Μαρκόπουλος - Φασιανός

Γιατί φυσιογνωμίες σαν κι αυτή υμνούν την χώρα

Γιατί σ’αυτόν τον μικρό τόπο υπάρχουν αγαπημένοι καλλιτέχνες με ήθος.

Γιατί στα κρατικά κανάλια υπάρχουν αξιόλογες δουλειές,
σ’αντίθεση με άλλα που δικαιώνουν τη ρήση
“όση ζάχαρη και να ρίξεις στα σκατά, λουκούμια δε θα γίνουν...”

Με αφορμή την αποψινή εκπομπή της Β.Φλέσσα

Όπως παλιά

Νέα χρώματα σε παλιό φόντο....... ή νέο φόντο σε παλιά χρώματα ; Αναρωτιέμαι.

Ξεκόλλησα την σελίδα. Για μια στιγμή, μια φράση, μου ταρακούνησε την σκέψη.

Άραγε υπάρχει ακόμα αυτή η αφορμή ή μένει απο συνήθειο ;

Πάνε μήνες που η γραφή χαράζει δρόμο στεγνό και στέρφο. Άγονο. Πάνε μήνες που η ηρεμία βρήκε απάνεμη γωνιά στο δυαράκι του πρώτου ορόφου.

Όμως σήμερα βγήκε εκείνος ο δράκος κι άρχισε να κατασπαράζει τα συκώτια του.

                                                                                               Χαϊνηδες

 

Ειναι και αυτος ο στίχος με το παραμύθι...

Η mουσική tαιριάζει στη mυρωδιά αυτής της ώρας

Η ώρα 18:45 και εκπλήσσομαι. Αν ζούσα σ’έναν κόσμο χωρίς μηχανήματα που μετρούν τον χρόνο, θα’βαζα στοίχημα πως ειναι περασμένες εννέα και θα ήμουν έτοιμος να δω την Ιταλία. Όμως εκείνο το βαθύ μπλέ που έβλεπα λίγη ώρα πρίν στον πέρα ουρανό ήρθε και κάθησε στον δικό μου. Δεν ειναι μαύρος ο ουρανός μα μπλέ. Μπλέ σαν και της μπλούζας που φορώ. Ο αέρας δρόσισε αρκετά, το σπίτι ανάσανε, και πλύθηκε η σκόνη του μυαλού. Το καλοκαιρινό μποριαδάκι...! δεν θέλησε να ευχαριστήσει τον επισκέπτη μου και περίμενε να φύγει για να επισκεφθεί τον τόπο.

Κοιτάζοντας έξω τις δυνατές ριπές της βροχής είδα απέναντι το μικρό φοίνικα να τον ταρακουνά ο άνεμος. Στιγμιαία πάγωσαν όλα και αμέσως ήρθαν εμπρός μου εικόνες απο τα μάτια της Λίσμπετ όπου πάλευε να σταθεί όρθια στο πέρασμα της Ματίλντας...

Μια βροχή θα μας σώσει

με τη ζέστη καίγεται ο blogger, δεν εξηγείται αλλιώς το μπάχαλο της διάταξης και των audio στη σελίδα που δεν φτιάχνονται με τίποτα όμως...

                                   Thievery Corporation - Until the Morning

Ανοίγοντας αραχνιασμένα μπαούλα

Αυτα ένιωθε, αυτά έλεγε.

Κι εκείνος, μικρός την πίστεψε, μέχρι που η κούραση στάθηκε μπρός στα πόδια τους και άλλαξαν οι λέξεις. Άλλαξαν τα μάτια και οι αέρηδες. Άνεμοι γίναν, τυφλοί’ και σκόρπισαν μίση, σκόρπισαν στάχτες και όλα εξιλεώθηκαν σέρνοντας άψυχους τους έρωτες.

Μπορεί όλα η αγάπη να τ’αλλάξει, όχι ο έρωτας. Εκείνος μοιάζει να’ναι προσωρινή ευτυχία, έκρηξη που βγαίνει μέσα απο κάποιο σκονισμένο μπουκάλι, στο βάθος ενός κελαριού.

Οργασμός με λίγα λόγια...

                                       Υπόγεια Ρεύματα - Θέλω να χάσω τον εαυτό μου

Τρομοδραχμία

Τρομοκρατική συνωμοσία τ'ονομάζω

και τα κατάφεραν...

5-6% εκτός

Απάντηση

Φέρεσαι ως να μη έχει γίνει τίποτα. Αποποιήσε την αφορμή ενώ ταυτόχρονα ζείς μ’αυτήν.

Κρατώ αποστάσεις γιατί αυτός είμαι. Ειναι το λεπτό σημείο μου ανάμεσα σε δύο δρόμους και γιαυτό εννίοτε με θεωρούν επιλήψιμο. Όμως αυτή ειναι η άμυνά μου. Προσπαθώ να διαχωρίσω τα αισθήματα απο την απτή πραγματικότητα όσο και δύσκολο ειναι αυτό. Απέχω ή προσπαθώ ν’απέχω απο κάτι που με σημάδεψε στο παρελθόν. Να παγώσω προσπαθώ. Να παγώσουν όλα μέσα μου, να γίνουν στατικά. Να μη κινείται τίποτα, μέχρι κάποιος άλλος αγνός μπορέσει να μ’ακουμπήσει. Κάποτε είχα γράψει πως η καρδιά ειναι εύπλαστη. Δεν έχω πάψει να το πιστεύω και γι’αυτό προσπαθώ να την προστατέψω. Αν κάποιοι θεωρούν οτι βασανίζονται απ’τα τερτίπια μου, ας περάσουν μια βόλτα απ’τον δικό μου δρόμο...

To be continued

Παυσίλιπον ;

Ήταν ένας άνθρωπος με όψη ταπεινή, η καταγωγή του λαϊκή.

Το ‘65 υπερέβαλε εαυτόν, μήνυμα οι καμπάνες του για κάθε μικροαστόν

Μα κι οι άνθρωποι αυτοί, βλέπαν έναν φασουλή, ήταν η εποχή πολύ σκληρή.
Δεν είχε του μάγκα μπόυ, ούτε ήταν από σόϊ, βρε καλώστηνε την ατραξιόν, 

καραγκούν μπόυ.

Βρήκε μια παρέα των καμπάνων και τριχών, έγινε βορά σαπιοκοιλιών.
Που κρατούσαν για την πάρτυ τους την κριτική, δεν υπήρχε τότε η εξουσία της Τ.V

Και νοσταλγώ πώς να στο πω, τα γλυκά μας "σ΄αγαπώ"

Το ‘75 ξεχαστήκαν όλα αυτά, πλάνες πανωραίες, και ακτίφ κομματικά.
Είχε κι ενα μπάρμπα, απ΄την Αμέρικα αυτός, βρε παιδί μου είχε γέλιο, ο δικτάτωρ Παττακός.

 Τότε πέσαν πάνω του, βρίζανε τη μάνα του,  μια επαρχία θάνατου.

Μαρξ και ήλιος πρασινί, αριστερά καράν κουνεί, μπόυ στα κάτεργα στον κάμπο, να τραβάς κουπί.

 Δεκαπέντε χρόνια η προσγείωση διαρκεί, μα είναι ανώμαλη πολύ.
Τώρα όλοι ψάχνουν, και μιλούν για αισθητική
βρήκαν και το κιτς, από του Κίτσου τη στολή.

 Κι οσο για τον Κίτσο μας, άλλοι από τον κάμπο μας, Τζίμυ τον εβγάλαν και κεντούν.

Του ΄βαλαν μετάλλια, μα κάτι βουβάλια, θέλουν στην μπερλίνα μονοπώλιο ν΄ασκουν.
Τώρα που ξεμείναμε, στην κόψη του εικοστού, με ούτε καν πτυχίο παυσίλυπου.
Μόνο σαν ημίθεοι, του παιδικού μας εαυτού, γράφουμε τραγούδια για την τύχη
ενός παιδιού... 

                                                                                              Μαχαιρίτσας

μ'ερωτηματικό γιατί όπου δεκαπέντε, βάζω τριανταένα...

Πειράματα σε κορμί πληγιασμένο.

Άγνωστο στον κοινό θνητό το μέλλον του.

Άγνωστη σε μέ  η τελευταία ανάρτηση...

Θάλασσα ειν' ο νούς

Γυμνός να'σαι

και τ'άστρα απο πάνω.

Ο βοριάς να σε φυσά

και η θάλασσα απαλή να στέκει.

Να σε κοιτά και να βουτάς.

Να πλέουν απάνω φώτα, κάθε λογής ανάσες.

Να φεγγίζουν πρόσωπα και ζωές.

Γδυτή κι αυτή ν'αφήνεται στου ανθρώπου το χάζι,

και τ'άστρα απο πάνω σε οργασμό
αιώνες τώρα να φωτίζουν της νύχτας την σιωπή

και να βουτούν κι αυτά στης θάλασσας τα βάθη.

Και εγώ στη φύση η ώρα μία,

να βαπτίζω των ματιών μου τις εικόνες

και να ηχογραφώ την άηχη ανασαιμιά της νυκτός.

                                                         Euphoria - Silence In Everywhere

Sof

Χρόνος αέναος που αμείλικτος σκορπά στιγμές...

                                                                                                      Time

Οι ντομάτες

Όταν μερικές εβδομάδες πρίν, έλεγα "ειναι μέγα σφάλμα να σφυρίζουν αδιάφορα, θεωρώντας οτι τους υποτιμούν αφήνοντάς τους έξω απο τα ΜΜΕ", κάποιοι έλεγαν, καλά κάνουν. Βγάζοντάς τους στο γυαλί τσαλακώνεται η "ευπρέπειά" τους, το πρόσωπό τους κι έτσι θα δεί ο κόσμος ποιούς θα υποστηρίξει...

Όταν μερικές εβδομάδες πρίν, το απόγευμα των εκλογών, είπα "τώρα θα πλακώνουν νόμιμα πιά" κάποιοι το θεώρησαν υπερβολικό.

Και δεν μπορώ να πώ "φάτε την τώρα όλοι εσείς που κάνατε πλάκα ή νομίζατε ότι τιμωρήσατε κάποιους" γιατί μαζί τους την πληρώνω κι εγώ και όλοι μας. Κάποιοι έβαλαν στη Βουλή πάνω απο είκοσι τέτοια άτομα. Κάποιοι ανοήτοι και λειψοί στο πνεύμα θέλησαν να περιγελάσουν με το πολιτικό σύστημα, όσο και άρρωστο ειν'αυτό. Γιατί κάποιοι που βρίσκονται μέσα σ'αυτό φέρουν μεγάλη ευθύνη για τα καθημερινά ευτράπελα της κοινωνίας.

Θα ήθελα να πω ένα... για να μη βρίσω... Δυστυχής, μωρός και βλάξ αυτός που θα σταθεί πάλι δίπλα τους με την ψήφο του.

Ακούω πολλούς να τους εκθειάζουν γιατί στο γαμωκίνημά τους, βρίσκουν το κράτος που απουσιάζει απο δίπλα τους. Να ξέρουν όλοι αυτοί, ότι όσο εύκολα στέκονται δίπλα τους, άλλο τόσο μπορούν να ειναι και απέναντί τους.

Εις υγείες...

                                                                                             Πασχαλίδης

Βουτιές...

Έπιασα τον εαυτό μου να λέει “δώδεκα ως τώρα” όπως παλιά που μετρούσαμε κάθε καλοκαίρι τα παγωτά που τρώγαμε. Μάλιστα η πρώτη γεύση της χρονιάς ήταν γεγονός, καθώς ήταν πολυτέλεια το παγωτό όλο το έτος. Θυμήθηκα τον παππού που κρατούσε σ’ένα τετράδιο, μέσα σε στύλες με τα ονόματά μας, τον αριθμό των καθημερινών θαλλάσιων μπάνιων, έτσι μάλλον ως κάποιο είδος παιχνιδιού κι επιπλέον το μπάνιο πρωί, απόγευμα, μετρούσε εις διπλούν. Κι έπειτα στην παρέα να καυχίεται ο καθένας μας για αυτά τα μεγάλα κατορθώματα. Τα θυμάμαι και γελώ. Αθώοι με αυτάρκεια λιγοστή.

Έχω ακόμα στη μνήμη εκείνη την λαχτάρα που υπήρχε μετά το μπάνιο για τα γεμιστά του μεσημεριανού φαγητού όπως και το απογευματινό καρπούζι, συχνά συνοδευόμενο με φέτα...

...με τον παππού και την γιαγιά...

                                                                               Bajofondo - Zitarrosa

Ελί Μοδιάνο

Υπο το φώς της σελήνης το κτίριο στο λιμάνι έχει μια άλλη αίγλη. Αυτες τις μέρες είδα την ομορφιά του, παράλληλα όμως, και την εγκατάλειψή του. Ενα κτιριακό στολίδι ενός αιώνα που στέκει κι αυτό όπως τόσα άλλα, έως ότου βρεθεί κάποιος ν'ασχοληθεί μαζί του.

Μια τρέλα μου περνά συνεχώς αυτα τα χρόνια εδώ. Να μπορέσω ν'ασχοληθώ εγω μαζί τους, αποτυπώνοντάς τα στο χαρτί... 

Απόψε ψηλάφισα τους τοίχους του απ'άκρη σ'άκρη....

                                                                απ'το 3ήμερο...

Εμμέλεια

Αναζητώ τρόπο διαφυγής και επιστροφής στα ανθεκτικά χαμόγελα. Διεκδικώ τη ζωή που κάποιοι προσπαθούν να μου αφαιμάξουν. Κυνηγώ άτοπες εικόνες που μοιάζουν να απορροφούνται από μια ανεξήγητη γήινη μαύρη τρύπα. Βολτάρω χαρές κρατώντας τες σφικτά απ’το χέρι. Κοιτάζω για σημείο που θα με κρατήσει άσκεφτο, πάνω σε άγονο νησί. Γελοιοποιώ το πρόσωπο του καθρέπτη μου. Στέκω αρόδο σε σκοτεινή βιτρίνα… 

Σήμερα ανάμεσα σε θλίψη και στενοχώριας άκουσα αυτό
Για λίγο"έφυγα" με το ταίριασμα των φωνών τους

...και οι μείωση μισθού φαντάζει μηδενική με τα νέα σύν και πλήν και με τα όμορφα στημένα λόγια που περιέχουν ψεύτικες γαλουχίες και όταν μήνες πριν έχει ήδη σταθεί σε χαμηλότερο ύψος,..
Ενώ για τις καθημερινές αυτοκτονίες, λόγος δεν τίθεται. Την καρέκλα χρειάζονται και πατούν επί πτωμάτων. Δεν νοιάζονται. Γ..νοι μισάνθρωποι που δεν τους ακουμπά. Ειναι ξύλινοι. Δεν ρέει τίποτα μέσα τους πέρα της χολής τους. ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΔΩ Ρεεεεεεεεεεε. Τι να κάνεις τη διάσωση της χώρας όταν δεν θα υπάρχουν πολίτες ; Αχαρακτήριστα τέρατα...

Αααα Εμμέλεια.....ένα πανέμορφο όνομα που δεν είχα ακούσει ποτέ και που σήμερα γιόρταζε.

Σκυλίσια μέρα

Απ'την αρχή
ως το τέλος

                                                                                            Πασχαλίδης

Σπασμένα τείχη

Φωνές

...και λέξεις 

Απ’το πρωί

μέσα μου

και όλο το βράδυ

Ερώτηση

Εφιάλτες

Θέλω

προσπαθώ

Η μέρα δεν αντιλήφθηκε το ξημέρωμα

και λησμόνησε και να στεγνώσει

...και εγω ακόμα προσπαθώ να ενταχθώ

                                                                 Υπόγεια Ρεύματα - Άδειο μυστικό

Σκέψεις τραγελαφικές σε αποσιωπητικά

Σκεπτόμουν... μήπως οι τελευταίοι στη χώρα που “απόλαυσαν” τα καλά ελεγχόμενα και σκηνοθετημένα “πλεονεκτήματα” του καπιταλισμού, ήμαστε οι περισσότεροι άνω των τριάντα ετών...!

Σκεπτόμουν...

μήπως να φτιάξουμε ένα μνημείο που θα θυμίζει τις μεταπολιτευτικές “ένδοξες” ημέρες της χώρας των τραπεζών και των ολυμπιακών αγώνων. Κάτι που θα μνημονά  το τελευταίο δάνειο –εξυπηρέτηση ονομαζόταν-  που δόθηκε σε πολίτη ας πούμε ή το τελευταίο συμβόλαιο αγοραπωλησίας ή ακόμα και τις τελευταίες οικοδομικές δραστηριότητες.

Κάτι σε κυβοειδές σχήμα που πάνω του θα στέκει ένα σκερπάνι μ’ένα μυστρί...

…προσοχή όχι ένα δρεπάνι μ’ένα σφυρί...

Σκεπτόμουν...

τον γυάλινο δρομέα στη περιοχή του Hilton και τα χιλιόμετρα που έχει κάνει απ’την ημέρα που φτιάχτηκε. Με την Ομόνοια ως αφετηρία  τον βλέπω να ξεκολλά τα πόδια του, σαν σκηνή από το The wall των Pink Floyd και να τρέχει μακριά από τη βρώμα που του κολλούν καθημερινά.

Tις ομπρέλες στη παραλία της Θεσσαλονίκης που θα πρέπει πια ο καλλιτέχνης να βάλει και το ύφασμα. Το φτύσιμο περνάει απ’το διάτρητο μέταλλο και κάποιοι θα τις χρειασθούν.

Tον δισκοβόλο στο Καλλιμάρμαρο να έχει αφήσει αυτό που κρατά δεκαετίες τώρα, να γυρνά περί τις 170 μοίρες και να ξεμουδιάζει τη παλάμη του.

Tα λιοντάρια στο Ηράκλειο που έχουν δεί κι έχουν ακούσει τόσα. Τα βλέπω κι εκείνα, μ’ένα πήδο να ορμούν  μέσα απ’τα νερά, στο Ενετικό λιμάνι για να φυλάξουν τον τόπο τους από τ’άλλα θηρία, εκείνα τα καλλυμένα με  ανθρώπου πρόσωπο...

Σκεπτόμουν... ότι γίνομαι βαρετός στον εαυτό μου.    

                                                                                                                                                                           Archive - Again

Άδειο

 Μέρες τώρα, ανησυχία βρίσκεται μέσα μου. Ανησυχία με μια δόση εκνευρισμού, απογοήτευσης και θλίψης που δεν αφήνει λεπτό το μυαλό να ησυχάσει. Ο ύπνος λιγοστός όπως και οι βόλτες κάτω στη παραλία. Ψάχνω απεγνωσμένα δικαιολογίες να εξαφανισθώ απ’τα συνήθη αλλά ειναι τόσο σκληρές οι σκέψεις που με ραγίζουν. Ειναι απ’αυτές τις ημέρες, απο κείνα τα βράδυα που θές να γυρίσεις σπίτι να βρείς έναν άνθρωπο να μιλήσεις, να μοιρασθείς, να ξεχασθείς, αλλά μάταιο κι αυτό. Άδειο. Ουδείς. Δεν καλύπτει ενα τηλεφώνημα τη επιθυμία. Κάποτε το είχα ξαναγράψει αυτό. Δεν γεμίζει τη ψυχή... κι έτσι παίρνεις τη μηχανή, κυκλοφορείς αλλόκοτες ώρες, πάς για κολύμπι, τρέχεις, διαβάζεις κι έχεις ένα συνεχόμενο βοητό στ’αυτιά που σου κάνει παρέα...

...όμως έξω ενα σκυλί κλαίει, έχει κι αυτό επιθυμιές.

Λες να γαυγίζει στ’αστέρια ; 

                                                      Υπόγεια Ρεύματα - Κοιτάς μακριά

Μια ανάσα

Σκέπτομαι πως τόσο απότομα φθάσαμε εδώ και εκπλήσομαι με την ταχύτητά που εξελήχθηκαν τα αισθήματά σου και έχω πει ότι σ'αυτό τον κόσμο δεν με εκπλήσει τίποτα πια και νιώθω τον ήλιο πια να μη μπαίνει στη καρδιά μου και ο αέρας να γίνεται πνιγηρός και εσυ να μη μπορείς να καταλάβεις πως ειναι να χάνεις τον άνθρωπο που ονειρευθηκες να κάνεις τα πάντα μαζί του και ας ειναι βαριά η λεξη "πάντα" και νιώθω να μη νιώθω τίποτα πια και να μη μπορώ να κουνήσω το κορμί μου απο την κούραση και την εξόντωση της διεκδίκησης του κομματιού που άφησες πίσω και νιώθω τα λόγια μου πια να μη σ'αγγίζουν γιατι στο μέσα σου κυκλοφορούν άλλα νέα ίσως πιο όμορφα κι ας ειναι ίδια και βλέπω όλα να γκρεμίζονται δίπλα μου και να μένω στο κόσμο τον δικό σου για να περιμένω τι ; τον γυρισμό σου ; έφυγες έχεις φυγει καιρό τώρα και δεν τολμήσαμε να το πιστέψουμε και εγω εκανα τον χαζό αλλα δεν άντεξα και εσυ δεν έκανες δεν ήξερες τι να κάνεις και τωρα παλι το ίδιο γιατι αγαπάς και όχι μόνο γιατι ερωτεύθηκες κι έμεινε πίσω ο παλιός ο έρωτας άλλωστε παλιός ήταν και όπως σου είπα έπεσα στο δικό μου λάθος που δεν έκανα κάτι για να παραμένω συνέχεια ο νέος σου έρωτας και την πάτησα και τώρα οι λέξεις και τα γραπτά δεν περιγράφουν τον πόνο που χτυπάει την ψυχή μου όπως και όταν προσπαθούσα να σου περιγράψω τον έρωτά μου και μοιάζει ειρωνεία δυο δυνατά αισθήματα να μη μπορείς να τ'αποδώσεις στο γραπτό σου γιατί και στα δύο η λογική απουσιάζει και μένω μόνος να παλεύω μ'αυτά όπως και όταν έλειπες μόνο που τώρα ξέρω γιατι παλεύω αλλα ειναι πολυ πιο δυνατό απο εμένα και όσο προχωρά γινεται και πιο ισχυρό γιατί εγω εξατμίζομαι στην αδυναμία μου και κοιτω τον κόσμο που αγάπησα μέσα απο τις κουρτίνες του σπιτιού γιατί ειμαι ασθενής και αδύναμος να βγώ σ'αυτόν και ας ξέρω πως κάπου έξω κάποιος μπορεί να με περιμένει αλλα αυτος δεν θα είσαι εσύ που μ'έκανες να ζήσω τόσα σε τόσο λίγο διάστημα που κάποτε ημούν εγώ που είχες συναντήσει κάπου αλλού και τώρα ζείς σε άλλη διάσταση σε άλλον ουρανό που εγω δεν μπορω να δώ κι ας πετώ εκεί κάθε που σ'αγκαλιάζω κάθε που σου κάνω έρωτα κάθε που πέρνω το φιλί σου και θα μου φύγεις δίχως να σε χορτάσω...
Θα πορευθώ έγραφα...

Αναδημοσίευση

Ωρες μοναξιάς

Θέλω, Εγώ, Εαυτός

Απαίτηση, Εγωισμός, Κτήση

Όπως και να το δείς, όπως και να το εκφράσεις, νομίζω πως έχει την ίδια απόχρωση και έννοια.

Η ακούσια περιφρόνηση, η ασυλλόγιστη αρνητική συμπεριφορά προς τον άνθρωπό μας, η στάση αδιαφορίας για τα δικά μας αυτονόητα στα συμφέροντα της ύπαρξης, πηγάζουν απο τη λέξη και τα παράγωγα του “εγώ”.  Ένα ελάττωμα που παραμένει σε όλα αυτά τα χρόνια εξέλιξης του ανθρώπου, ένας ιός που τρώει και καταδυναστεύει το μυαλό του, μια ατέλεια στο τέλειο μηχανισμό ζωής. Aλαζονεία και ακατάπαυστη πλεονεξία ορίζει, πολλές φορές, τη πορεία μας.

Και ;

Και όταν ικανοποιηθεί το εγώ μας ή ακόμα κι όταν τσαλακωθεί, μαθαίνουμε κάτι ; Γινόμαστε σοφότεροι ή απλά το προσπερνούμε έχοντας βρεί μια δικαιολογία, ενα άλλοθι, που μπορεί (;) να μας κάνει να νιώσουμε αμέτοχοι σ’αυτό που συμμετείχαμε ;

Αντέχεις να το συνεχίσεις ή ειναι η κατάρα του ανθρώπου ; Αντέχεις να συνεχίσεις αυτη τη τυράννια ή θες ν’απολαύσεις τον δρόμο της ζωής, το δώρο που κάποιοι με αγάπη, σου χάρισαν ;

Στοχάσου...

                                                                  Λουδοβίκος - L'albero e il vento