Αλεξιπτωτιστές

έπεφταν σωρηδόν εχθές μέσα στο κτίριο που κάποτε μπορεί και να έστεκε υπερήφανο και αλώβητο στη πλατεία Συντάγματος, θέτοντας όλοι ερωτήματα για του έθνους τη κατάντια, ενώ απορημένοι και αποσβολωμένοι έστεκαν, εκ των έσω πάντα, να κοιτούν, ή μάλλον να ακούν, τα γεγονότα έξω από αυτό, ρίχνοντας ταυτόχρονα την ευθύνη, για όλα, στους προηγούμενους. Όμως προηγούμενοι δεν υπήρξαν για να την αναλάβουν.... ούτε τωρινοί, γιατί ονομάζονται υπηρεσιακοί....και οι κατήγοροι, αλεξιπτωτιστές καθώς ήταν, δεν ήξεραν γιατί και πως φθάσαμε ως εδώ…! Γιατί άραγε αντιδρούν οι πολίτες ? Γιατί φωνάζουν ? Γιατί έξω καίγονται κτίρια και επιχειρήσεις ? Γιατί μαμά...
Όλοι θαρρείς και υπήρξαν με πολιτική παρθενογένεση, εχθές μόλις, στο κτίριο που χτίστηκε για να στεγάσει τη δημοκρατία... στεγάζεται άραγε ?

Απ’την άλλη... αυτοί που λεν ότι κάνουν αντίσταση, αντάρτικο...! και θεωρούνται αντιεξουσιαστές ΜΟΝΟ στους φίλους τους, θα πρέπει να ξέρουν οτι οι αγώνες γίνονται χωρίς κουκούλες...
Ας τις βγάλουν, ας αφήσουν το πλιάτσικο κι ας κάνουν τον αγώνα τους ενάντια στο κατεστημένο.

Σαν να μου φαίνεται ότι η ιδεολογία και των δυο πλευρών έχει κοινά σημεία... ατομοκρατία και εγωπάθεια με μόνο σκοπό το "κέρδος"... και μάλιστα κτηνώδες. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Mε το γάντι ή με την κουκούλα...

Άρθρο 2.1 : Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας

People help the people

όταν αναδομείς τον εαυτό σου,

όταν μένεις μόνος για να "συγκρίνεις" τις ιδέες σου,

όταν σημειώνεις στο μυαλό την πορεία σου

και όταν τα ασήμαντα απλά σε ξεπερνούν

τότε

πάντα υπάρχουν άνθρωποι που μπορείς να βοηθήσεις

Birdy ή Jasmine

...ή απλά όμορφο

κάπου στο μέλλον...

Κάθομαι στον υπολογιστή και συνομιλώ έχοντας ανοικτό το skype ΧΤΖ-20 version.

Δεν μου φθάνει αυτη η απρόσωπη συνομιλία που έχω, ακόμα κι αν βλέπει ο ένας τον άλλον μέσω του software. Η οθόνη που’χω μπροστά, δίχως πλάισιο και με πάχος ενός φύλλου χαρτιού 42gr, μου επιτρέπει να χαθώ μέσα της. Έτσι απλά απλώνω το χέρι προς αυτήν, δεν βρίσκω εμπόδιο το γυαλί της και την διαπερνώ. Στo παραθυράκι του skype τώρα πια μαζί με τον συνομιλητή μου, βλέπω και το ίδιο μου το χέρι να χαιδεύει το πρόσωπο της αγαπημένης μου. Ο πόθος ειναι μεγάλος και θέλω να την αγκαλιάσω κάνοντας την ίδια κίνηση και με το άλλο χέρι μου. Μα η αγκαλιά όσο κι αν κρατά, όσο και ζεστη κι αν ειναι δεν φθάνει. Θέλω να τη νιώσω με τα χείλη, να φιλήσω τα δικά της, να μυρίσω τα μαλλιά της και το άρωμά της. Χωρίς καμμία σκέψη φέρνω το κεφάλι μου μπροστά και αρχίζω να προσπερνώ την οθόνη. Αισθάνομαι τον ηλεκτρισμό της, τα μάτια κλείνουν απο το εκτυφλωτικό φώς της και ενα απόκοσμο αίσθημα ανατριχίλας με διαπερνά μέσα σε διάστημα τεσσάρων νανοδευτερολέπτων.

Τόσο μόνο κράτησε το ταξίδι προς Εκείνη. Κι ας είμασταν μακρυά.

Η τεχνολογία βλέπεις...

Μα το θέαμα μου φάνηκε γελοίο καθώς με μια γρήγορη ματιά στον υπολογιστή της καλής μου και στο παραθυράκι του skype κατάλαβα ότι ο μισός ήμουν πίσω και ο άλλος εδώ. Μ’ένα μειδίαμα στο πρόσωπο αποφασίζω να ρίξω ενα άλμα και το σώμα ν’ακολουθήσει το κεφάλι.

Ενα ...

Δυο...

Τρία... εεεεεει ώπ.............

........

Ούπς...

...κάπου βρήκα...

Η τεχνολογία βλέπεις...

Ποιός μλκς έκανε τόση μικρή οθόνη ?

Η τεχνολογία βλέπεις κατάφερε να φτιάξει μέχρι 27’’ μέγεθος οθόνη και εγω τελευταία έχω παχύνει καθισμένος μόνιμα στη σούπερ ντρούπερ ουαου ηλεκτρονική πολυθρονοκρεβατάρα μου.

Ας ειναι, σκέπτομαι νωχελικά.
Θα περιμένω λίγα χρόνια ακόμα...

Αφορμή, ένα παιχνίδι με το νού.

Η κάμερα και το λογισμικό που δεν έχω

και που σήμερα θα ήθελα να μιλήσω

με τ’αγαπημένα μου πρόσωπα.

 

Σήμερα

σαν ο ουρανός να κατέβηκε να ξαποστάσει,

αγνοώντας τους ανθρώπους.

 fog by olybat

Η ρίζα ή “περί ανέμων”

Αλλόκοτο για κάποιους. Φυσιολογικό γι’άλλους

Το ζήτημα ειναι η τελική έκβαση. Αν ωφελείται κάποιος και γιατί θα πρέπει σώνει και καλά να γίνει αυτο. Δεν μιλώ για υλικό κέρδος, μα για ηθικό και συναισθηματικό.

Η επίγνωση της κατάστασης πρέπει να’ναι πλήρης.

Ψεγάδι να μη ίπταται. Δισταγμός να μη τριγυρνά.

Να δίνεις δύναμη στους πόρους του κορμιού, εναυσμα διέγερσης στις αισθήσεις. Να παίρνεις θάρρητα και να βουτάς. Να λαμβάνεις σημάδια απο κάθε κίνηση και να ξεκινάς. Να σκέπτεσαι πριν την εύκολη σκέψη. Να τις ποτίζεις τις σκέψεις... θ’ανθίσουν. Να πολεμάς τα τέρατα του κόσμου... τα τέρατα του ίδιου σου του εαυτού. Να αμφισβητείς τα ζουμιά της ευπρέπειας. Να αποδιώχνεις κάθε λογής ανέραστα. Να αναζητάς έρωτες και να τους ζείς. Να τολμάς ταξίδια ζωηρά. Να τολμάς να ρουφάς γνώσεις. Να τολμάς να λές “σ’αγαπώ”.

Ζήσε. Περπάτα. Ο ορίζοντας ειναι απέραντος. Πέτα. Το ίδιο και ο ουρανός. Ανεξάντλητος.

Φορές νιώθεις αλλότριος του ιδίου σου του εαυτού. Πρόσεχε. Το κόστος της ζωής ειναι πολυ μικρό εμπρός στο μεγαλείο της. Φορές, μεγάλα λόγια, ξεχνούν το αφάνταστο αυτής. Φορές, τρανές λέξεις, μειώνουν το λαμπερό της. Φορές, ξερνούν σάπιο σάλιο.

Λευτερώσου.

Η σκέψη για ελευθερία ειναι ανθός λέει η Γιολάντα.

Σαγηνεύσου. Υμνησε την ομορφιά και τραγούδα την. Η ρίζα...

Το φάντασμα απο το παρελθόν

Με αφορμή ένα ξεχασμένο παλιό τραγούδι θυμήθηκα στιγμές που έχουν μείνει και συχνά επισκέπτονται το νού.

Θυμήθηκα την παρουσίαση αυτού του δίσκου –βινύλλιο- το 1994, μέσα σε κάποιον χώρο στο παλιό, τότε, μισογκρεμισμένο κτίριο του Φίξ στην Πατησίων. Χειμώνας. Τίποτα το χλιδάτο. Ελάχιστα άτομα. Στο όρθιο. Πίσω μας οι νέοι τότε, Πύξ Λαξ. Επάνω Καρατζόλη, Παλαμίδας, Μάλαμας. Ατμόσφαιρα ξεχωριστή, διαφορετική απο τα στημένα πάρτυ ή συναυλίες.

Θυμήθηκα το 1983 στο ΟΑΚΑ όπου ο Νταλάρας έκανε ρεκόρ προσέλευσης κόσμου, νομίζω, με δυο συνεχόμενες συναυλίες και με την παρέα να γυρίζουμε σπίτι με τα πόδια, γιατί ηλεκτρικός δεν υπήρχε εκείνες τις ώρες και ταξί εξαφανισμένα με τόσο κόσμο.

Θυμήθηκα κάπου στο 1993 τρικάβαλο το παπάκι τότε, στη Νίκαια, στο Κατράκειο έπειτα απο συναυλία. Θυμήθηκα χειμώνες με αυτο παπάκι και την κοπέλα πίσω μου κυριολεκτικά να προσπαθεί να με ζεστάνει με την ανάσα της στις κοντινές μας βόλτες.

Θυμήθηκα μουσικές σκηνές που μου λείπουν. Οι “γραμμές”, ο “συρμός”, το rock & roll στο κολωνάκι, το μπαράκι του Βασίλη, το “δίπλα στο ποτάμι”, “ο σταυρός του νότου” , το Half Note, το “Αν Club”, οι “Βάτραχοι” στη Σόλωνος, το παλιό “Κύτταρο” και κάποια μικρά μπάρ στη πλάκα.

Θυμήθηκα κάποιο βράδυ στο σταυρό του νότου... Κάποιο άλλο στο στέκι... Κάποιο που απο την αρχή φάνηκε η κούραση...

Θυμήθηκα την πιο ήρεμη στιγμή που έχω περάσει έπειτα απο ταξίδι ωρών. Χρώματα γύρω, θάλασσα και carusso που σταματούσε κάθε ήχο, εξαφάνιζε κάθε τι άσχημο που θα μπορούσε να υπάρχει.

Θυμήθηκα τότε που η ζωή κυλούσε αλλιώς...

Θα αμφιβάλλεις...

 Είναι μια βόλτα στα σύννεφα,

που πάντα γυρνάς με τα πόδια.

Άραγε σ'αυτή τη βόλτα πόσος κόσμος συμμετέχει ?

...after

Μπορώ ώρες ατελείωτες να οδηγώ με όμορφη μουσική.

Να ξεχνιέμαι μαζί της. Να  πετώ...

Άλλωστε ποτέ δεν με φόβισε η οδήγηση.

Η πόλη μου ειναι ενα βήμα μετά...

"Ο σταθμός"

Σώμα κουρασμένο.
Σχεδόν κινείται μηχανικά.
Νούς ξεχασμένος, μουδιασμένος.
Δεν νιώθει, δεν προλαβαίνει.
Σχεδόν κινείται μηχανικά.
Συναισθήματα πουθενά...!
Χρόνος ελάχιστος και γι'αυτά...

Εδώ...

 

Ξανά...

Κάλπικες στιγμές

Μπορώ να πω, με σιγουριά πια, ότι το πνεύμα των Χριστουγέννων ούτε που μ'άγγιξε. Ούτε που πέρασε εφέτος απο μπροστά μου. Τις ημέρες που άπαντες γνωστοί στριφογύριζαν σε στράτες γιορτινές  συνοδευόμενοι απο εξίσου γιορτινούς φίλους εγώ προσπαθούσα να φτιάξω το μέλλον κι έπειτα να προλάβω να κλείσω τα κενά της αποθυμιάς μου.

Ολα αυτά εξουθένωσαν το σώμα που κι αυτο με την σειρά του διαμαρτηρήθηκε βάζοντας φραγμό στις λέξεις.

Γυρίζω πίσω. Βλέπω κάλπικες στιγμές που πέρασαν μα και όμορφες που μείναν. Ετοιμασίες και γλυκά παραστρατήματα για μια εορταστική βραδιά που δεν έγινε.

Εύχομαι οι μέρες που θα κυλήσουν να μοιάσουν και να'ναι αληθινές, να μοιάσουν και να'ναι ζωντανές. Το γαλάζιο που "χάθηκε" στο πέρας των ημερών να σκεπάσει τον κόσμο μου και το λευκό να χαράξει τη ζωή μου.

Ανέκδοτες λέξεις, άκυρες του καιρού μας

Υπέρμετρες σημερινές αξίες...

Αέρας φυσά και αναμοχλεύει τ'άστρα τ'ουρανού.
Εκείνα, ανάστατα σαλεύουν.

Ψάχνουν κούρνιασμα στο απέραντο του νού.
Εκείνος μανιασμένος. Ακούραστος.

Χτυπά τα πλευρικά του για να σαστίσει και την πιο απόμακρη αστρονοητική γειτονιά.

Μωρέ, τι ειναι τούτος ο κόσμος που περπατούμε ? Υπάρχει κι άλλος για να στοιβάξουμε κάτι, κάπου για μετά ή ν'αναλώσουμε τις ανάσες όλες εδώ στο δήθεν άσπιλο παρόν που κακογλωσσά την ζωή ?

Πες τώρα που'χουμε πάρει το κολάι.

Ανθρώπινη απλότητα...

είχα ακούσει κάποτε να λέει "αν δεν νιώσεις την ικανοποίηση να κρατιέσαι απ'τα χέρια σου στην ζωή, δεν ειναι ζωή, ειναι σύμπτωση...!" Λούης. Πέραμα. Υπερήφανος φιλοσοφημένος "κλοσάρ"

Δεν πειράζει που δε σου 'ρθε η ζαριά

τζογάρισες στο όνειρο κι είσαι έτοιμος για όλα...

Aγγελάκας

ο χαμένος τα παίρνει όλα

Θέλω...

Δεν μου αρέσει εδώ.

Το είπα κάτι εκατομμύρια φορές σήμερα.

Οχι, δεν μ'αρέσει.

Θέλω να ζήσω.

Θέλω την ζωή μου.

Την χαρά μου.

Τους ανθρώπους μου. Εκείνους που άφησα πίσω. Θέλω να τους έχω δίπλα μου. Να περπατώ δίπλα τους. Να ζήσω ρε γμτ.

Θέλω να βρώ τον χώρο μου. Θέλω ενα δικό μου καταφύγιο. Να το στολίσω με χρώματα δικά μου, με ξύλα και με αρώματα δικά μου, να προλάβω τα Χριστούγεννα που δεν βλέπω να έρχονται όπως τα ήξερα. Δεν τα χάρηκα. Δεν χάρηκα. Όλα αυταπάτες έμοιασαν.

Θέλω να βάψω το σπίτι μου με αποχρώσεις του κόκκινου και του γκρίζου. Οχι μπλέ, όχι γαλάζιο. Κόκκινα, κεραμιδί, γκρί σκούρα σε τοίχους και ταβάνια. Και ταπετσαρίες γκρί, μαύρες. Αυτό θέλω.

Και ενα τζάκι για συντροφιά. Να καίω τα πικρά αυτού του κόσμου και εμένα μαζί. Τ'άσχημα που με βασανίζουν και τα βρώμικα που με τριγυρνούν.

Και νέα έπιπλα, λιτά και λίγα για να τα στολίσω Χριστούγεννα.

Να καλέσω τον κόσμο μου

και τις μοναξιές μου μαζί...

Δεν κόβεται στα δυο η ζώη

The Sacrifice

Ο ύπνος έφυγε έτσι ακριβώς όπως ήρθε απόψε και το ξύπνημα έγινε κουραστικό μές τα ξημερώματα.
Έπειτα το κρύο... έπειτα τα δεδομένα. Αυτα που ξεχνώ σε κάθε τι όμορφο που τυχαίνει.
Και δυστυχώς δεν ειμαι ο μόνος.
Γι'άλλη μια φορά χτύπησε η νόσος των δεδομένων.
Ανελέητα.
Αφού βέβαια τα είχαμε διαλύσει εμείς.
Αφού τα χτυπούσαμε εμείς δίχως να σκεφθούμε τις εξελίξεις και τα αποτελέσματα των κινήσεων αυτών.
Απλά ήταν δεδομένο. Απο τόσο νωρίς. Με τι δύναμη ? Με τι αγάπη ? Ποιά ? Που ?
Κι έρχεται η επόμενη ημέρα.
Τότε που τα σκέφτεσαι κατόπιν.
Αλλα ειναι κατόπιν.
Ειναι αργά. Όσα κι αν πάρεις πίσω, όσο κι αν αναθεματίζεις την ώρα και την στιγμή, το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο.
Ίδιο...
Κι έρχονται εικόνες. Θές να τις ξορκίσεις.
Μάταια.
Το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο...

Τίποτα δεν ήταν έτοιμο. Κανείς δεν ήταν έτοιμος.
Εκείνο ζύγιασε τα πράγματα και αποφάσισε.

Δεν ξέρω ποιος λυπάται πιο πολύ.
Εγω που για πρώτη φορά στην ζωή μου είδα κατι συγκλονιστικό ?
Εκείνη που πρόλαβε και είδε την ζωή ?
Ή εκείνο που θέλησε να μείνει σιωπηλό μπρός στην αχαριστία ?

Καληνύχτα αστέρι

εικόνες ονείρου

εικόνες μπροστά στο τζάκι...

εικόνες κοριτσιών να χάνονται στην ζέστα του...

in the past

Φοβάμαι τα μεγάλα παράθυρα

…και τις μεγάλες προσδοκίες.

Λόγια υπερθετικά.

Λίγο πρίν στον χρόνο

...όπως τώρα.

Εγω κι εσύ...

Οχι δεν αναπολώ.

Έπαψα.

Σκοτώνει το παιχνίδι της αναθύμησης.

                                                       Διάφανα Κρίνα - Τελευταίος σταθμός

Ταξίδια που σταματούν

Όμορφα περάσματα που γέρασαν σε μια νύκτα.

Ονείρωξη που δεν ολοκληρώθηκε.

Ονειροκαταστάσεις που πέρασαν με βία στον ξύπνιο.

Σταγόνες του χρόνου που μετέωρες μείναν και εξατμίσθηκαν σε μια νεα γέννηση.

Άρπαγες που παραμονεύουν.

Ψυχές που αδημονούν.

Φλύαρες ζωές. Αδηφάγες.

Άλλες δεν έζησαν.

Γαμημένη ζωή.

Μάτια στα χρώματα του γκρι που κοιτούν ασπρόμαυρα αισθήματα.

Συνουσία σε πλαστικές μορφές.

Λησμονιά στο άγγιγμα το πρώτο.

Ευτυχία μέσα σε δυστυχή παράγωγα.

Φωνές από άβουλα πλάσματα

Μορφές σε πλάνο οφθαλμαπάτης.

Ονόματα που αγάπησα και μίσησα μαζί.

Ανοχή... αποχή... ενοχή... ρήματα σε διάσταση παράνοιας.

Ηδονή που δεν έζησε ποτέ.

Στολιδένιες λέξεις που κεντούν μίσος.

Η αγάπη θέλει δύναμη και εγώ δεν έχω, αδυνατώ ή ίσως τελικά μπορεί και να μην αγάπησα ποτέ.

Η περπατησιά μου θα είναι μόνη γιατί έτσι ορίζω εγώ.

Τα θέλω μου θα βγουν στην επιφάνεια, ελπίζω ισχυρά.
Άμυνα...

Αναπνοές χρειάζομαι και φευγιό.

Να φύγω θέλω.
Να σταματήσει ο πόνος. Να βρω τη δύναμη της ηρεμίας.
Να γεννηθεί και στον κόσμο που υπάρχω. Στη πλάση γύρω μου.

Ειρωνίες

Ζωές που τρέχουν ειρωνικά με...

όνειρα κι ελπίδες,

λόγια και εικόνες,

έρωτες κι αγάπες,

φιλιά κι αγκαλιές,

χάδια και αισθήσεις,

ζωές...

Όλα σκόρπια και ψεύτικα.

Όλα σκόρπια, εδώ κι εκεί...