου ότι μέσα του είχε.

Και ήταν τόσα πολλά που κάλυψα το παραμικρό σημείο πάνω μου.

Και ήταν τόσα που άρχισα να γράφω και γύρω μου, κάνοντας την ύστατη προσπάθεια απελευθέρωσης…

...μα βρισκόμουν σε κοίλωμα κι άρχισαν πάλι να με σκεπάζουν...

Είναι κάποιες ημέρες που δεν θές να σκέπτεσαι.

Αποφάσισα, μια μέρα, να μη σκέπτομαι τίποτα που να κλείνει τον ορίζοντά μου....

Οι μέρες δεν μου δίνουν πολύ το περιθώριο... το παλεύω...

 

                                                              Gotan project – vuelvo al sur  ( ? )

Απόψε ΙΙ

μόνο εγώ στη παραλία.

Οι ανάσες μου δίναν το ρυθμό και

το νερό παραδίπλα άκουγε με προσοχή τις σκέψεις μου...

                                                               Lemongrass - Dreams Are Real

Μα γιατί ακούς αυτή την μουσική ?

...πλάθω μόνος μου τους στίχους και

φτιάχνω τις εικόνες...
Και ο Παυλίδης ?
...εκείνος μου χαρίζει τα ταξίδια...

Προς εμπέδωση

Αυτή ειναι η ζωή.

Με τ'άσχημα και τα όμορφα της.

Επιλέγεις τι θα κρατήσεις... όμως σκέψου πρίν.

Μια σταλίτσα μοιάζει και δεν πρέπει να μας ξεφύγει.
Χαμόγελο θέλει

Αν δεν μπορείς να πετάξεις, παλεύεις, τουλάχιστον, να σηκωθείς

κι έπειτα έρχονται τ'άλλα.

Άφησε στην άκρη αυτά που σε πόνεσαν και βάδισε ανάλαφρα.

Θυμήσου... "το πιο ωραίο ειναι το επόμενο λιμάνι...το είπε ενας καπετάνιος πριν πεθάνει"

Ακούς ;

                                                                     Shinedown - Simple Man

Μια απατηλή εικόνα διαστήματος

Φορώ τ’αθλητικά μου και τ’ακουστικά στα αυτιά μου και τρέχω προς τη θάλασσα,

βουτώ απ’την εξέδρα, ενώ ταυτόχρονα βγάζω στον αέρα αυτά που φόρεσα πρίν

και απο μέσα απ’το νερό κοιτώ τ’αστέρια που μοιάζουν να κολυμπούν μαζί μου

και τότε νιώθω το κενό και την μηδενική βαρύτητα στο κορμί μου,

ενώ πλανεύω τη λογική μου μ’ένα ταξίδι στο κοσμικό διάστημα

και εξαπατώ τον λόγο της επιστήμης,

για την ανύπαρκτη μετάδοση του ήχου σ’αυτό...

                                            Thievery Corporation - Web of Deception

ςςςςς

Απεργώ

Άθελά μου

I need air

Κλείνω πίσω μου...
Κατεβάζω την ζελατίνα του κράνους και σε μια τόσο δά μικρή στιγμούλα, φθάνω χιλιόμετρα μακριά. Σκέπτομαι τα πάντα όσο όλα περνούν απο μπροστά μου σαν εκείνες τις μπομπίνες απ'τα παλιά φίλμς που γύριζαν γρήγορα σε κάθε προβολή. Μπλέκονται μες στο κράνος μου σκέψεις, εικόνες, μελωδίες, φωνές. Φωνές που δεν ακούγονται στ’αυτιά μου αλλά μου σπάνε τα τύμπανα του εγκεφάλου.

Ξέρεις πως ειναι εκείνο το αίσθημα της προσομοίωσης μιας πτήσης ?

Που μοιάζει ελευθερία ?

Ηδονή ?

Θαρρείς πως ο κόσμος γύρω σου, ζεί σε μια άλλη διάσταση κι εσύ κινείσαι αντίθετα απ’αυτόν. Θαρρείς… να μη σ’αγγίζει καμμία πίεση… να παίρνεις μέρος σε αγώνισμα με αντίπαλο τον άνεμο και να τον νικάς, μιάς και στους ταπεινούς καθημερινούς αγώνες δεν μπορείς ν’ανταπεξέλθεις...

...και εκεί έρχεται η Ταπείνωση.

Ενα αίσθημα απόλυτης μείωσης.

Μια ζωή να προσέχεις τα βήματά σου και εκεί που λές “νατος ο δρόμος, τον περπατώ” να πέφτεις σε  λακκούβα που σε βγάζει απ’την πορεία . Εκεί που μέρες πριν έγραφες “να θυμάμαι να προσέχω, μπλά μπλά μπλα” να ξεστομίζεις αδιόρθωτα και γελοία αποσπάσματα βλακείας...

Χαστούκια δέχεσαι ή με κάρτα πληρώνεσαι άνθρωπέ μου?
...πρέπει να ξυπνάς την ώρα της παρεκτροπής σου...

 

                                                                   Ρεμπούτσικα

The Help

Μακάρι να μη λυπόσουν τον εαυτό σου.

Αυτή είναι η ασχήμια.

Η ασχήμια είναι που βγαίνει από μέσα μας.

Κάθε μέρα... 
...κάθε μέρα, που δεν είσαι πεθαμένη όταν σηκώνεσαι το πρωί, να παίρνεις κάποιες αποφάσεις.

Να ρωτάς τον εαυτό σου: "Θα πιστέψω εγώ όσα άσχημα θα πουν σήμερα κάποιοι ανόητοι για μένα;"

Με ακούς;

 

Εξαιρετική ταινία

Thomas Newman-Ain't You Tired

a water so blue...

Bαπτίζω ξανά και ξανά τα μέσα μου για να εξαγνίσω ότι δεν μου αρέσει. Κάποια στοιχεία παίρνουν νέα ονόματα μαζί με νέες έννοιες. Κάποια άλλα θέλουν περισσότερη "καθαγίαση" και ρίχνω μεγαλύτερες βουτιές...

...wish i could live there

wish you were here..

Angels

Σκεπτόμουν, καθώς ερχόμουνα, αυτούς που αγαπούν περιμένοντας μια ανταμοιβή γι’αυτο που δίνουν... σκεπτόμουν ακόμα και εμένα.

Οχι φίλε μου, δεν ειναι αυτό αγάπη. Εγωϊσμός ειναι.

Αγάπη ειναι εκείνο το υπέροχο συναίσθημα που νιώθεις και δεν σ’αφορά τι θα σου δώσει ο άλλος, που σου γεμίζει την ψυχή, που κάνεις το οτιδήποτε χωρίς να περιμένεις κάποια ανταμοιβή...
Μόνο αυτό... γιατί αγάπη ειναι πάρα πολλά.

                                                                                    Robbie Williams

όπως λέμε amita motion

Έτσι σήμερα.
Ο ήλιος, μέσα μου.

Σοφία ; ρωτώ.  Όχι. Εμπειρία.
Διδάγματα ; Απο παντού.
Εχθές ; Ευθυμία.
Το νερό σήμερα ; Ξέπλυνε της εβδομάδας τ'άσχημα.
Στην συνέχεια ; ....η προηγούμενη ανάρτηση χάραζει μέρες το δέρμα μου για να βρεί δίοδο προς τα κύτταρά μου και τα καταφέρνει...

                                                                            Morcheeba - The Sea

Να θυμηθώ

την ανάσα μου να προσέξω

και τις λέξεις...

                                  Ξύπνησα με αυτό. Υπόγεια Ρεύματα - Κοιτάς μακριά

Και γμτ, έξω ο καιρός μυρίζει θλίψη

19:23 και επειδή δεν θέλω να ξεχάσω τα παραπάνω αφήνω μόνο αυτο :

Σήμερα, λοιπόν, μπορεί να έβρεχε συνεχώς,

όμως στον γυρισμό είχα αυτη την εικόνα μπροστά μου...

Δειλά

Είδα στην άκρη του δρόμου,

στο κράσπεδο να κάθεται,

πρωί

και να στάζει το πρόσωπό του...

Είδα έπειτα εκείνη δειλά να κάθεται,

να τον ακουμπά

και να του φιλά το πρόσωπο.

Σαν να φέγγισε.

Τα μάτια του ανοίξανε και ποτάμια ξεχύθηκαν εμπρός της

ώσπου του πήρε το χέρι,

δειλά το ακούμπησε στο στέρνο της

και κάτι του ψιθύρισε.

Αγαλίασε, θαρρείς.

Σηκώθηκε απλώνοντας τα χέρια του σ’εκείνη.

Την κράτησε για λίγο σ’απόσταση

και έπειτα την πήρε στην αγκαλιά του.

Αξαφνα χάθηκαν απ’τα δικά μου μάτια οι παρουσίες

και είδα εκείνον στο κράσπεδο να κάθεται,

πρωί

και να στάζει το πρόσωπό του...

Δίπλα του,

δειλά πλησίαζε μια κοπέλα...

Το είδα να εξελίσσεται.

Πρωί.

Πλάι μου.

...στο κράσπεδο του δρόμου.

Σκόρπια απο’δώ και απο’κεί, πεταμένα άναρχα σε λαβύρινθο

Και ειναι τα χέρια μου αυτά που γράφουν ασυναρτησίες

και όχι του μυαλού μου οι διαδρομές.

Αν τις ακολουθούσαν τούτες τις ώρες,

θρύψαλλα  θα γίνονταν οι βράχοι και

τα κομμάτια τους θα κρύβονταν σε αφήλιες γωνιές.

Αν τις ανακαλύπταν, άρθρα ίσως γράφαν

για ξεχασμένους δρόμους του πυρός.

Και αν πάλι αφήνονταν στου νού την τρέλλα,

σημάδια ολόγυρα θα ελάμπαν,

να μη χαθεί, να μη πλανηθεί,

απ’την σιωπή και τη λευκή ζωή μου.

                                                               Ludovico Einaudi - Primavera

φωνάζει, πολλές φορές η σιωπή

γίνεται κρότος...

σπάει...