Σκυλίσια μέρα

Απ'την αρχή
ως το τέλος

                                                                                            Πασχαλίδης

Σπασμένα τείχη

Φωνές

...και λέξεις 

Απ’το πρωί

μέσα μου

και όλο το βράδυ

Ερώτηση

Εφιάλτες

Θέλω

προσπαθώ

Η μέρα δεν αντιλήφθηκε το ξημέρωμα

και λησμόνησε και να στεγνώσει

...και εγω ακόμα προσπαθώ να ενταχθώ

                                                                 Υπόγεια Ρεύματα - Άδειο μυστικό

Σκέψεις τραγελαφικές σε αποσιωπητικά

Σκεπτόμουν... μήπως οι τελευταίοι στη χώρα που “απόλαυσαν” τα καλά ελεγχόμενα και σκηνοθετημένα “πλεονεκτήματα” του καπιταλισμού, ήμαστε οι περισσότεροι άνω των τριάντα ετών...!

Σκεπτόμουν...

μήπως να φτιάξουμε ένα μνημείο που θα θυμίζει τις μεταπολιτευτικές “ένδοξες” ημέρες της χώρας των τραπεζών και των ολυμπιακών αγώνων. Κάτι που θα μνημονά  το τελευταίο δάνειο –εξυπηρέτηση ονομαζόταν-  που δόθηκε σε πολίτη ας πούμε ή το τελευταίο συμβόλαιο αγοραπωλησίας ή ακόμα και τις τελευταίες οικοδομικές δραστηριότητες.

Κάτι σε κυβοειδές σχήμα που πάνω του θα στέκει ένα σκερπάνι μ’ένα μυστρί...

…προσοχή όχι ένα δρεπάνι μ’ένα σφυρί...

Σκεπτόμουν...

τον γυάλινο δρομέα στη περιοχή του Hilton και τα χιλιόμετρα που έχει κάνει απ’την ημέρα που φτιάχτηκε. Με την Ομόνοια ως αφετηρία  τον βλέπω να ξεκολλά τα πόδια του, σαν σκηνή από το The wall των Pink Floyd και να τρέχει μακριά από τη βρώμα που του κολλούν καθημερινά.

Tις ομπρέλες στη παραλία της Θεσσαλονίκης που θα πρέπει πια ο καλλιτέχνης να βάλει και το ύφασμα. Το φτύσιμο περνάει απ’το διάτρητο μέταλλο και κάποιοι θα τις χρειασθούν.

Tον δισκοβόλο στο Καλλιμάρμαρο να έχει αφήσει αυτό που κρατά δεκαετίες τώρα, να γυρνά περί τις 170 μοίρες και να ξεμουδιάζει τη παλάμη του.

Tα λιοντάρια στο Ηράκλειο που έχουν δεί κι έχουν ακούσει τόσα. Τα βλέπω κι εκείνα, μ’ένα πήδο να ορμούν  μέσα απ’τα νερά, στο Ενετικό λιμάνι για να φυλάξουν τον τόπο τους από τ’άλλα θηρία, εκείνα τα καλλυμένα με  ανθρώπου πρόσωπο...

Σκεπτόμουν... ότι γίνομαι βαρετός στον εαυτό μου.    

                                                                                                                                                                           Archive - Again

Άδειο

 Μέρες τώρα, ανησυχία βρίσκεται μέσα μου. Ανησυχία με μια δόση εκνευρισμού, απογοήτευσης και θλίψης που δεν αφήνει λεπτό το μυαλό να ησυχάσει. Ο ύπνος λιγοστός όπως και οι βόλτες κάτω στη παραλία. Ψάχνω απεγνωσμένα δικαιολογίες να εξαφανισθώ απ’τα συνήθη αλλά ειναι τόσο σκληρές οι σκέψεις που με ραγίζουν. Ειναι απ’αυτές τις ημέρες, απο κείνα τα βράδυα που θές να γυρίσεις σπίτι να βρείς έναν άνθρωπο να μιλήσεις, να μοιρασθείς, να ξεχασθείς, αλλά μάταιο κι αυτό. Άδειο. Ουδείς. Δεν καλύπτει ενα τηλεφώνημα τη επιθυμία. Κάποτε το είχα ξαναγράψει αυτό. Δεν γεμίζει τη ψυχή... κι έτσι παίρνεις τη μηχανή, κυκλοφορείς αλλόκοτες ώρες, πάς για κολύμπι, τρέχεις, διαβάζεις κι έχεις ένα συνεχόμενο βοητό στ’αυτιά που σου κάνει παρέα...

...όμως έξω ενα σκυλί κλαίει, έχει κι αυτό επιθυμιές.

Λες να γαυγίζει στ’αστέρια ; 

                                                      Υπόγεια Ρεύματα - Κοιτάς μακριά

Μια ανάσα

Σκέπτομαι πως τόσο απότομα φθάσαμε εδώ και εκπλήσομαι με την ταχύτητά που εξελήχθηκαν τα αισθήματά σου και έχω πει ότι σ'αυτό τον κόσμο δεν με εκπλήσει τίποτα πια και νιώθω τον ήλιο πια να μη μπαίνει στη καρδιά μου και ο αέρας να γίνεται πνιγηρός και εσυ να μη μπορείς να καταλάβεις πως ειναι να χάνεις τον άνθρωπο που ονειρευθηκες να κάνεις τα πάντα μαζί του και ας ειναι βαριά η λεξη "πάντα" και νιώθω να μη νιώθω τίποτα πια και να μη μπορώ να κουνήσω το κορμί μου απο την κούραση και την εξόντωση της διεκδίκησης του κομματιού που άφησες πίσω και νιώθω τα λόγια μου πια να μη σ'αγγίζουν γιατι στο μέσα σου κυκλοφορούν άλλα νέα ίσως πιο όμορφα κι ας ειναι ίδια και βλέπω όλα να γκρεμίζονται δίπλα μου και να μένω στο κόσμο τον δικό σου για να περιμένω τι ; τον γυρισμό σου ; έφυγες έχεις φυγει καιρό τώρα και δεν τολμήσαμε να το πιστέψουμε και εγω εκανα τον χαζό αλλα δεν άντεξα και εσυ δεν έκανες δεν ήξερες τι να κάνεις και τωρα παλι το ίδιο γιατι αγαπάς και όχι μόνο γιατι ερωτεύθηκες κι έμεινε πίσω ο παλιός ο έρωτας άλλωστε παλιός ήταν και όπως σου είπα έπεσα στο δικό μου λάθος που δεν έκανα κάτι για να παραμένω συνέχεια ο νέος σου έρωτας και την πάτησα και τώρα οι λέξεις και τα γραπτά δεν περιγράφουν τον πόνο που χτυπάει την ψυχή μου όπως και όταν προσπαθούσα να σου περιγράψω τον έρωτά μου και μοιάζει ειρωνεία δυο δυνατά αισθήματα να μη μπορείς να τ'αποδώσεις στο γραπτό σου γιατί και στα δύο η λογική απουσιάζει και μένω μόνος να παλεύω μ'αυτά όπως και όταν έλειπες μόνο που τώρα ξέρω γιατι παλεύω αλλα ειναι πολυ πιο δυνατό απο εμένα και όσο προχωρά γινεται και πιο ισχυρό γιατί εγω εξατμίζομαι στην αδυναμία μου και κοιτω τον κόσμο που αγάπησα μέσα απο τις κουρτίνες του σπιτιού γιατί ειμαι ασθενής και αδύναμος να βγώ σ'αυτόν και ας ξέρω πως κάπου έξω κάποιος μπορεί να με περιμένει αλλα αυτος δεν θα είσαι εσύ που μ'έκανες να ζήσω τόσα σε τόσο λίγο διάστημα που κάποτε ημούν εγώ που είχες συναντήσει κάπου αλλού και τώρα ζείς σε άλλη διάσταση σε άλλον ουρανό που εγω δεν μπορω να δώ κι ας πετώ εκεί κάθε που σ'αγκαλιάζω κάθε που σου κάνω έρωτα κάθε που πέρνω το φιλί σου και θα μου φύγεις δίχως να σε χορτάσω...
Θα πορευθώ έγραφα...

Αναδημοσίευση

Ωρες μοναξιάς

Θέλω, Εγώ, Εαυτός

Απαίτηση, Εγωισμός, Κτήση

Όπως και να το δείς, όπως και να το εκφράσεις, νομίζω πως έχει την ίδια απόχρωση και έννοια.

Η ακούσια περιφρόνηση, η ασυλλόγιστη αρνητική συμπεριφορά προς τον άνθρωπό μας, η στάση αδιαφορίας για τα δικά μας αυτονόητα στα συμφέροντα της ύπαρξης, πηγάζουν απο τη λέξη και τα παράγωγα του “εγώ”.  Ένα ελάττωμα που παραμένει σε όλα αυτά τα χρόνια εξέλιξης του ανθρώπου, ένας ιός που τρώει και καταδυναστεύει το μυαλό του, μια ατέλεια στο τέλειο μηχανισμό ζωής. Aλαζονεία και ακατάπαυστη πλεονεξία ορίζει, πολλές φορές, τη πορεία μας.

Και ;

Και όταν ικανοποιηθεί το εγώ μας ή ακόμα κι όταν τσαλακωθεί, μαθαίνουμε κάτι ; Γινόμαστε σοφότεροι ή απλά το προσπερνούμε έχοντας βρεί μια δικαιολογία, ενα άλλοθι, που μπορεί (;) να μας κάνει να νιώσουμε αμέτοχοι σ’αυτό που συμμετείχαμε ;

Αντέχεις να το συνεχίσεις ή ειναι η κατάρα του ανθρώπου ; Αντέχεις να συνεχίσεις αυτη τη τυράννια ή θες ν’απολαύσεις τον δρόμο της ζωής, το δώρο που κάποιοι με αγάπη, σου χάρισαν ;

Στοχάσου...

                                                                  Λουδοβίκος - L'albero e il vento

ΕΕΓ

κουρασμένος

και παραδομένος στο αδιέξοδό μου...

Ενός Ετους Γραφή

...σάρωση συντριμμιών κι απόρριψη σε δρακόλιμνη...

 

                                                                                Yann Tiersen - Naval

Τέλος εποχής ?

Για δυο μαϊμουδοπαρέες, τριάντα ετών, γκρίνιαζαν άπαντες.

Μα και στη νέα πρόταση, πάλι γκρίνια είδα.

Ανικανοποίητος και άπληστος λαός, έρμαιος του φτωχού μυαλού του κι επικίνδυνος του εαυτού του.

και το μυαλό...

να νιώθεις το αεράκι στο κορμί,

ν'ακούς τον ήχο της θάλασσας,

να βλέπεις την ομορφάδα της,

"signora "

να γέυεσαι το φλογερό κορμί της,

να βουτάς.

Και το μυαλό...

στην επόμενη συνάντηση.

Ενατένιση

στου ονείρου τον ορίζοντα...

...στης εποχής το πέρας και

 στης ηδονής την έναρξη

Να’σαι όμορφη στης Ανατολής την ανασεμιά

κι ελεύθερη στης σκοτεινιάς τ’άγγιγμα...

                                                                                John Sokoloff - Valleys

Η Εθνική μας μοναξιά

Αλίμονο...

Στέρησης συνέχεια.
Γιατί αυτο γίνεται. Στερούμαστε τους ανθρώπους. Στερούμαστε πολιτισμό.
...γιατί αυτα τα ακούσματα είχα μικρός. Κυριακές, εορτές ακουγόταν η φωνή του απο το πρωί. Και τι να γράψεις και τι να πείς γι'αυτή τη μορφή ?
Τίποτα.
Τα λεγε πάντα εκείνος... όπου κι αν τον συναντούσαμε... με την ευγενική φωνή του... με την όψη ενός Κυρίου... με τραγούδια βαριά... και η Ρόζα σα να τον στιγμάτισε και την χόρευε πάντα. Εχω την εντύπωση πως δεν θα σταματήσει να την χορεύει...

Αλίμονο, είχε πεί,

σ'αυτούς που δεν αγάπησαν, που δεν δακρύσανε, 

Ζωή,
την ομορφιά σου δεν γνωρίσανε...

Χαρισμένο

Ανώνυμος τοκετός

Σχεδόν μεσάνυχτα.

Σκοτάδι.

Σιωπή.

Το θαύμα δεν έγινε.

Κοίταξα τα κύματα απο ψηλά. Την πόλη απο μακριά. Μια βάρκα ξύλινη. Μισοβυθισμένη σε εκατομμύρια μικρά αέναα κύτταρα. Άφωνα. Θαλασσοπούλια στο βάθος. Κι έναν τρελό. Εκεί. Στο φρεσκοβαμμένο τοπίο ενός κήπου. Ασβεστωμένη ήπειρος, μοιάζει. Και ο τρελός εκεί. Να χοροπηδά απο ευτυχία. Να τραγουδά τα παιδικά του τραγούδια. Κι εσυ στον έρωτά σου. Αυτός στο βασίλειό του. Εσυ να πλάθεις κόσμους απο πλαστελίνες. Κι εκείνος οπτασίες. Χρώματα που γρήγορα ξεθωριάζουν. Δάφνες. Και τ’όνειρο παίρνει φωτιά. Το μαύρο της νύχτας διαδέχεται το ψέμα ενος μεσημεριού. Τρύπιο μοιάζει. Στάζει απο κάπου. Κανείς δεν το κοιτά. Μόνο μένει ο ήχος της στάλας που τρυπά τ’αυτιά. Πάνω στην ασβεστωμένη ήπειρο. Και γεννιέται τ’άγνωστο. Έτσι ανώδυνα. Δίχως πληγή. Δίχως φωνή. Απο ανθρώπους άγνωστους. Ανώνυμους. Περίεργο ? Καθόλου. Σύνηθες στην ύπαρξη. Αργά μπορεί να’ρθει. Αργά και σιωπηλά.

Ανώ.!.υμος τοκετός...

Αλλόκοτα και άμορφα όλα.

Ποιός να καταλάβει ?

Θαρρείς και ο τρελός ειναι γέννημα της νύχτας...

                                                                       Φάμελλος - Γυάλινη σφαίρα

Μια γρατζουνιά

Κάπου στο χρόνο ένιωθα την ημέρα εκείνη και λαχταριστά την καρτερούσα. Μα απο τότε πέρασαν σχεδόν είκοσι αιώνες και σαν να τελείωσε η απόσταση που είχα να διανύσω. Τώρα πια δεν το νιώθω και κάθε μέρα που περνά μου κομματιάζει εκείνο τ’όνειρο και το μόνο που μένει ειναι αυτά που βλέπω κάθε βράδυ, ευτυχώς χωρίς πόνο και βία. Κάθε που ξαπλώνω, ιστορίες ολάκερες ξετυλίγονται μέσα μου. Καθαρές και απλές. Ήρεμες για να μη κουράσουν τον ύπνο. Σα να εξιλεώνουν την ψυχή...

Κάθε χρόνο νιώθω να μοιράζω πλήξη στα ζωτικά μου όργανα και εφέτος με βρήκαν οι μέρες με πόνο στα πόδια κι ενα πιάσιμο στο λαιμό. Να ξεκουράζεσαι, άκουσα. Και τι να κάνω ? Να πετώ ? Δυστυχώς δεν έμαθα και τώρα μου φαίνεται τόσο δύσκολο. Να κοιμηθώ ειναι η λύση. Να κοιμηθώ μήπως και μάθω. Μήπως και μάθω αρκετά. Μήπως και βρω λύσεις...

Θέλω να μοιράσω μερίδια, να δω με περισσότερα μάτια, να ακουμπήσω, να ζεστάνω τα παγωμένα χέρια μου γιατί αυτη ειναι η φύση μου.

                                          Πλιάτσικας - Omnia sol temperat purus et subtilis

Αυτο το κομμάτι, άγνωστο για ποιον λόγο, πάντα με συντροφεύει τις ώρες που ζορίζω τον εαυτό μου

Μαύρο

...δεν βλέπω την έξοδο

κι όλο και σκοτεινιάζει.

Ψηλαφώ με τα δάχτυλα...

τίποτα.
Σχεδόν χαϊδεύω κάθε σπιθαμή.

Εσοχές πουθενά.

Ο δρόμος σαν εναν κύλινδρο.

Ολα μέσα ψυχρά,

λεία,

χωρίς τμήματα.

Ανοίγω χέρια

πόδια για να σταθώ

και μοιάζω με τον Βιτρούβιο.

Κανείς και πουθενά.

Θαρρείς πως ο καθείς μας,

έχει το δικό του σωλήνα και περπατά.

Γι'αυτούς τους μαύρους μιλώ...

του μεταλλικούς.

Το μόνο που λείπει ειναι η στρόφιγγα.

Εκείνη που θα διοχετεύσει την ουσία ...

                                                                   Διάφανα Κρίνα - Τελευταία μέρα

Για δύο

Συχνά αναρωτιέμαι το γιατί και πάντα έρχεται η λέξη ελπίδα.

Σε κάθε μου κίνηση. Σε κάθε μέτρημα. Ρωτώ σε κάθε μου ματιά και πάντα η ίδια απάντηση.

Ειναι σαν τις αναμονές των σιδήρων στις ταράτσες των οικοδομών. Πάντα αφήνουμε κάποιο μήκος, μη τύχει και χρειασθούν. Έτσι κι εγώ.

Ενα όνειρο πάντα μπαίνει εμπρός μου.

Σήμερα βούτηξα προς το νερό μα ο καιρός με πλάνεψε κι έτσι έμεινα να το κοιτώ. Απλά κάθησα να το κοιτώ σιγομουρμουρίζοντας ενα αγαπημένο κομμάτι απο τα νιάτα μου...

                                                                             Τερμίτες - Πρώτη εποχή

Σε συνέχεια

Γιατί ο εκνευρισμός έχει φτάσει στα ύψη. Το ίδιο και η απογοήτευση για τις πράξεις αυτών που θέλουν να λέγονται πολιτικοποιημένοι πολίτες.

Τα καθίκια που βρίσκονται στον χώρο της πολιτικής χωμένοι στις πολυθρόνες τους δεν τους ακουμπά τίποτα κι αντιθέτως προκαλούν καθημερινά με τις πράξεις αλλά και τις δηλώσεις τους. Τα σκουλήκια που τρών τους συμπολίτες τους στ’όνομα του χρήματος.

Όλοι τους, σε λίγο θα ζητήσουν της ψήφο μας... κι εμείς θα ξεχάσουμε πάλι........!!!!!!!!...

Τομάρια δίχως ίχνος ανθρωπιάς. Μόνο το περίγραμμα τ’ανθρώπινο τυγχάνει να’χουν. Κατά τ’άλλα τίποτα, ξεφτιλισμένα αποβράσματα της κοινωνίας, ανθρωπόμορφα τέρατα. Ανίκανοι να δημιουργήσουν και να γεννήσουν. Μόνο χάος προκαλούν. Χάος και θλίψη. Ψευτοεπαναστάτες της γενιάς του πολυτεχνείου. Δεν γουστάρουμε ήρωες...κάλπικους ήρωες. Δεν αξίζετε. Άχρηστα κουρέλια της πολιτικής. Γεννήματα βόθρων που τολμάτε να μιλάτε πάνω απο νεκρούς. Αυτούς που τόλμησαν και αντέδρασαν, κάτι που έχετε ξεχάσει όλοι σας. Σιχάματα. Κατάπτιστα όντα.

Αρνήθηκα να δώ ειδησεογραφικές εκπομπές γιατί ήξερα.

Αλλά ακούω. Και άκουσα βαριές δηλώσεις απο ανθρώπους που κάποιοι θα συνεχίσουν να τους ψηφίζουν. Δηλώσεις Κουκουλόπουλου και Μπεγλίτη. Της εκ του Αγίου Πνεύματος γεννημένη τις τελευταίες ημέρες στη πολιτική, Μπακογιάννη και του δήθεν Δημοκράτη-Αγωνιστή-Επαναστατη-Ιδεολόγου-Συγγραφέα-Μαθηματικού-μπλά μπλά μπλά, Ανδρουλάκη...

Και που αναφέρομαι στο πρόσωπό τους, νιώθω ν'ατιμάζω τον χώρο μου.

Αναρωτιέμαι που θα φθάσει η αναλγησία τους και η υπομονή μας.

Αναρωτιέμαι αν ξύπνησε κάποιους η πολιτική κίνηση του Κου Δ.Χριστούλα...

queremos construir una vida mejor para nuestro pueblo

"θέλουμε να φτιάξουμε μια καλύτερη ζωή για το λαό μας"

...κι έρχονται να σου εξαλείψουν κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και τιμής που έχεις ώς άνθρωπος.

Αυτά τα γλειώδη και άθλια υποκείμενα που καθορίζουν τη ζωή μας. Που λειτουργούν μόνο για το συμφέρον του τομαριού τους. Αυτού το σαπισμένου. Του μολυσμένου μ’όλες τις αρρώστιες του ντουνιά.

Άχρηστα, ανίκανα, ποτάπα κι επικίνδυνα γομάρια που απομυζούν τους κόπους δεκαετιών, σεβαστών ανθρώπων.

...με αφορμή τη τραγική είδηση του Συντάγματος.

Οξύμωρο ?

Σ’έναν τόπο όπου το σύνταγμα της χώρας εχει καταλυθεί η κεντρική της πλατεία να φέρει τ’όνομα αυτό...

Στο σημείωμα έλεγε "Επειδή έχω μία ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης, δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για την διατροφή μου"  

                                                                 Gotan Project - Queremos Paz 

Προχθές κάποιος άλλος εδώ, πνίγηκε πέφτοντας με το αυτοκίνητό του στη θάλασσα...

Άραγε μπορεί ;

Πίσω απ’το τζάμι κυανός ουρανός σκεπασμένος απο πυκνά μπλέ βαθιά σύννεφα, αέρας παγωμένος, σχεδόν μανιασμένος και η θάλασσα ντυμένη στα χειμωνιάτικα.

Μέσα απ’το τζάμι η φωτιά προσπαθεί...

Θα βγώ.

Μια βόλτα στη θάλασσα θα ημερέψει τα μέσα μας.

                                              Thievery Corporation - Le Monde

Σύμπτυξη δυο σ’ένα

Έναυσμα και ερέθισμα, εν δράσει, αποζητούν νού απεξαρτημένο απο πλάνες και δηλητηριώδεις σκέψεις. Τρέχουν σ’ένα εσώτερο κόσμο, τυλιγμένο σε τουρμπάνι που πιο μέσα του κρύβει εκρηκτικά και αργά γίνεται το σημείο μηδέν του εαυτού μου. 

...κάπου ενδιάμεσα παίρνουν ρόλο ένα χάπι, δυο ελαστικά κι ενα ποδήλατο γαλάζιο...

                                                                Lynda Thalie - Adieu Mon Pays