Σήμερα ΙΙ

το πρωινό είχε ένα υπέροχο άρωμα άνοιξης

το τελευταίο χθεσινοβραδυνό άκουσμα, πριν...

Απέραντα χωράφια

ειναι πάλι απ'τις στιγμές που στερείσαι, όντως μακριά απ'τα μέρη σου.

Άλλη μια παράσταση χαμένη εφέτος...

                                                                      Τουρνάς 1st

...κι είχα όλη εκείνη τη χαρά μου στην καρδιά μου,

που τον κόσμο αλλοιώς τον φανταζόμουνα μικρός.

Μια γλυκιά αρχή ή απόσπασμα ΙΙΙ

...κι έπειτα να χάνεται στων βράχων μου τον ορίζοντα.

Να βυθίζονται στα νερά μου αστέρια "Υπαρκτά"

και στα σοκάκια μου να στήνουν χορό όμορφες, καθάριες ψυχές .

Νησί θε να’μουν, γέννημα θαλάσσης

που σα χάδι να μ’ακουμπά

και στην αντάρα της μέρωμα να δίνω,

Λευκό του κορμιού το χρώμα,

με διάσπαρτους γαλάζιους φάρους ιερών κτισμάτων’

τάματα για ναυτικούς που ταξιδέψαν,

και βάρκες σκόρπιες ολόγυρα μου, με ονόματα καθαγιασμένα.

Ν’αφήνω πάνω μου να στέκουν οι Αμόλυντοι και οι Ταπεινοί της μέρας

και απο μακρυά να βλέπουν οι Ανέραστοι και οι Τίποτες που μ’ακουμπήσαν...

Αυτό θε να’μουν,

για να σιωπώ στους έρωτες που χτυπούν τις καρδιές των ανθρώπων

και για να μη στέκω Περίγελος του ίδιου μου του εαυτού...

Για να’χω σιωπή...

...γιατί ο έρωτας ειναι φωνακλάς σε κάθε του βήμα.

...απ’την αρχή ως το τέλος του...

                                                          Τσανακλίδου - Το χρώμα της μέρας

Μια ασάλευτη σιωπή...

με μια γλυκιά αρχή...

Κάποια άτομα, απλά βρίσκονται στον δρόμο σου..

Είμαστε βροχή που εξατμίστηκε

πριν πέσει στη γή...

                                                                       Παυλίδης - Άλλη μια μέρα

...απο φίλο ειπωμένα,

λέξεις και τραγούδι...

το ταξίδι σου είσαι εσύ ή απόσπασμα ΙΙ

...κι αυτές μου φάνηκαν πέλαγος,

βαθύ κι απέραντο

κι έτσι μπόρεσα να βουτήξω μέσα τους,

ως τα βάθη,

στα σκοτεινά της άδυτα,

στα μυστήρια και στ'αφανέρωτα.

Τεμάχισα κομμάτια μου

για να μοιράσω κι άλλα

κι όλα ‘πέσαν σε χωματερής χωράφι'

σα να χαθήκαν τα χρυσάφια.

Νησί θε να ήμουν στη θάλασσα του Αιγαίου.

να περπατούν απάνω μου χαρούμενοι ανθρώποι,

και στα αμμουδερά ακρογιάλια μου να κάνει έρωτα το φεγγάρι...

                                                       Αλκίνοος - Ο δρομος σου εισαι εσυ

...έπειτα σιωπή

...μια ερωτική σιωπή 

Τα περιστέρια

...περιμένω να φανούν.

Με δυσαρεστούν αυτές οι μέρες

αφάνταστα.
Μουντές και υγρές ,δίχως ίχνος καλοκαιριού...

                                                                                                       Σύρος

Medianeras

"...χιλιάδες κτίρια υψώνονται στον ουρανό. Χωρίς κανένα κριτήριο.

Αυτές οι ανωμαλίες ίσως μας αντικατοπτρίζουν απόλυτα. Αισθητικές και ηθικές ανωμαλίες.

Αυτά τα κτίρια, που δεν ακολουθούν καμία λογική, δείχνουν κακό σχεδιασμό.

Ακριβώς όπως οι ζωές μας : Δεν έχουμε ιδέα πώς θέλουμε να είναι.

Ζούμε λες και το Μπουένος Άιρες είναι μια στάση.

Δημιουργήσαμε μια "κουλτούρα ενοίκων".

Τα κτίρια γίνονται όλο και πιο μικρά για να κάνουν χώρο για ακόμη μικρότερα.

Τα διαμερίσματα μετρώνται από τον αριθμό των δωματίων τους και κυμαίνονται από 5 δωμάτια με μπαλκόνια, παιδότοπους, δωμάτια υπηρεσίας και αποθήκες, μέχρι διαμερίσματα ενός δωματίου γνωστά και ως "σπιρτόκουτα".

Ακριβώς όπως σχεδόν όλα τα χειροποίητα αντικείμενα, τα κτίρια κατασκευάζονται για να μας διαφοροποιούν.

Υπάρχει μια μπροστινή και μια πίσω πλευρά. Ψηλά και χαμηλά διαμερίσματα. Οι προνομιούχοι έχουν το γράμμα Α ή μερικές φορές το Β. Όσο πιο πίσω στο αλφάβητο, τόσο χειρότερο το διαμέρισμα.

Το υποσχόμενο φως και η θέα σπάνια συμπίπτουν με την πραγματικότητα.

Τι μπορεί να περιμένει κανείς από μια πόλη που γυρίζει την πλάτη στο ποτάμι της;

Είμαι πεπεισμένος ότι οι χωρισμοί, τα διαζύγια, η ενδοοικογενειακή βία, η πληθώρα των καλωδιακών τηλεοπτικών σταθμών, η έλλειψη επικοινωνίας, η νωθρότητα, η απάθεια, η κατάθλιψη, η αυτοκτονία, οι νευρώσεις, οι κρίσεις πανικού, η παχυσαρκία, η υπερένταση, η ανασφάλεια, η υποχονδρία, το άγχος και η καθιστική ζωή οφείλονται σε αρχιτέκτονες και οικοδόμους…"

Μ’ενοχλεί το συμπέρασμα αλλά μου έκανε εντύπωση η διατύπωση...

                                                                                                    U2 - One

απόσπασμα

Ενα ταξίδι με το νού

και την γλύκα την παλιά

φόρεσα για να βγώ.

Συντρόφευσα αγέρα στους δρόμους

για να δω το πάθος που κουβαλά.

Έκλεψα σταγόνες απο νοτισμένη πτυχή υφάσματός σου

για να μπορέσω να σε φορέσω...

                                                                             Ξύλινα Σπαθιά - Σιωπή

...έκτοτε σιωπή

...μια όμορφη σιωπή

Μεταξύ σοβαρού κι αστείου, έχω κρανιοεγκεφαλιαστεί...

Με ταράζει το άκουσμα

κι άρχισα να καίω την πουτανιά εν μέσω βροχής...

Προφανώς έπεται και συνέχεια.

Αν υφίσταται θέμα...

ας φροντίσει τον γμμνο νοσηρό οργασμό του μυαλού,

αφήνοντας τις μαγγανείες...


Ούστ
απο απόσταση... γαλαξιακή

                                                     Διάφανα Κρίνα - Στη ράχη του διαβόλου

Αυλακιές

Με τα δάκτυλα, σ’ένα ξύλο φτιάχνω αυλακιές για να κυλήσει μια μπάλλα που συχνά αλλάζει ρότα. Προσπαθώ να κρατήσω στα χέρια ροκανίδια, απ’το σκάλισμα βγαλμένα, και με κόλλα, απο μια άμορφη μάζα να δημιουργήσω υπόσταση.

Μια “οντότητα”, που θα τολμήσει να ζήσει τα όνειρά της σ΄ένα σύμπαν δίχως όρια...

                                                                   Federico Aubele - Tan Dificil

+1

"Υποκατάστατο" καληνύχτας

Secret Garden - Make A Wish

μια πνοή περιμένει επιτέλους να ζήσει *

Ξέρεις κάτι ;

Κάθομαι εδώ και σκέπτομαι. Ώρες μετρώ, κιόλας. Άλλοτε πάλι, ακούω. Υπάρχουν στιγμές που βαριέμαι να κάνω το οτιδήποτε. Άλλες πάλι, που δεν με χωρά το σπίτι και βρίσκομαι σε συνεχή κίνηση και εγρήγορση μέχρι το ξημέρωμα. Ίσως και η πόλη. Κάποτε είχα γράψει πως η πόλη μου –όχι αυτή- έχει ταυτιστεί μαζί μου και αποδεικνύεται καθημερινά. Anyway...τρίβω τα μάτια μου για να εμφανισθεί κάτι διαφορετικό. Μοιάζουν με λυχνάρι, που με την τριβή θα βγεί το τζίνι με τις τρείς ευχές. Μάταια όμως. Παντού φωνές που σκορπάν τα αισθήματά τους σε Δύση κι Ανατολή. Ξεγυμνώνονται κάτω απο το πέπλο της σκιάς τους. Κι αυτά γλυστρούν και ρίχνονται στο μαύρο φόντο με απόλυτη συναίσθηση του βάρους τους. Ακαταλαβίστικα απόψε. Μόνο απόψε ; Εκεί μέσα κυριαρχεί το χάος. Άλλοτε ηρεμία κι άλλοτε τυφώνες... Αναμονή... ταξίδια... κι εκείνη στη γωνιά... μελωδία... πάω για ύπνο να βρώ τα όνειρά μου... κάποια, η αλήθεια ειναι, ότι βρίσκονται και στον ξύπνιο, αλλά αυτή την στιγμή λείπουν και το βράδυ που περνάει μοιάζει να βρίσκει πρόσθετες ώρες για να σταθεί απέναντί μου.

Ξέρεις πάλι κάτι ;

Μοιάζει η βραδιά να διάβασε την προηγούμενη ανάρτηση...

 * λέει τώρα ο Ζούδιαρης... "η αγάπη μόνη, μοιάζει με νησί,ένα ακατοίκητο νησί..."

**στον ρόλο του συνομιλητή, Εγώ. 

Ευχής ανθός

Εφύτευα τη νύχτα μια ευχή

μήπως και ζήσει ως το πρωί

μα κάπου στη νυχτιά χάνονταν τα θέλω της

και την αυγή ξυπνούσα φωνάζοντάς τη.

Κράτησα το καλοκαίρι μακριά της για να βρεί ζωή σε μεγαλύτερες νύχτες’

στο φθινόπωρο

Και σαν έφτασε αυτό δεν βρίσκω σκοτάδι ν’αποθέσω την ευχή.

Στις χαραυγές ξεχνιέμαι με το γαλάζιο συντροφιά

και ο ύπνος με βρίσκει εκεί,

στα κύματα απάνω…

                                                                                   Παυλίδης - Σύννεφα

Δ'

Η θάλασσα, πώς έγινε έτσι η θάλασσα;
Άργησα χρόνια στα βουνά -
με τύφλωσαν οι πυγολαμπίδες.
Τώρα σε τούτο τ' ακρογιάλι περιμένω
ν' αράξει ένας άνθρωπος
ένα υπόλειμμα, μια σχεδία.

Μα μπορεί να κακοφορμίσει η θάλασσα;
Ένα δελφίνι την έσκισε μια φορά
κι ακόμη μια φορά
η άκρη του φτερού ενός γλάρου.

Κι όμως ήταν γλυκό το κύμα
όπου έπεφτα παιδί και κολυμπούσα
κι ακόμη σαν ήμουν παλικάρι
καθώς έψαχνα σχήματα στα βότσαλα,
γυρεύοντας ρυθμούς,
μου μίλησε ο Θαλασσινός Γέρος:
"Εγώ είμαι ο τόπος σου
ίσως να μην είμαι κανείς
αλλά μπορώ να γίνω αυτό που θέλεις"

 

Δ' από το "Επί σκηνής" του Γιώργου Σεφέρη

 

In Your Room

Αν πιστεύεις σε μαγικά και ξόρκια,

τώρα είναι η ευκαιρία...

                                                                                           Depech Mode

...να τα ξορκίσεις.

Κοινώς, offshore...

Ειναι η πίστωση δεσμός χρόνου και στη ζωή.

Όταν καταργείται,

δηλώνεις πτώχευση,

ιδρύεις μια νέα, υπέρακτια

και δεν δίνεις σε κανέναν το δικαίωμα, να παρεισφρήσει...

                                    Joe Claussell , Nina Simone - Feeling Good

Una ventana abierta a la ilusión

Άνυδρο στίγμα σ’έφορη γή

...όπως λέμε,

ηλιόλουστη μέρα σε σκοτεινές ψυχές,,,

                                                           Yasmin levy - Intentalo Encontrar

Σαν μήνυμα

σε μπουκάλι που το’ριξε η θάλασσα σ’έρημο τόπο

μοιάζουν κάποιες ώρες.

Άλλοτε πάλι σαν μήνυμα,

συνουσίας βράχων σκαρφαλωμένων σε απόκρημνα εδάφη,

νύκτας μοναχικής,

που άγρια τους χτυπά ο άνεμος

και ο οργασμός χαράζει σχισμές και ακρόπετρες

στο ζωτικό κι αιώνιο κορμί τους...

                                                                     Parov Stelar - Milla's Dream

Ουρανός

Είχε, λέει, χαράξει ανεξίτηλα σ’όλο του το κορμί, αστέρια,

μιλούνια απ’αυτά και

στη καρδιά είχ’έναν ήλιο να λάμπει ολημερίς

Ζεί με μύθους,

πλανεύει ξωτικά,

παραμυθάδες βάζει να σιάξουν ξόρκια,

λαθρόβια ζεί βάζοντας πέπλο απο νέφη

και τα βράδια

ελαφριά χαϊδεύει με φώς

ένα ατέρμονο κύκλο άγνωστης ζωής...

                                                             Lemongrass - Journey to A Star

Ζωγραφίζω στην άμμο μια σπουδή

Ένας άνθρωπος γεννά αυγή,
ξημέρωμα ζωής κι αυγερινός.
Μέσα απο χρώματα νοερά,

γραμμές μπλεγμένες,
γεννώ τον έρωτα και τον ποιώ.
Σοφία δίνω στο κορμί και δύναμη στα πάθη.
Στάζω κόκκινο για αίμα, απο φρούτου τη καρδιά,
στάζω θάλασσα για παλμό, απ'του Αιγαίου τα υγρά,
σκορπώ κοχύλια που θα μαζεύουν μνήμες
και κόκκους άμμου πασπαλίζω,
σαν θαυματοποιός που πλέκει τα χέρια,
για να γεννεί η ανασεμιά...

                                                          Ρεμπούτσικα - Ο μικρός πρίγκηπας