Πόνος και ευτυχία

άραγε αξίζει ?
Αξίζει τόσος κόπος, τόση κούραση ?
τόση αγάπη ?
τόση φθορά ψυχής
τόση καταπόνηση στο σώμα ?

και το κόστος ?

κάποιο σπουργίτι έξω, στο δέντρο απέναντί μου, με κοιτά περίεργα και μου απαντά :

το κόστος μεγάλο αλλά...

για σκέψου τις στιγμές που έζησες και που ζείς ?

εκείνη την ώρα, που το σκοτάδι αγκάλιαζε το φώς και εσύ εκείνη

Γινόταν η αρχή της νύχτας και για σένα η αρχή κάτι νέου, ξεχασμένου απο καιρό.
Μά και τόσος πόνος ?
Πόνος και ευτυχία ακούγονται ασύμβατα αλλά εδώ ταυτίζονται...

Κέρδισες αγάπη και έρωτα

Εκείνη ?

Εκείνη μια καρδιά ακόμα....

τ'άρωμά σου

πως να ξεχάσεις αρώματα...
ευωδίες... μυρωδικά...

Μένουν στην μνήμη...
... σαν φωτογραφία.
Αποτυπώνονται


Αυτό το άρωμα του κορμιού σου,
της αγγαλιάς σου.
Ενα μπουκέτο αρωμάτων, η ύπαρξή σου.
... και αυτή η γεύση...
ώρες, τόσο πικάντικη,
σαν γαρύφαλο, σαν κανέλα
και ώρες τόσο γλυκιά,

σαν γλυκό του κουταλιού,
σαν σοκολάτα... η τροφή των θεών.

Μπορώ να μεθώ απο την ευωδία του φιλιού σου
την γλύκα του...
και αυτό με την σειρά του να με μαγεύει...
σαν ναρκωτικό.
Γιατί αυτό είσαι.

Κάτι σκληρό, σπάνιο, ακριβό... λιγοστό...

Θα σε θυμάμαι σε κάθε άνοιγμα ενός γυάλινου γλυπτού μικρού αρώματος

εκεί... στο μικρό ξύλινο κουτί με την μορφή σου

εκεί που κοιτώ πάντα...

εκεί που αρώματα το'χουν ποτίσει...

αρώματα και κάποιες σταγόνες δακρύων.......

I suppose that's just the way it is...

Στον νού ήρθαν και δύο ταινίες...
απο τις αγαπημένες μου.
Chocolat & Πολίτικη κουζίνα
Εξαιρετικές...
αρώματα στην ατμόσφαιρα
Ίσως για πρώτη φορά η έβδομη τέχνη συνδύασε όραση, ακοή και όσφρηση μαζί... γιατί και οι δύο έχουν πανέμορφες ιστορίες, μυρωδιές και μελωδίες.

μια αρχή που ένα τέλος γεννά...

Η Κυριακή με βρίσκει στο γραφείο...
η διάθεση περίεργη. Το σώμα κουρασμένο. Το μυαλό τρέχει απο'δώ και απο'κεί...
σαν ενα πετραδάκι που έπεσε με βία στο νερό,
σαν το φεγγάρι που κρύβεται πίσω απο σύννεφα,
σαν ένα ελάφι μόνο στην Πάρνηθα,
σαν το καράβι που ζητά ένα απάνεμο λιμάνι,
σαν ένα λευκό άνθος που ξεπετάγεται μέσα απο πράσινο φύλλωμα...
Τριφύλλι σκέπτομαι... Πανάθας θα'ναι... :)

Ο έντονος ρυθμός αποζητά λίγες στιγμές ηρεμίας. Όμως η σκέψη δεν σταματά. Πως θα βρεί συτή την γαλήνη της ?
Η απάντηση χτίζεται μέσα μου. Αθελά μου.
"Φτίαχνω μια ζωγραφιά, ένα σύμπαν παράλληλο, ζώ πάνω σ'ένα χαρτί, κι ονειρεύομαι το άπειρο"
Απάντηση που την διεκδικώ αλλά και δεν τολμώ να την ζητήσω.
Οι κινήσεις και οι ματιές άλλα μαρτυρούν. Σαν να ζητάς μία επανάληψη...
... και αν θέλεις να αρχίσεις ξανά, μια αρχή που ένα τέλος γεννά... play this

Στην σκέψη έρχεται εκείνος ο φάρος, το λιμάνι και ο λόφος με τα σπίτια.Δεν ξέρω πώς...
Ολα μέρος ενός παιδικού ζωγραφισμένου χαρτιού.
Κάπου έχω γράψει γι'αυτό.
Η ομορφιά που δίνουν τα χρώματα πάνω στο άσπρο φόντο.
Η ομορφιά που δίνει το ίδιο το σκηνικό όταν το βλέπεις μπροστά σου.
Έτσι... σαν έκπληξη. Σαν δώρο για εκείνο το μεγάλο ταξίδι.
Ενα ταξίδι θαλασσινό, ανάμεσα σε στεριές.
Να κρατήσει θέλω... όσο χρειάζεται. Μπορεί μέρες, μπορεί μήνες... ίσα να μη με κουράσει.
Να κρατώ στο χέρι την ελπίδα.
Να την μοιράζω όπου χρειάζεται...


δεν θα κρατήσω για μένα,
παρά μόνο λίγο

... ίσα να περάσω μία στιγμή

ψιθυριστά σε παρακαλώ

Μίλα ψιθυριστά, αν μου μιλάς γι' αγάπη...
Γουίλιαμ Σαίξπηρ

                                                                                          All alone am I

σ'αυτόν τον τόπο...

-Θυμός και αγανάκτηση
Η εξουσία που έχει ο κάθε υπάλληλος σ'αυτόν τον τόπο γκρεμίζει τα πάντα
Απο την διάθεση μέχρι και το ίδιο το σύστημα.
Μιλώ για τον Δημόσιο υπάλληλο.
-Δικαιολογώ εκείνον που έχει την όποια συναλλαγή με το κοινό... δεν είναι ότι καλύτερο να ακούει τις "αερολογίες" και τα θέλω του καθενός μας. Αλλά...
Έλεος.
Φθάνει πιά τόσος εξευτελισμός και επίδειξη εξουσίας. Κανείς δεν τον υποχρέωσε να κάτσει στην καρέκλα που βρίσκεται και δουλεύει. Απο την στιγμή που το διάλεξες πρέπει ν'αλλάξεις νοοτροπία. Θα "υποστείς" τον καθένα μας, όπως κάνει το ίδιο και ο εργαζόμενος σ'ένα μαγαζί ή σε κάποιο γραφείο... κι όχι μόνο... ακόμα και οι ίδιοι οι επαγγελματίες.
-Αντε να χαθείς, εξαφανίσου, βρωμερό ερπετό της τάξης των καρεκλοκένταυρων.
Δεν μπορείς να μ'εχεις στημένο απο τις 9:00 μέχρι της 13:15 και ξαφνικά να λές δεν δέχομαι άλλον... κακομοίρη που ξεκίνησες την δουλειά σου στις 11:00, ανοίγοντας το αλουμινόχαρτο με τα τόστ, δέχθηκες τον γνωστό σου (2 ώρες) εκτός σειράς και για άσχετη εργασία απ'αυτή που υπηρετείς, γιατί εκείνος κάτι πρέπει να σου έδωσε, έκανες και κανά δύο διαλλειματάκια για κουλουράκι, και κάνεις την ζωή όλων όσων συνδιαλέγονται μαζί σου, κατάμαυρη...
-Αντε "συνουσιάσου" Κε Κτ....λε, άρχοντα της πολεοδομίας.

Ζητώ συγνώμη απ'όσους με επισκέπτονται, αλλά είναι σκέψεις κι αυτές... σκέψεις που δεν μπορώ να κρατήσω... με έχει εξοργίσει η μανία του "Κου" αυτού να ισοπεδώνει τους πάντες και να μή σέβεται κανέναν. Απο τον μικρότερο μέχρι τον μεγαλύτερο και σεβασμιότερο άνθρωπο.
Δυστυχώς η λαική παροιμία μας "κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει" έχει βρεί ανταπόκριση σ'αυτές τις υπηρεσίες.
Δεν τολμάς να μιλήσεις... έχεις και άποψη ε ? όταν τόλμησα να πώ την γνώμη μου για το θέμα που βρισκόμουν εκεί. Γιατί τελικά τον ενόχλησα που μπήκα 13:20... έπρεπε να είχε φύγει.

Φόρεσα τον εξοπλισμό μου, ανέβηκα στην μηχανή και ξεχάσθηκα λίγο στην Εθνική.
Η αίσθηση της ελευθερίας καταλαγιάζει τον θυμό,
... ίσως και κάποιο τηλεφώνημα.

πόσο κοστίζει αλήθεια μια στιγμή ?

-Αυτό που μου έρχεται πάντα στον νού όταν το ρωτώ, είναι εκείνο που λέγεται : όταν πεθαίνει ο άνθρωπος όλη του η ζωή περνάει σε δευτερόλεπτα απο μπροστά του.
Κάποιος ίσως να'λεγε : Ας πέθαινα ετούτη την στιγμή λοιπόν...
-Τόσο μπορεί να κοστίζει μια στιγμή... ολόκληρη ζωή
Μπορείς να δώσεις ακόμα και την ζωή σου για μια στιγμή.
Πόσες φορές δεν το΄χω πεί, πόσες φορές δεν το σκεφθεί ?
Τόσες στιγμές στην ζωή μας... όλες μέσα στην αγάπη.
Κάποιες που πέρασαν και κάποιες που ευελπιστούμε...

Στιγμές αληθινές, πάθους και έρωτα, εκρηκτικές, φλογερές, γεμάτες χρώματα και ουσίες, λαμπερές, άλλοτε ευτυχισμένες, άλλοτε φορτισμένες... στιγμές δακρυσμένες, αποχαιρετισμού... χαράς και ευτυχίας.
Λίγες είναι οι δυνατές. Τρείς... ή και τέσσερεις...
Ενα σ'αγαπώ που δεν ειπώθηκε ποτέ... μια στιγμούλα θέλω μόνο να προλάβω να το πώ.
1.Ενα σ'αγαπώ...
2.Ενα φιλί σου...
Μια στιγμή...
Μια αγγαλιά που δεν πήρες ποτέ... μια στιγμούλα, ίσα να σ'αγγαλιάσω
3.Μια αγγαλιά σου...
Εναν έρωτα...
εκείνο το πρώτο άγγιγμα σου....
4.Μια εικόνα...
Μια στιγμή στο χρόνο όλα.

Δύο πρόσωπα αγαπημένα.
Εκείνη.
Τότε, εκεί...
Γερασμένοι.
Μέθυσε ο ένας για τον άλλον
Σ'εκείνο το λιμανάκι.
Έφυγαν νωρίς.
Έκλαψε ο ένας για τον άλλον.
Μεσα στα χρώματα.
Ηρθαν απο εκείνα τα μακρινά μέρη.
Αναζήτησε ο ένας τον άλλον
Ακούστηκε εκείνη η μελωδία.

Γράφω περίπλοκα... όπως συνηθίζω, ίσως να μου'λεγε κάποιος. Μπορεί και να ξέφυγα απο το θέμα... μά αυτά νιώθω, δεν βάζω σειρά στις σκέψεις μου, ούτε χρειάζονται τρανές λέξεις.
Τους αγαπώ ακόμα... την αγαπώ ακόμα... το θυμάμαι ακόμα.

Τελικά πόσο μπορεί να κοστίζει μια στιγμή ?
Ο καθείς μας έχει και το δικό του τιμολόγιο και κοστολογεί
... εγώ μπορώ να δώσω την ψυχή μου.

... γιατί σταγόνες στο σύμπαν οι στιγμές

τώρα ?

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο
για να μην υποφέρεις φύγε μακριά μου,
κρύψου από μένα
δεν ξέρω αν φεύγεις, τώρα, για το λίγο μου
ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ
πολύ για σένα

...πολύ για σένα...?

κουτή ερώτηση...
τίποτα δεν μπορεί να είναι πολύ, όταν τα πάντα είσαι εσύ.

με ξύλα και σκοινί

... φτιάχνεις όνειρα




Ξύλα που μόλις ξέβρασε η θάλασσα.
Ξύλα που τ'άσπρισε η αλμύρα και τα πέταξε σε κάποια ακτή... μόνα μέχρι ένα χέρι να τα σηκώσει
Και σκοινί...
παλιό. Σκοινί απο ίνες σχοίνου.

Αυτό το άψυχο απο καιρό κομμάτι ξύλου μπλεγμένο με σκοινί, μπορεί να μας ταξιδέψει. Μπορεί να ομορφήνει κάθε σημείο της γής και όχι μόνο...
και της ψυχής.
Το μυαλό φτιάχνει σχήματα και τα χέρια δημιουργούν... με λίγα απλά ευτελή υλικά.
Μέσα στο εργαστήρι... δίπλα στις γραμμές του τρένου... χρώματα γής, ξύλα, καμβάδες, σκοινιά, πινέλα ίσως και κάποιο βότσαλο... υλικά ονείρων.
... κάπου σε μια γωνιά απαλοί ήχοι απο τους Χαίνηδες.

Σαν ένας πίνακας που έμεινε στην μέση, σαν ένα όνειρο που χάθηκε στην σκέψη...

Υπάρχει μια όμορφη παρουσία... ευγενική... νεραϊδένια.
Ζεί σ'άλλον κόσμο... μακρυά
Στην παλιά εποχή
Εκεί που τα στοιχεία της φύσης ερωτεύονται μεταξύ τους.
Οι εποχές του χρόνου εναλλάσσονται με εντυπωσιακές αποχρώσεις.
Στα ποτάμια κυλά νάμα απο μυθικές σπηλιές.

Οι γύρω λόφοι ολάνθιστοι... γεμάτοι ρόδα.

Το φεγγάρι ακουμπά στον κόσμο της κι εκείνοι σκαρφάλωνουν σ'αυτό.

'Ονειρα δεν υπάρχουν.
'Ονειρο είναι η ζωή τους

Τα μάτια της λάμπουν στο φώς της ημέρας,
σαν τον μεσημβρινό ήλιο.
Τα μαλλιά της ανεμίζουν με το παραμικρό φύσημα του αέρα,
σαν το λίχνισμα του σταριού.
Το πρόσωπό της φωτίζει τις σκέψεις των ανθρώπων,
σαν το πυροτέχνημα μες την νύχτα.
Το χαμόγελό της γαληνεύει και την πιό άγρια θάλασσα,
σαν το ολόγιομο φεγγάρι.
Το κορμί της σμιλεύει καθημερινά ο δημιουργός της,
σαν μια ατέλειωτη κορωνίδα.

Η καρδιά της σαν τον έναστρο νυχτερινό ουρανό... γεμάτη αγάπη.

Φίλοι πολλοί γύρω της.
Αγαπημένοι.
Ζεί τον έρωτα.
Σκορπά την καρδιά της... δίνει την ψυχή της σ'αυτούς που αγαπά.
Κάποιοι την πλήγωσαν, άλλοι την λάτρεψαν.

Κάποτε βρέθηκε σε άγνωστο, μά φιλικό περιβάλλον.
Την αγάπησαν... τους αγάπησε.
Τον κήπο που είχαν τον στόλιζαν κάθε μέρα με την μορφή της.
Ώς αντάλλαγμα τους χάριζε το χαμόγελό της.
Γέλια και σκέρτσα γέμιζε ο τόπος.

Εκεί την συνάντησε εκείνος.
Ως ναυαγός...
γύριζε αιώνες τον κόσμο.
Συντροφιά του πάντα, αγαπημένες του μελωδίες.
Η ζωή του άλλαξε...
τα σύννεφα που τον σκέπαζαν, με μιάς εξαφανίσθηκαν,
ένα μειδίαμα χαράχθηκε στο προσωπό του,
οι σκέψεις του μόνιμα στην καρδούλα του... έτσι την ονόμασε.
Ζεί μόνο για εκείνη...
Η καρδιά του χτυπά μόνο για εκείνη... για λίγο όμως.

Αγάπη ανόητη, μά πέρα για πέρα αληθινή.

Δεν μπόρεσαν να συναντηθούν... υπήρχε κάτι που τους χώριζε.
Ο χρόνος...
και μία άλλη γή...

Η δύναμη της θέλησης, ωστόσο, μεγάλη.
Τα λόγια τους δυνατά που ταξίδευαν στον χρόνο.
... αγκαλιασμένα.
Περνούσαν απ'τα άστρα... κρυφά βρισκόντουσαν στο πιο φωτεινό...
εκεί... δίπλα στην γειτονιά της... στον αστερισμό της "Ευγένειας"...
... μπλεγμένα.
Κάπου ανάμεσα και ένα φιλί
... για να ξεδιψάσουν.

Ενα φιλί... ανάσα ζωής... μία αναπνοή.

Σαν έργο τέχνης ζωγραφισμένο απο τον Δομήνικο,
σμιλεμένο απο τον Michelangelo
... σαν μία αγιογραφία του Θεόφιλου

Αλλά...
οι μεγάλες αγάπες κρατούν μόνο στα παραμύθια.
Οι ζωές τους "αλλιώτικες".
Ο χειρισμός της ροής του χρόνου δεν άφηνε περιθώρια για ένα μακρινό κοινό ταξίδι.
Ετσι ο έρωτας έμεινε, αλλά αναζήτησαν αλλού την αγάπη.
Και οι δύο ήξεραν πού.
Εκείνος θα αγκυροβολούσε στο αραξοβόλι που είχε συναντήσει κάποτε

και εκείνη θα έβαζε πλώρη πρός τον κόσμο της.
...στους λόφους με τα ρόδα.

Τώρα πιά έμειναν οι εικόνες... τα σ'αγαπώ
και κάποιοι ψίθυροι
...λίγο πρίν το καληνύχτα...

...σε λατρεύω...

Ο θρύλος λέει ότι αναφώνησε εκείνος :
Καλά ταξίδια λοιπόν
Την καρδιά μου πάρε μαζί σου να σε φιλά.

και κάθε τέτοια ημέρα, της εύχεται :
χρόνια πολλά
ευτυχισμένα
ονειρεμένα
χαρούμενα...

                                          Nick Cave - Where The Wild Roses Grow

πρέπει να βρώ την δύναμη...

δυο είναι οι παρούσες λύσεις.....
η εξής μία........... μένω
Μένω εδώ με όλη την πίεση των ημερών
Βρίσκομαι στα όρια... θελω να βγώ και να φωνάξω δυνατά
να βγάλω φωνή μέσα απ'την κούρασή μου... κραυγή που θα ακουσθεί σε κάθε γωνιά της γής.

Θα ήθελα
να πάρω την μοτό μου και να φύγω... να ταξιδέψω μακρυά... μόνος
να βγώ σε μια παραλία... μόνος
να τα παρατήσω όλα και να γίνω ένα με την άμμο
να γίνω ένας κόκκος... να με παρασύρει ο άνεμος και το κύμα
να ξεχαστώ στην αλμύρα
να με πάρει η νύχτα...
να με βρεί η πανσέληνος γυμνό στην άμμο
μόνος... παρέα μου η σιωπή και τ'αστέρια

... πρέπει να βρώ την δύναμη να συνεχίσω

το βλέμμα σου

αυτό...
όταν έρχεσαι κοντά μου... τόσο κοντά
τα μάτια... τα χείλη
η ομορφιά σου
η σιωπή των ματιών σου

δηλαδή δεν θα ξανάρθεις ?
θα γυρίσεις τον Σεπτέμβρη έτσι δεν είναι ?

...έτσι είναι καρδούλα μου...........

Σαββατοκύριακο

Ισως η πρώτη φορά που η οδήγηση βάλθηκε να με αποτελειώσει.
Ο νούς διοχέτευε αμέτρητες δόσεις ενέργειας, μα το κορμί αρνιόταν να τις δεχθεί.
Η κούραση των τελευταίων εβδομάδων απαιτούσε οπωσδήποτε κάποιο διάλειμμα.
Ήδη την Παρασκευή ημιλειτουργούσα. Οι καρποί μου, ακόμα και τα δάκτυλα, είχαν την πολυτέλεια ν’απορρίψουν κάθε προσπάθεια κίνησης.
Για να ξεκουρασθώ έπρεπε να φύγω.
Να φύγω απ’την πόλη.... να οδηγήσω...
Μόνο εγώ ήξερα πώς.
Η λύτρωση ήρθε στον προορισμό μας.
Δεκατρείς ώρες συνεχόμενου ύπνου και αρκετές ακόμα κολύμπι... στο στοιχείο μου.
Στο γαλάζιο.
Στο στοιχείο που είχα να έρθω σ’επαφή σχεδόν ένα μήνα.
Εκεί που ξεχνιέμαι... όπου μπορώ να διαλογισθώ... να κάνω “ταμείο”.
Βουτώ κι ακούω μόνο τον ήχο της θάλασσας.
Το μυαλό γεμίζει τις μπαταρίες και ξαναφορτώνει μνήμες. Το σώμα ακολουθεί.
Το νερό μπορεί να με ξαναγεννήσει.
Μπορώ να ζήσω εκεί. Να περάσω ώρες κολυμπώντας.
...εκεί που οι άλλοι σταματούν, ο ... συνεχίζει... η φράση των δικών μου.

Θα περάσει σκέπτομαι και θα ξανάρθω.
Ο Ιούλιος πάντα ήταν σκληρός μήνας. Σηματοδοτεί το τέλος ενός ετήσιου αγώνα... μία παύση 31 ημερών και ξεκινά ο νέος γύρος...

---------------------------------------------------------------

Εχθές πορεία δίπλα στις γραμμές.
Αργά το απόγευμα, την ώρα της δύσης.
Ενας μεγάλος ερυθρος δίσκος μπροστά μου, έτοιμος να πέσει και αυτός στην θάλασσα. Τα χρώματα του ουρανού “ανακατώνονται”. To μπλέ αναμυγνείεται με το πορτοκαλί του ήλιου.
Μια παλέτα μπροστά μου, πολλές ιδέες στο μυαλό....

Σήμερα, η εθνική οδός κατηφορίζει και πέφτει στη θάλασσα και αυτή.
Σε μια γαλήνια θάλασσα που έχει πάρει άλλα χρώματα... Νάτος πάλι... Μόλις που φαίνεται κάτι να ξεμυτά απο τα απέναντι βουνά....

Ο ήλιος τον τελευταίο καιρό παίζει μαζί μου.

Ηλιος... γίγαντας ζωογόνος

τι συμβαίνει όταν βλέπεις τον ήλιο μπροστά σου ?
όταν τον κοιτάζεις με γυμνό μάτι ?

μένεις έκθαμβος απο το κάλλος ή κάτι έχει τελειώσει ?

την ομορφιά την είδα, την αντίκρισα... την έκανα χάζι...

την βλέπω κάθε μέρα γύρω μου...

το τέλος ?
το συναντώ και με χαιρετά.
Συναντώ το τέλος της ημέρας...
συναντώ το τέλος μιάς σχέσης.
Τότε μόνο τότε μπορείς να δείς τον ήλιο, να προσέξεις πόσο τεράστιος είναι, πόσο φώς διαχέει στον γαλαξία μας
Περίεργο συναίσθημα στην όψη του.

Φαντάζει γίγαντας που πετά φλόγες...
γίγαντας ζωογόνος

Τι μπορεί να συμβαίνει ?
Γιατί μπόρεσα και τον κοίταξα χωρίς γυαλιά ?

10:20

χαμήλωσε να σου πώ...
ψιθύρισε

Μή φύγεις..........

...μια λέξη,
ένα φονικό.

παιχνίδι είναι η ζωή

...συμφωνώ.
Επικίνδυνα για το μυαλό τα περασμένα.
Η θλίψη μπορεί να είναι παράγων της νοσταλγίας
ωστόσο...
δεν κουράζομαι να θυμάμαι.
Nα θυμάμαι ανθρώπους που αγάπησα
που φίλησα
που ερωτεύθηκα... που φίλιωσα μαζί τους.
Ανθρώπους που κολυμπήσαμε μαζί σε δακρυστάλαχτα ποτάμια,
που περπατήσαμε αιματόβρεκτους δρόμους,

που ονειρευτήκαμε κάτω απ'το ίδιο φεγγάρι.
Δρόμους και ποτάμια που πλάσαμε οι ίδιοι.

Φεγγάρι που ζωγραφίσαμε στον δικό μας ουρανό.

Δεν σταματώ να ελπίζω.
Να ελπίζω σε ένα αντάμωμα
σε μια άσκοπη συνάντηση...
συνάντηση που θα σβήσει επιθυμίες.
Συνάντηση ρίσκου
Γιατί παιχνίδι είναι η ζωή.

Ουτοπία ?
Πρώτα η ζωή.
Τι σημαίνει ?
Δεν είναι μεμπτό είπες

...παιχνίδι είναι η ζωή... άς την εξαπατήσουμε...!

απάντηση σε μια συμπορευόμενη παρουσία

Αγησίλαγος

Για λίγη ώρα η σκέψη πετά μακρυά.
Ενα μόνιμο χαμόγελο έχει φροντίσει να λάμψει το πρόσωπο.(Ετσι μου είπαν)
Ο κύριος Αγησίλαγος κατάφερε να με πάρει στον κόσμο του.
Ενας λαγός και η παρέα του...
ο ιπποπόταμος, ο ασβός, ο πελεκάνος, η καμήλα...
συνοδεία τους ενα τρομπόνι, ένα βιολί, ένα φαγκότο, κιθάρες και... κατσαρολικά....!
Τραγούδια, μουσικές, φωνές...
Μια παρέα φίλων που έφτιαξαν πανέμορφα, κάποιο παραμύθι.
Ενα παραμύθι που έλαβε χώρα εχθές το βράδυ, στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ, στο Γουδή
Ενα παραμύθι που χρειαζόμαστε όλοι, για να ξεχνάμε την σκληρή πραγματικότητα,
για να νιώσουμε λίγο όπως τα παιδιά,
για να φύγουμε μακρυά...
Ενα παραμύθι...

Στον Υφαντόκοσμο αν μπεις
Πράγματα θαυμάσια θα δεις
Και σαν την Αλίκη μες στη Χώρα των Θαυμάτων
Γλυκά θα περιπλανηθείς!...........όπως κατόπιν μας είπε και η Κρίστη

πνοής χρώματα

Θέλησα να ζωγραφίζω... να αποτυπώνω.
Ξεκίνησα μόνος.
Αυτο αποζητούσα... το είχα ανάγκη.
Εβαλα χρώμα...
μπλέ κοβαλτίου... λευκό τιτανίου
κάπου κάπου και λίγο πράσινο.
Εβαλα κρυφά "γράμματα".
Κάπου έκρυψα την καρδιά μου.
Σε μιά γωνιά την φωνή μου.
Μέσα στο μπλέ τα θέλω μου,
στο λευκό τις αγάπες μου.
Το αποτέλεσμα όμορφο.

Εδωσα μια πρόσκληση.
Την δέχθηκες.
Μου έκανες συντροφιά.
Σου έδωσα χρώματα...
μου έφτιαξες αποχρώσεις, θέματα να χρωματίσω...
ελπίδες να φτερουγίζουν γύρω απ'τον καμβά,
ανάσες να με κρατούν.

Ξάφνου εμφανίσθηκαν κι'άλλοι
ευγενικοί, καλοσυνάτοι
Καθόλου άσχημα, σκέφθηκα.
Μια παρεούλα.
Πάντα όμως είχα μια ανησυχία... απ'την αρχή
Θα με συναντήσει στις βόλτες της ?
Πάντα όμως χαιρόμουν στην σκέψη... απ'την αρχή
Θα βρεθούμε τάχα ?

...πνοές...

μικρές στιγμές

η μέρα κουρασμένη
η ζωή συνεχίζει να κυλά στους ίδιους ρυθμούς
η ίδια σύγχυση
η ίδια δυσφορία
και ?
ποιό το όφελος ?

αυτές οι λίγες μικρές στιγμές
ένα χαμόγελο
μια ματιά

ένα αθώο βλέμμα

ένα δάκρυ
ένα φιλί
μια πραγματική αγγαλιά

μια αγάπη

ένας ερωτικός ψίθυρος λίγο πρίν τον χωρισμό

λίγο πρίν το καληνύχτα

...σε λατρεύω...

θυμάσαι ?

άτακτες σκέψεις

Μέσα μου κενό.

Το σήμερα διαφορετικό απ'το χθές.

Κι όμως... η ουσία παραμένει ίδια.

Κοιτώ μα δεν βρίσκω αφορμές.

Κάθεσαι.

Κάποιος στο ψιθυρίζει.

Η ψυχή σοριάζεται.

Χάνεις τον χρόνο... τον αέρα.

Το δωμάτιο σε πνίγει.

Τα λόγια ξεφεύγουν σαλεμένα, χάνουν το νόημά τους.

Τα μάτια κλείνουν υγρά.

Οι σκέψεις ανάκατες.....

Πόνος...

Ἂν ὁ Θεὸς ξεχνοῦσε γιὰ μία στιγμὴ ὅτι εἶμαι μία μαριονέτα φτιαγμένη ἀπὸ κουρέλια καὶ μοῦ χάριζε ἕνα κομμάτι ζωή, ἴσως δὲν θὰ ἔλεγα ὅλα αὐτὰ ποὺ σκέφτομαι, ἀλλὰ ἀσφαλῶς θὰ σκεφτόμουν ὅλα αὐτὰ ποὺ λέω ἐδῶ.
Θὰ ἔδινα ἀξία στὰ πράγματα, ὄχι γι᾿ αὐτὸ ποὺ ἀξίζουν, ἀλλὰ γι᾿ αὐτὸ ποὺ σημαίνουν.
Θὰ κοιμόμουν λίγο, θὰ ὀνειρευόμουν πιὸ πολύ, διότι γιὰ κάθε λεπτὸ ποὺ κλείνουμε τὰ μάτια, χάνουμε ἑξήντα δευτερόλεπτα φῶς. Θὰ συνέχιζα ὅταν οἱ ἄλλοι σταματοῦσαν, θὰ ξυπνοῦσα ὅταν οἱ ἄλλοι κοιμόταν. Θὰ ἄκουγα ὅταν οἱ ἄλλοι μιλοῦσαν καὶ πόσο θὰ ἀπολάμβανα ἕνα ὡραῖο παγωτὸ σοκολάτα!
Ἂν ὁ Θεός μου δώριζε ἕνα κομμάτι ζωή, θὰ ντυνόμουν λιτά, θὰ ξάπλωνα μπρούμυτα στὸν ἥλιο, ἀφήνοντας ἀκάλυπτο ὄχι μόνο τὸ σῶμα ἀλλὰ καὶ τὴν ψυχή μου.
Θεέ μου, ἂν μποροῦσα, θὰ ἔγραφα τὸ μῖσος μου πάνω στὸν πάγο καὶ θὰ περίμενα νὰ βγεῖ ὁ ἥλιος. Θὰ ζωγράφιζα μ᾿ ἕνα ὄνειρο τοῦ Βὰν Γκὸγκ πάνω στὰ ἄστρα ἕνα ποίημα τοῦ Μπενεντέτι κι ἕνα τραγούδι τοῦ Σερρὰτ θὰ ἦταν ἡ σερενάτα ποὺ θὰ χάριζα στὴ σελήνη. Θὰ πότιζα μὲ τὰ δάκρυά μου τὰ τριαντάφυλλα, γιὰ νὰ νοιώσω τὸν πόνο ἀπὸ τ᾿ ἀγκάθια τους καὶ τὸ κοκκινωπὸ φιλὶ τῶν πετάλων τους...
Θεέ μου, ἂν εἶχα ἕνα κομμάτι ζωή... Δὲν θὰ ἄφηνα νὰ περάσει οὔτε μία μέρα χωρὶς νὰ πῶ στοὺς ἀνθρώπους ὅτι ἀγαπῶ, ὅτι τοὺς ἀγαπῶ. Θὰ ἔκανα κάθε ἄνδρα καὶ γυναῖκα νὰ πιστέψουν ὅτι εἶναι οἱ ἀγαπητοί μου καὶ θὰ ζοῦσα ἐρωτευμένος μὲ τὸν ἔρωτα.
Ἔμαθα πὼς ὅταν τὸ νεογέννητο σφίγγει στὴ μικρὴ παλάμη του, γιὰ πρώτη φορά, τὸ δάχτυλο τοῦ πατέρα του, τὸ αἰχμαλωτίζει γιὰ πάντα. Ἔμαθα πὼς ὁ ἄνθρωπος δικαιοῦται νὰ κοιτᾷ τὸν ἄλλον ἀπὸ ψηλὰ μόνο ὅταν πρέπει νὰ τὸν βοηθήσει νὰ σηκωθεῖ.
Ἂν ἤξερα ὅτι σήμερα θὰ ἦταν ἡ τελευταία φορὰ ποὺ θὰ σ᾿ ἔβλεπα νὰ κοιμᾶσαι, θὰ σ᾿ ἀγκάλιαζα σφιχτὰ καὶ θὰ προσευχόμουν στὸν Κύριο γιὰ νὰ μπορέσω νὰ γίνω ὁ φύλακας τῆς ψυχῆς σου.
Ἂν ἤξερα ὅτι αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ τελευταία φορὰ ποὺ θὰ σ᾿ ἔβλεπα νὰ βγαίνεις ἀπ᾿ τὴν πόρτα, θὰ σ᾿ ἀγκάλιαζα καὶ θὰ σοῦ ῾δινα ἕνα φιλὶ καὶ θὰ σὲ φώναζα ξανά, γιὰ νὰ σοῦ δώσω κι ἄλλα.
Ἂν ἤξερα ὅτι αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ τελευταία φορὰ ποὺ θὰ ἄκουγα τὴ φωνή σου, θὰ ἠχογραφοῦσα κάθε σου λέξη γιὰ νὰ μπορῶ νὰ τὶς ἀκούω ξανὰ καὶ ξανά.
Ἂν ἤξερα ὅτι αὐτὲς θὰ ἦταν οἱ τελευταῖες στιγμὲς ποὺ σ᾿ ἔβλεπα, θὰ ἔλεγα «σ᾿ ἀγαπῶ» καὶ δὲν θὰ ὑπέθετα, ἀνόητα, ὅτι τὸ ξέρεις ἤδη.
Ὑπάρχει πάντα ἕνα αὔριο καὶ ἡ ζωή μας δίνει κι ἄλλες εὐκαιρίες γιὰ νὰ κάνουμε τὰ πράγματα ὅπως πρέπει, ἀλλὰ σὲ περίπτωση ποὺ κάνω λάθος καὶ μᾶς μένει μόνο τὸ σήμερα, θά ῾θελᾳ νὰ σοῦ πῶ πόσο σ᾿ ἀγαπῶ κι ὅτι ποτὲ δὲν θὰ σὲ ξεχάσω.
Τὸ αὔριο δὲν τὸ ἔχει ἐξασφαλίσει κανείς, εἴτε νέος εἴτε γέρος.
Σήμερα μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ τελευταία φορὰ ποὺ βλέπεις τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπᾷς.

Απόσπασμα απο την ἀποχαιρετιστήρια ἐπιστολὴ τοῦ Γκαμπριὲλ Γκαρσία Μάρκες... Περὶ ἔρωτος, ἀγάπης καὶ ζωῆς

13 χρόνια μόνο ...
πώς κατάλαβε τη σημαίνει ζωή ?
πως έζησε μαζί της ? πως έπαιξε μαζί της ? πως την αγάπησε ? πως πάει να φύγει ?
Γιατί την άφησε ?

Γιατί τόση αδικία ?

Ενα Τριαντάφυλλο...

κάποιες στιγμές νιωθεις το απόλυτο κενό να σε τυλίγει... δεν μπορείς να αρθρώσεις λέξη... νιώθεις τα πάντα γύρω σου τόσο αδιάφορα... δεν έχεις το κουράγιο να σηκωθείς... να κάνεις τα αυτονόητα... να σκεφθείς... να κλάψεις... να φωνάξεις... να βρίσεις...

Να βρίσεις... ποιόν ? κάποιον που υποτίθεται κινεί τα νήμματα της ζωής...... ας μην συνεχίσω, είμαι γεμάτος πόνο και θυμό.

Μια Μαργαρίτα...

έτσι γρήγορα ήρθε γεμάτη χρώματα, αρώματα και γέλια,

κι έτσι γρήγορα έφυγε αφήνοντας στους αγαπημένους της το χαμόγελό της... τις κούκλες της... την ψυχή της. Μια μαργαρίτα που πρόλαβε να ανθίσει δεκατρείς στιγμές... δεκατρείς στιγμούλες.

Γιατί στιγμές στον χρόνο είναι η ζωή μας.

Ενα λευκό λουλούδι ...
σαν το λευκό νυφικό της χαράς... το λευκό άνθος της άνοιξης... το λευκό της αγνότητας... σαν έναν άγγελο...
Γιατί άγγελος ήσουν...
Ενας άγγελος που ήρθε σ'εμάς, έμεινε λίγο, άφησε αγάπη κι έφυγε.

Ενα αστέρι...

Ενα αστεράκι απ'αυτά που φωτίζουν τις ψυχές των ανθρώπων
Ενας ολάνθιστος κήπος...
Ενας κήπος μες'το σπίτι σου... ενα ηλιοτρόπιο στην αυλή σου.

Ενα καταπράσινο λειβάδι η ζωή σου, που κάποιος όμως βάλθηκε να το χαλάσει.

Τι να εξηγήσεις και γιατί ?
Τι να ξεχάσεις ?
Τι να πρωτοθυμηθείς ?
Ποιόν ?
Γιατί ?

Θα σε θυμάμαι μέσα απ'τα λόγια των φίλων μου.
Θα σου μιλώ στα όνειρα μου.
Θα σε βλέπω κάθε άνοιξη μπροστά μου.

Καλό ταξίδι
Καληνύχτα... σε λατρεύουμε

Είσαι η Μαργαριτούλα μας ...

το αστεράκι μας........... to asteri ki i eyxi.mp3