Αφήγηση

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
Κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
Κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
Σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
Στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
Ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν
Γυναίκες που γερνούνε δύσκολα
Αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
Σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
Και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών

Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
Δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
Μηχανή μιας απέραντης οδύνης
Που κατάντησε να μην έχει σημασία

Άλλοι τον άκουσαν να μιλά μοναχό καθώς περνούσε
Για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
Για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
Που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς
Άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
Εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
Τα πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή

Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος
Μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
Σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ' το τρένο
Ξυπνώντας άσχημα κάποια συννεφιασμένη αυγή

Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτα
Σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσειΚαι σας μιλώ γι' αυτόν γιατί δε βρίσκω τίποτα
Που να μην το συνηθίσατε
Προσκυνώ

ποίηση: Γιώργος Σεφέρης



... με αφορμή ένα πρωινό άκουσμα που μου χάρισαν.
Την αγάπη μου την έχεις... το ξέρεις... καλή ξεκούραση.

μ’ ένα σου νόημα λύσε όλα μου τα μάγια

κι έτσι λοιπόν ταξίδεψε...
έφθασε ώς εδώ...
... έκανε τον απολογισμό του,
δεν βρήκε μέσα του τίποτα,
ένα κενό μόνο και σκόρπια βότσαλα
... έκανε να τα πετάξει,
μα σκέφθηκε το κενό και θέλησε να το γεμίσει.

...άρχισε να χτίζει...
έβαλε κάθε λογής υλικά ονείρων...
... έκανε να δεί μέσα του ξανά,
τα βότσαλα πιά έμοιαζαν διάφανα κρύσταλλα,
κρύσταλλα που μέσα τους έκρυβαν καρδιές...
... έκανε να τις πετάξει...!
μά σκέφθηκε την ομορφιά τους και θέλησε να τις φυλάξει μέσα του

... όλες χτυπούσαν μέσα του...
...είχε μια καρδιά για τον καθένα...

κάπου φυλαγμένη έφεγγε και η δική της

πάρτην, στην χαρίζω είπε

είναι η πρώτη που είχα....

στο media player παίζει ο Φίλλιπος..
πνιγμένοι άγγελοι κοιμούνται στους βυθούς, μα οι ουρανοί είναι γεμάτοι με ναυάγια
ξύπνα τους έρωτες που έχεις μυστικούς, μ’ ένα σου νόημα λύσε όλα μου τα μάγια.

Σταυρός του Νότου

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που τα λόγια χάνουν κάθε αξία.
Οποιαδήποτε λέξη, μειώνει κάθε άλλη. Δεν θα προσπαθήσω να γράψω τίποτα. Δεν μπορώ...
Απλά,
το καλύτερο πρόγραμμα που έχω δεί ώς τώρα.

Γι'άλλη μια φορά αποθεώνεται, ως θεατής πιά, ο Μητροπάνος...
Μ'έναν Θάνο... κεφάλαιο τεράστιο.....
Με μια Ρίτα και έναν Μίλτο που μπορούν και τραγουδούν τα πάντα...
με μια Ρίτα εξαιρετική καλιτέχνις... και πανέμορφη...
και με τον Μίλτο να μπορεί να γράφει τα πάντα..... http://nayagostogalazio.blogspot.com/2008/06/blog-post_11.html
.............................................................................
.............................................................................
.............................................................................
εκστασιαμένος δεν μπόρεσα να κουνηθώ...
http://nayagostogalazio.blogspot.com/2008/05/blog-post.html

Πάρε κουράγιο να χαθείς στου ονείρου σου τα βάθια

Αφηρημένος περπάτησα σε τούτη την γή.

Πέρασα λίμνες ξακουστές, ποτάμια καθαρτήρια, πόλεις μαγικές, χωριά φορεμένα στον χάρτη της ζωής, δάση τροπικά στις άκριες αυτού του κόσμου και θαλασσοχώρες όμορφες χαμένες στους βυθούς.

Αναγνώρισα τους ανθρώπους και κάθε ύπαρξη, έζησα και έπαιξα μαζί τους... μεγάλωσα...

Θεού φτιασίδια ο κόσμος μας, κάποιου μακρινού στο σύμπαν, είπαν και τους πίστεψα...!

Ηθελα βλέπεις να συνεχίσω να προχωρώ, να γνωρίζω πλάσματα απο φωτιά βγαλμένα... αρμονικές κοσμοχημείες... και σε βρήκα μέσα σ'αυτές

Σαγηνεύτηκα στην θωριά της ομορφιά σου και την μεγαλοσύνη της ψυχή σου...
...κι έμεινα απαθής να με κοιτώ, μ'έναν νού αλαφιασμένο.....


Δεν ξέρω πώς, μα τούτα τα λόγια ήρθαν μετά απο το παρακάτω άκουσμα

Πάρε κουράγιο να χαθείς στου ονείρου σου τα βάθια
από της φτιάξης μας να βρεις τα πιο ωραία λάθια......... Active Member

μια χαζή απορία..

ξάφνου μια απορία δημιουργηθήκε μέσα σ'αυτό το κεφάλι.... έτσι στα ξαφνικά, όπως συζητούσα με μία λατρεμένη μου φίλη, το μυαλό λειτούργησε διαφορετικά και της έφτιαξα μία ερώτηση, γνωρίζοντας ότι είναι γελοία και ότι η απάντηση θα ήταν αρνητική .
Την ήθελα απο'κείνη. Ήξερα πως θα αλλάξει τα δεδομένα.
Ήξερα πως βλέπει διαφορετικά τον κόσμο... την ζωή.

Είναι ικανή η ακτινογραφία να δεί μια ερωτευμένη καρδιά... μια καρδιά που αγαπά ?

Και βέβαια όχι, απαντώ ταυτόχρονα μέσα μου, μά εκείνη δεν αντιδρά. Μου δίνει την απάντηση που ήθελα στην ουσία ν'ακούσω και που δεν είναι η λογική.
Εκείνη όμως ξέρει πώς............
Ξερει και διαβάζει τους ανθρώπους.

Να είσαι καλά κούκλα μου
Να προσέχεις....

με σαφώς καλύτερη ματιά με βρήκε το πρωινό σήμερα
... σαφώς καλύτερη διάθεση
Ισως να είναι υπαίτια η χθεσινή 4ωρη "συνεδρία"
Ισως αυτό το καλοκαιρινό μπλουζάκι που φόρεσα...
... ίσως πάλι και αυτά τα μάτια που αντίκρησα...

αρνούμαι

                                                                             Monteverdi - Pur ti Miro

.... φαντάζομαι....... ή μπορώ να πώ ονειρεύομαι με τούτη την μουσική........ να'μουν, έτσι ώρα πρωινή, σε θάλασσα δίπλα, μόνος, αγναντέυοντας τον ορίζοντα, έχοντας στο χέρι το μολύβι μου, το κάρβουνο, μια κούπα ζεστό ρόφημα κι ένα τσιγάρο....!!!! μά τι λέω, δεν καπνίζω........ να σκιτσάρω μορφές, λέξεις, την πρωινή φωτογραφία της θάλασσας.... εσένα. Και έτσι να με βρεί το μεσημέρι. Με χαρτιά διάσπαρτα παντού που άλλοτε ήταν κενά, λευκά, μά τώρα με διάφορα περίεργα σχήματα γεμάτα να μου λέν να ξεφύγω, και να μου ζητούν επίμονα λίγο χρώμα...
.... αδυνατώ...
... αρνούμαι...

σήμερα...

σήμερα είμαι ξύπνιος απο τις 7:00 με μια περίεργη ανησυχία.
Πέντε ώρες ύπνο...
Διάφορες σκέψεις τριγυρνάνε στο μυαλό μου. Δεν ξέρω τί...
Έχω ανοίξει τον υπολογιστή και ψάχνω. Ψάχνω.
Αόριστα... σαν να ψάχνω την λύση στον κόσμο που βρίσκεται μέσα στα καλώδια. Βλακωδώς

Άραγε τι ψάχνει ο κόσμος όλος ?
Γιατί τόση καχυποψία ? Χρειάζεται ? Αν κάτι δεν σου πάει, το αφήνεις στην άκρη, και δεν ασχολείσαι...
......................
Η συμπάθεια μου για σένα είναι μεγαλύτερη απ'όσο θα πρεπε.
Απλά μέσα στα τόσα έρχονται και αυτά τα ερωτήματα στην μέση. Ισως άνευ ουσίας.
.....................
Δεν ξερω τί... μία θλίψη, όπως την ονόμασες κάποτε και εσύ, κυβερνά το μυαλό μου απο το πρωί.
Ίσως τα λόγια της εχθές το βράδυ με πείραξαν... ειπώθηκαν χωρίς σοβαρότητα αλλά πάντα βαθιά ριζωμένα τα'χει.
Το βλέπει μάλλον. Πάντα κάτι πετάει. Δεν παίρνει την αγάπη που της αναλογεί.
Τα βάζω με τον εαυτό μου.
Σήμερα διαλέγω τραγούδια "μελαγχολικά" και ακούω....
Σήμερα δεν με βοηθάνε τα χρώματά μου...

... σήμερα δεν θά'θελα κάποιον στην σκέψη μου... στους ήχους μου...

                                                                    Lifehouse - Take me away

πρόσεχε...

... μου λές κάθε μέρα.
και εγώ σ'ακούω.. προσέχω.
Οι άλλοι όμως ?
Είναι δύσκολη πιά η κίνηση στην Αθήνα. Σαν να προσπαθείς να βγείς απο τον βάλτο και δεν έχεις απο πού να πιαστείς, σαν να προσπαθείς ν'ανασάνεις και σου κόβουν την ανάσα...
Μόνιμα πολεμάς για λίγο χώρο σε τούτη την γή...

Χαμένη αθωότητα

Να εδώ!
Σ΄ αυτό το γνώριμο εδώ,
μ΄ ένα βλέμμα θολό,με παρόν αδειανό
μια φιγούρα που τρέμει.
Κι΄ εσύ εκεί,σε μιαν άλλη εποχή
μια κραυγή ενοχής,
κι ένα δάκρυ που άθελα τρέχει. *
Ξανά εδώ.
Μ'ένα μπλέ χρώμα να με κυνηγά.
Με μία σκέψη να με κυνηγά. Πότε ?
Και με μία απορία ακόμα.
Μπορεί η σκέψη να καλύψει το κενό που αφήνει η έλλειψη χρόνου για συνάντηση με αγαπημένους ?
Βάζω λίγο λευκό για να γίνει γαλάζια η σκέψη. Μα η απορία μένει.
Αναμειγνύω κάποιο άλλο χρώμα... κάποιο άγνωστο που ανακάλυψα πεταμένο σε μία μικρή γωνιά του μυαλού.
Για μια στιγμή αναρωτιέμαι αν υπάρχει χρώμα που δεν έχουμε δεί.
Εχει απόχρωση ουράνια. Ενα ακατανόητο μπλέ και ροδανιλίνης.
Η ανάμειξη θαρρείς και έφερε στην επιφάνεια την εικόνα σου.
Η απορία προσπαθησε να βρεί διέξοδο στον νού. Μα δεν τα κατάφερε ξανά.
Είναι δύσκολο σου απαντώ με μεμιάς.
... θέλω η σκέψη μου να κυλήσει μπρός σου, και να σου κρατά συντροφιά όταν την ζητήσεις...

Λοιπόν εδώ!
Σ΄ αυτό το άγνωστο εδώ,
με ματιά καθαρή να κοιτάζω μπροστά
τη ζωή σαν δραπέτης.
Κι΄ εσύ αλλού, σε συννεφάκι καπνού,
μια σιωπή με τυλίγει
και μια σκέψη κρυφή με τρελαίνει. *

                                       *Τσακνής, Δάφνη Πανουργιά - Χαμένη Αθωότητα

Η γή δεν είναι εμπόρευμα

Του ΤΑΣΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ Καθηγητή Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ
Γραμμένο με μαύρη μπογιά στους τοίχους των Εξαρχείων το σύνθημα «Η γη δεν είναι εμπόρευμα», εκτός από το ανατρεπτικό πολιτικό του μήνυμα, ηχεί σαν δυνατή κραυγή αγωνίας για τον τρόπο που ο άνθρωπος αντιμετωπίζει το φυσικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει. Κυρίως όμως αναφέρεται στον καταστροφικό τρόπο συνεχούς και «ανεξέλεγκτης» ανάπτυξης που επιβάλλει το καπιταλιστικό σύστημα όπου Γης.
http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=18.04.2008,id=21431168

Η καθημερινή ματιά στην σελίδα που εχω αφήσει καιρό τώρα, πάνω στο γραφείο μου, είναι ένα απο αυτά που με κρατάν "ζωντανό" και προσπαθώ να μην παραδώσω τον εαυτό μου σε όλους εκείνους που μας θέλουν καθηλωμένους στην βολή μας...

Είναι λυπηρό...

...Και μέσα σ'όλα, η χρηματοοικονομική κρίση και η ψευτιές των διοικούντων.........

Κούραση, αηδία, απελπισία, οργή, ντροπή για αυτό τον τόπο.
Γιατί η πραγματικότητα πέρα απο τα αγαθά αισθήματα των ανθρώπων είναι σκληρή.
Ειναι σκληρό να βλέπεις να σε πουλάνε όλοι αυτοί που έχουν τα ηνία στα χέρια τους. Άλλωστε πάντα αυτό γινότανε... και προσωπικά δεν με πούλησε κανείς, γιατί δεν στηρίχθηκα σε κανέναν
Ειναι σκληρό να βλέπεις ενα αβέβαιο μέλλον. Οχι για εμάς αλλά για τα παιδιά μας.
Ειναι σκληρό να βλέπεις την γή να καταστρέφεται, και κανείς να μη δίνει ουσιαστική σημασία.
Είναι σκληρό να δίνεις αγώνα μια ζωή ολόκληρη για να έχεις ένα άσχημο τέλος...

Ειναι σκληρό να ζείς σε τούτον τον αιώνα.
Είναι λυπηρό για τον ίδιο τον άνθρωπο να καταστρέφει και να αυτοκαταστρέφεται.

το παλέυω

για σένα...

και μές στις τόσες σκέψεις,
ένα γράμμα ήρθε στον νού, που είχα διαβάσει κάποτε,

απο κάποια φίλη...

Σου γράφω ένα γράμμα κενό…
Ένα γράμμα που μέσα κλείνω όσα σκέφτηκα και δεν είπα… όλα εκείνα που έγραψα και δεν τα είδες…

Όσα ένοιωσα και δεν τα άφησα να φτάσουν κοντά σου… όλα όσα ποτέ δεν σκέφτηκα και δεν τα είπα…

Σου γράφω ένα γράμμα κενό και μέσα κλείνω όσα τριαντάφυλλα δεν έκλεψα και απέμειναν πάνω στις θαμπωμένες από τη θέα του Αιγαίου τριανταφυλλιές… Κλείνω όσα τραγούδια δεν συνέθεσα και απέμεινε μόνο η μελωδία της κιθάρας να ηχεί ,πένθιμη και μακρινή…

Σου γράφω ένα γράμμα κενό, ίσως γιατί μόνο εκεί θα μπορούσα να φυλάξω την πικρή της απώλειας αλήθεια και να την βγάλω από την ψυχή μου… ίσως μόνο εκεί να μπορεί να φανερωθεί…

Σου γράφω αυτό το γράμμα με την ελπίδα μα πάνω απ’ όλα τον φόβο να το διαβάσεις…κλείνω μέσα όλα εκείνα τα δάκρυά μου ,που ποτέ δεν έφτασαν στα στεγνά από την πίκρα χέρια σου…
Κλείνω σε αυτό το κενό γράμμα την αρχή ,το τέλος και τον χρόνο γιατί δεν μπορώ να προσανατολιστώ πάνω τους….
Κλείνω μέσα στο γράμμα και όλα εκείνα για τα οποία θα μετανιώσω…

Ήρθε η ώρα να σφραγίσω αυτό το κενό γράμμα γιατί έχω τόσα να κρύψω μέσα και φοβάμαι μην γεμίσει και τότε δεν μείνει κενό…

Το αφήνω κενό για να το συμπληρώσεις εσύ και να βάλεις το “τέλος”…

                                                                     Lara Fabian - Je suis malade

!...!

... δεν ξέρω τι θα γράψω...
έτσι...
ήθελα να μπώ να γράψω.

Μάλλον ο Οκτώβρης κάτι έκανε απο εχθές.
Ενα συνοθύλεμα σκέψεων.
Ενα συνοθύλεμα αισθημάτων. Ενα περιέργο αίσθημα λύπης.
Απο πού ;
Ισως δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι οι ημέρες του καλοκαιριού πέρασαν.
Ισως τελικά δεν αντέχω αυτή την λύπη του ουρανού τις τελευταίες ημέρες.
Ισως τα πολλά θέματα στην εργασία μου.
Ισως πάλι και εσύ... εσύ που βάλθηκες να με τρελάνεις.
Που τα γλυκά σου χείλη με αναστατώνουν.
Το άγγιγμά τους, σαν αεράκι γλυκό. Μια ανάσα πρίν το τέλος.
Και το πρόσωπό σου...
... έξω άρχισε να βρέχει. Σιγά σιγά. Θέλει να μου κάνει παρέα στις σκέψεις μου.
Σκέψεις αόριστες... χωρίς ίσως λογική.
Θα περάσει σκέπτομαι.
Θα περάσει...


Ενα όμορφο τραγουδάκι που άκουσα εχθές - It's my life

"Δεν μπορώ να σε κοιτάζω
και στα λόγια να μη βάζω σ’ αγαπώ"

Δεν μπορώ να μη σε κοιτάζω,
και δεν μπορώ να μη μιλώ.
Στα λόγια μου θα βάζω πάντα, σ'αγαπώ

Να ευχαριστήσω εσένα που έφερες τέτοιους στίχους στον κόσμο σου.

ομορφαίνει η ματιά...

Είναι ωραία η θέα της συννεφοσκεπασμένης θάλασσας.
Η ηρεμία και η ομορφιά της κατευνάζει τις σκέψεις.
Τα χρώματά της, ίδια με τον ουρανό. Γαλαζογκρί.
Κάθεσαι δίπλα της και κοιτάς αμίλητος αυτή την φορά.
Το βλέμμα σου στον ορίζοντα χάνεται καθώς ψάχνει το τέλος της.
Μα το τέλος δεν υπάρχει, γίνεται ένα με τον ουρανό.
Κάθεσαι δίπλα της και μια σκέψη περνά απ'τον νού...
...να ρίξεις το καραβάκι μέσα.
Εκείνο που σου είχε φτιάξει κάποτε.
Να μπείς κι εσύ μαζί... χωρίς μηχανή, χωρίς κουπιά... μόνο με το αεράκι.
Να πάς όπου σε παέι. Με μια ελπίδα, μ'ένα όνειρο.
Να την συναντήσεις σε κάποιο κύμα πάνω.
Με την αλμύρα να σκεπάζει το κορμί της, και υπόκλιση να κάνουν τα πλάσματα του βυθού στην όψη της...

...να ρίξεις το καραβάκι μέσα.
Εκείνο το χάρτινο.
Να πάς όπου η καρδιά σου λαχταρά...

... και να σταλάζει ο ουρανός.

.... σαν έργο τέχνης

                                                                        Πλιάτσικας - Time for love

Ο χρόνος μετρά τις μέρες
Το ίδιο και εμείς, ή οι περισσότεροι απο εμάς
Τρέχουμε...
τρέχουμε να τον προλάβουμε αφήνοντας πίσω τον εαυτό μας
Τον προσπερνάμε, δίχως να του δίνουμε σημασία.
Το αποτέλεσμα είναι να χάνουμε πάντα σε κάθε αγώνα, στην γραμμή τερματισμού τον μεγάλο αντίπαλο μας. Τον χρόνο.
Μα η ουσία δεν είναι αυτή.
Έχουμε χάσει πρίν κάν δώσει ο αφέτης το σύνθημα.
Έχουμε χάσει την ζωή μας.
Αφήνουμε πίσω κομμάτια. Τμήματα που αποκόπηκαν στην πορεία μας.
Τμήματα που προσπαθείς να τα συλλέξεις με βιασύνη όταν κάποια στιγμή γυρίσεις και τα δείς σκόρπια στον χώρο.
Κάποια τ'αφήνουμε ηθελημένα.
Άλλα είναι θρύψαλλα και δεν συλλέγονται.
Άλλα πάλι έχουν μπερδευτεί με κάποια άλλα.... έχουν γίνει ένα με κάποια άλλα.
Έτσι θέλησαν. Έτσι "έπρεπε".
Δές'το σαν έργο τέχνης. Ορκισμένοι άγγελοι, ονομάζεται.

Κάποτε μπορεί να σταματήσουμε. Όχι γιατί κουρασθήκαμε.
Κάπου βρίσκεται μια ψυχή και σε βοηθά σ'αυτό.
Γνωρίζει.
Έχει χάσει και εκείνη στον αγώνα.
Αντέχει.
Αγαπά την παρουσία σου.
Αγαπά την ροή της ζωής και προσπαθεί.
Όπως εσύ. Όπως εγώ. Όπως όλοι μας.
.... σαν έργο τέχνης. Φλόγα ζωής, ονομάζεται.


Εσύ συνέχισε να ομορφαίνεις με την αύρα σου τον αέρα.
Εκείνον που αναπνέουμε.
Θυμάσαι μια ιστορία ή θές να στην ξαναπώ ;

Κάπου είχα διαβάσει κάτι λίγο άσχετο-σχετικό : Η νοσταλγία είναι διεγερτική γιατί ο άνθρωπος ποθεί την αιωνιότητα. Αν δεν μπορεί να την συναντήσει τραβώντας μπροστά, στρέφεται πίσω αναζητώντας την αρχή του. Διαισθάνεται πως μονάχα σπάζοντας το φράγμα του χρόνου, του μέλλοντος χρόνου και του παρελθόντος, ίσως να φτάσει στον χρόνο τον άχρονο και να ειρηνεύσει. Δίχως ελπίδα αιωνιότητας, καμιά ελπίδα δεν αντέχει για πολύ.

Ρόζα

50.000 φωνές

100.000 χειροκροτήματα

ένας εκείνος

1 ζεϊμπέκικο

... για όλους εμάς

... για εκείνον...

...εκεί ήταν το πρωί και με περίμεναν
διάλεξα ένα...

το κόκκινο, το καλοκαιρινό.
Το χειρότερο για σήμερα
...σήμερα θα κάνω την πάπια...

...δεν θα προφθάσω να σε ονειρευθώ

                                                                                  Μπάμπης Στόκας

αφιερωμένο