Σάββατο σήμερα

...μα τελικά το αναρτώ Κυριακή.

Της το είχα πεί...
Η πρώτη σταγόνα που θα πέσει στο πρόσωπό μου θα είναι η δική σου.
Μα σήμερα πρόλαβε και άγγιξε πρώτα το παμπρίζ του αυτοκινήτου πρίν βρεί εμένα.
Αυτό βέβαια δεν καθιστά ανίκανο την σκέψη να την θυμηθεί... της εύχομαι καλά τσαλαβουτήματα........

- Το φθινόπωρο μας βρήκε τελικά. Μας το έδειχνε μέρες τώρα.
Η θερμοκρασία έπεσε στις 11:00 το πρωί στους 13 βαθμούς, και εγώ σκέπτομαι πως βγήκα έτσι με το μπλουζάκι ?
Άνθρωποι με ομπρέλες. Πολλές ομπρέλες στους δρόμους λές και ρίχνει απόβλητα, και προσπαθούν να τ’αποφύγουν.
Λίγες οι χρωματιστές. Οι πιο πολλές κάποιο χρώμα σκούρο. Σαν να μην θέλουν να βγάλουν την μαυρίλα απο πάνω τους.
Και εκείνοι σκυθρωποί... μές τα προβλήματά τους. Άλλα ασήμαντα κι’άλλα σοβαρά.
Κάποιοι παραμιλούν. Κάποιοι είναι αφηρημένοι. Άλλοι προσπαθούν να προσποιηθούν. Υπάρχουν και κάποιοι με χαμόγελο στο πρόσωπο... παιδιά είναι. Παιδιά που δεν τους έχει πλησιάσει η διαφθορά και η “γλίτσα”.
Με το αυτοκίνητο μπορώ και παρατηρώ περισσότερα στους δρόμους, παρά με την μηχανή, αλλά χάνω την αίσθηση της ελευθερίας.
Τι προτιμώ λοιπόν ? Εικόνες που στην Αθήνα δεν είναι και τόσο όμορφες * ή αυτή την αίσθηση που και πάλι δεν ικανοποιεί , καθώς τα μάτια κοιτάν κάθε κίνηση του προπορευόμενου και όλων όσων προσπαθούν να σου κάνουν έκπληξη βγαίνοντας απο την κρυψώνα τους.
Η ζυγαριά ξέρω που γέρνει...
Το ξέρεις και εσύ που μου λές συνέχεια πρόσεχε.......

*Kάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουν άσχημες εικόνες, μόνο άσχημες ματιές...!!!

Σ' αγκαλιάζω στο σκοτάδι...

σε τυλίγω μ' ένα χάδι...

...για στιγμές... αιώνες
...για λάμψεις κοσμογονικές
...γι' αγκαλιές μοναδικές
...για νύκτες υγρές

...για όλα αυτά...

τα λόγια είναι φτωχά

Ενα απόκοσμο κόκκινο συνοδεία στους ήχους

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΒΡΑΔΥΑ .............

Συνέβη και αυτό κάπου...

Φτιάχνω μια ιστορία στα γρήγορα.

Τι είν' τούτος ;
Που βρέθηκε ;
Απειλούμε ;
Απειλείται η ηρεμία της οικογένειας ;
Χμμ. Πάλι ;
Λέω να συντάξω μια επιστολή και να του την στείλω απο το mail του fox.
Και να μη το πιστέψει, κάπου θα κάνει πίσω.
Και να μη το πιστέψει, θα σταματήσει.
Θα απαγορεύσω και την εισοδό της.
Θα σβήσω κάθετι δικό του.
Θα εξαφανισθεί.
Delete είπε...

Και αυτός ;
Eπαψε να της μιλά.
Δεν στάθηκε στο ύψος του. Την έκθεσε
Δεν το πίστεψε μα την έκθεσε.
Την θεώρησε υπαίτια ;
Tην έδωσε στον κόσμο του να την κατασπαράξει.
Λυπηθηκε και σκέφθηκε ότι είναι όμορφη ψυχή...
είναι έτσι όπως την είχε γνωρίσει...

Ας είναι καλά σκέφθηκα και εγώ που έφτιαξα την ιστορία, και ας μην το κάνει θέμα...

Η ομορφιά του σύμπαντος...

Κοιτάζωντας τον ουράνιο κόσμο απο εδώ κάτω,
όλα φαίνονται ένα άπιαστο όνειρο.
Κι αυτό το φεγγάρι...
τόσα χρόνια, σχεδόν κάθε μήνα, η ίδια εικόνα,
... κι όμως η λαχτάρα υπάρχει ακόμη.





Ρίξε μια σκάλα στο φεγγάρι ν' ανεβώ
όλα τ' αστέρια σου ν' ανάψεις για να δω
πού έχει πάει πού γυρνάει
θέλω απόψε να τη βρω
να της μιλήσω να της πω την αγαπώ

έτσι είναι...

Clint Mansell - Together we will live forever

H δύναμη της συνήθειας...

H blogoσελίδα αυτή εμφανίσθηκε για την καταγραφή σκέψεων και "εσωτερικών αναζητήσεων".
Αφορμή σίγουρα στάθηκε ο απίστευτος έρωτας που νιώσαμε μαζί, κάπου στον Φεβρουάριο μήνα.
Τότε που κατέθετα καθημερινά την ψυχή μου σ'ένα λευκό χαρτί και στο παρέδιδα χωρίς ενδοιασμούς
... που στο αδιέξοδο όπου βρεθήκαμε η μόνη διέξοδος ήταν ο χωρισμός
... που οι λέξεις έχαναν το νόημα ή φαίνονταν τόσο μικρούλικες, για να μπορέσουν να μεταφράσουν το κενό του μυαλού και τον πόνο της καρδιάς
... που υγρές μορφές σχηματίζονταν στο πρόσωπο... έτσι εύκολα...
... που ο γνωστός κόσμος γκρεμίσθηκε, έτσι εύκολα κι αυτός, και φτιάχθηκε ένας νέος όπου μια λευκή καινούργια γομολάστιχα ήταν έτοιμη να σβήσει κάθε προηγούμενο
... που κάθε ζωτική λειτουργία είχε σχεδόν σταματήσει, και η παρουσία σου γέμιζε κάθε εικόνα του κόσμου ετούτου, όπου κι άν βρισκόμουν ότι κι άν έκανα
... που αδυνατούσα να επικοινωνήσω με το περιβάλλον μου...

Ναυάγησα στην ζωή ...

Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή θέλησα να κρατήσω κάτι και για μένα,
... να πάψω να κοιτώ το άπειρο,
να σε κοιτώ και να με διαβάζεις,
να ζωγραφίζω σκιές στα όνειρά μου.
Έπρεπε να βρώ έναν τόπο... ένα νησί... να σταθώ... να ριζώσω.
... ναυάγησα εδώ... μαζί το αγαπημένο μου χρώμα, o ουρανός και η θάλασσα.

Εσύ συμβιβάσθηκες. Η διεύθυνση μου έμεινε στα δάκτυλά μόνο. Αποτυπώματα δεν αφήνω πουθενά.
Το γνωρίζεις και δεν μιλάς. Κάπου κάπου λαμβάνεις νέα μου... ίσως κι ένα σ'αγαπώ.
Αν αντέχεις ψάξε με...
Πέρα απο την ομορφιά σου υπάρχουν κάποιες ψυχές που βρέθηκαν κοντά μου.Όμορφες ευγενικές και καλοσυνάτες. Περνάνε απο'δώ όπως και εγώ απο εκείνες.
Όλες γράφουν εκπληκτικά κ'έχουν ένα κοινό. Πιστεύουν στον έρωτα και στην ζωή.
Θα τις ονόμαζα... συνοδοιπόρους.
Τις ευχαριστώ.

Βάζοντας τα πρώτα απαραίτητα στοιχεία μου στην σελίδα δεν φανταζόμουν ότι θα'χω παρέα.
Δεν ήταν αυτοσκοπός να φαίνομαι και ΕΓΩ κάπου στο χάος και τον απρόσωπο κόσμο του διαδικτύου.
Απλά σκεπτόμουν ότι άνοιγα ένα "βιβλιάριο κατάθεσης".

Τα blogs όμως δεν είναι απλή υπόθεση. Εχουν δύναμη.
(Εχω μια ένσταση. Δεν ξέρω αν η μοναξιά του ανθρώπου βρήκε κρυψώνα μέσα σ'αυτά. Μήπως αποξένωσε δηλαδή, το ήδη μοναχό σύγχρονο άτομο δίνοντάς του την ουτοπική εικόνα της "φιλίας" ; Ας είναι........ ο καθένας όπως μπορεί να διαχειρισθεί τον εαυτό του.)

Χρώμα γεμάτος ο κόσμος ετούτος. 'Εριξα και λίγες δικές μου πινελιές, που το'χα ανάγκη.
... έχω χρόνια να ζωγραφίσω. Μου λείπει.
Τα πινέλα και οι σκόνες μου, βρίσκονται πιά σ'ένα κουτί και αναμένουν σιωπηλά την δραπέτευσή τους.
Αναμένουν την μέρα που θα ξεχυθούν άναρχα στην παλέτα και ο παλμός τους θα δίνουν ενέργεια στο χέρι μου.
... ενέργεια που μου δίνεις κι εσύ κάθε φορά που το βλέμμα μου γυρνά σε σένα...
... εκεί... κάθε μέρα............ στο γραφείο...........
...............................................................

Σήμερα μπορεί και να χρειάζεσαι τα λόγια μου... θεωρώ την σχέση σου "λύση ανάγκης", μά δεν θέλω να βρίσκεσαι σε σύγχυση.
Δεν είσαι ενθουσιασμένη. Το βλέπω. Δεν έχουν τα μάτια σου αυτή την λάμψη.
Το ήθελα... αναζητούσα αυτή την κατάληξη (πρόσθεσα). Ήξερα πως μόνο μ'αυτό τον τρόπο θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε την ζωή μας.

Σκληρό αίσθημα ο έρωτας. Ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις. Σε πατά, σε λιώνει. Σε σκοτώνει κυριολεκτικά.
Μα δεν είναι στο χέρι σου. Δεν το ελέγχεις.
Αγάπησα... λάτρεψα...

...δηλαδή πότε θα βρώ εισητήριο ;

... την ατυχία μου............

ρυθμός

- Κι όμως εκείνη η ταλαιπωρημένη γνωστή κυρία με τα ευγενικά μάτια, σηκώθηκε να χορέψει το τραγούδι της, το Σαββατόβραδο που μας πέρασε, γιατί το ήθελε.
Και το έζησε με τον τρόπο της. Ησυχα. Όπως εκείνη ήξερε.
Έκλαιγε μέσα της καθώς κοιτούσε τους δικούς της ανθρώπους.
'Ετσι... γιατί αυτό ποθούσε.
Όπως και οι λατρεμένοι μου στα απτάλικα, γιατί στο νού τους είχαν την πατρίδα...
Όπως και'κείνος τότε που ζήτησε την κοπέλα της απέναντι παρέας, παρτενέρ σε κάποιο σκυλοτράγουδο, γιατί το ήθελε.
Την ήθελε εκείνο το βράδυ του '89, αν θυμάμαι καλά.
Χαρά ...
Του έδωσε την χαρά για λίγους μήνες, μόλο που εκείνος είχε αλλού την καρδιά του.
'Ετσι... γιατί αυτό ποθούσαν.

Τραγούδια, μελωδίες, στίχοι, φωνή, χορός, ρυθμός...
...ταξίδια ανθρώπων σ'αυτά.
Ποιό αγαπάς, ποιό ξεχωρίζεις ?
Αδύνατον να πείς...
Κάθ'ένα απο αυτά και μία θύμιση.
Κάθ'ένα απο αυτά κι ένα γέλιο, ένα δάκρυ.
Άλλοτε χαρούμενα, άλλοτε θλιμμένα.
Άλλοτε απαλά, άλλοτε σκληρά.

Μελωδίες που κάνουν συντροφιά σε κάθε στιγμή σου.
Τις ερωτεύεσαι όπως ερωτεύεσαι την ζωή.
Τις φυλάς στην καρδιά σου όπως εκείνους που αγάπησες.
Τις χορεύεις στα δικά σου βήμματα.
Τις τραγουδάς με το δικό σου χρώμα.
Tις πλάθεις, τις αγκαλιάζεις, τις χαρίζεις...

Ενα τραγούδι θέλησα να δώσω.
Ενα απο κείνα που έχουν βρεί θέση βαθιά μέσα μου...
...δεν με κοίταξες... δεν μου μίλησες...
μόνο μια κραυγή έβγαλες, και αυτή σιωπηλή να μη σ'ακούσω και φανερωθείς.

Εναυσμα...

Απορία της Εφης πρίν λίγες ημέρες στην ραδιοφωνική εκπομπή της :

Στη θέα μιάς εικόνας, μπορεί η σκέψη να παγώσει και οι λέξεις να εξαφανισθούν ;


Και βέβαια απαντώ με σιγουριά.
Εστω και για δέκατα του δευτερολέπτου μπορεί να συμβεί.

Συνέβη τότε που σε πρωτοφίλησα και χάθηκα...
τότε που σε πρωταντίκρυσα και θυμήθηκα...
τότε που θάλασσα ξεπετάχθηκε απ'τα μάτια και έλιωσα...
... ακόμα και τότε που είπαμε το αντίο και πόνεσα...
και τότε που έχασα τους αγαπημένους μου ανθρώπους και λύγισα

Μια στιγμή περιμένω ακόμα...

13:30

Ποιος θα τα βάλει με τη θλίψη
όσο αντιστέκεσαι νικάει
σ' όποιον τη ρίχνει από το θρόνο
εσένα λέει θέλω μόνο

Δεν είναι η θλίψη. Ειναι ο λιγοστός ελεύθερος χρόνος μου.
Δεν γκρινιάζω. Θα ήταν αχαριστία... μα ήθελα λίγο χρόνο.
Κι αυτό το τραγούδι...
το σιγοτραγουδώ τρείς ημέρες τώρα, μπερδεύοντας στίχους απο κάποιο άλλο.
Αλλάζει άραγε πρόσωπα η θλίψη ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός ;

Κι εγώ αρχίζω να γελάω
αλλάζει πρόσωπα η θλίψη
ρωτάνε αν την αγαπάω
έστω για λίγο θα μου λείψει

γαλάζια

κενό σκέψης..............
μπλέ σκέψεις.............. κορμί.............. εικόνα.............. εραστής.............. θάλασσα.............. Je t'aime.............. κτύπος.............. ζωγραφιά.............. ψυχή.............. αγαπημένες Κυκλάδες.............. για μένα.............. αγάπη.............. χρώματα.............. walk.............. φίλοι.............. μάτια.............. έρωτας.............. μελωδία.............. ταξίδι.............. το πορτοκαλί της μηχανής.............. για σένα.............. χαρά.............. άνεμος.............. φίλη.............. θυμός.............. ti amo.............. απόφαση.............. γραμμές.............. καίκι.............. επανάληψη μαθημάτων.............. σύζυγος.............. μεράκι.............. στιγμή.............. νέο ξεκίνημα.............. κολύμπι.............. talk.............. παρεούλα.............. φώς.............. φαντασία.............. στάλα.............. Χ.............. δώρο.............. look..............

μα πώς μου'ρθε τώρα...
για φαντάσου τα μάτια σου ν'άλλαζαν χρώμα σύμφωνα με τα συναισθήματά σου ?
να είμασταν λέει έτσι πλασμένοι.
...πόσες αλήθειες θα είχαν ειπωθεί...
πόσο διαφορετικά μπορεί να ζούσαμε ?
...πόσο αληθινά ?

Αυγούστου φώς

                                                                      Τζουγανάκης - Ηχογραφία

06-08-08
είναι στιγμές που θέλω μόνο να γράφω.
Οι περισσότερες δύσκολες. Τότε που οι διπλανοί μου γίνονται ξένοι και μακρινοί. Τότε που μου λείπουν εκείνα τ'άτομα που θα έλεγα τα πάντα μαζί τους... μά δεν μπορώ. Βρίσκονται αλλού, και τα τηλέφωνα δεν αναπληρώνουν την επαφή.
Ετσι απολαμβάνω το δροσερό δειλινό και σαν το μικρό παιδί που κρύβεται για να πετύχει αυτό που άλλοι του απαγορεύουν, παίρνω το μολύβι και το μικρό χαρτί μου και καταγράφω τις σκέψεις που μέρες τριγυρνούν μέσα μου.
Το ξέρεις πως το'χω ανάγκη.
Το ξέρω πως θές να μ'ακούς.
Μα δεν βγάζει πουθενά. Είμαστε πιά μακρυά.
Ο μήνας είναι μεγάλο διάστημα ώστε να προσπαθούμε μέσω τηλεφωνικών συζητήσεων να καλύψουμε το κενό. Στο καθημερινό τηλεφώνημά σου δεν χρειαζέται να στο υπενθυμίζω. Το καταλαβαίνεις απ'τα λόγια μου... το νιώθεις.
Πως μπορώ να σου πώ το σ'αγαπώ άν δεν σου κρατώ το χέρι ?
Πως μπορώ να αποδώσω στο χαρτί την ομορφιά που συναντώ ?
Αυτό το καθαρό γαλάζιο του ουρανού όλες τις ώρες της ημέρας.
Αυτό το πρασινογάλανο της θάλασσας. Την απόλαυση των ήχων της. Την ηρεμία της.
Την ησυχία της παραλίας έν μέσω Αυγούστου.
Μπές ήσυχα, μή χαλάσεις αυτή την ακινησία του υγρού γαλανού κόσμου... και μίλα σιγά.

Κι εκείνα τα βράδυα.
Άλλοτε χωρίς φεγγάρι, με τις πυγολαμπίδες να μας δείχνουν το δρομάκι ανάμεσα στις πρασινάδες.
Άλλοτε με αυτό το λίγο και με το φώς να τρέχει κοντά μας.
Μα πάντα εκεί ψηλά δεκάδες λαμπερά στίγματα να μας κοιτούν κι αυτά με την σειρά τους.
Η ομορφιά του ουρανού.
Η μεγαλοπρέπεια του σύμπαντος... όπως της καρδιά σου.
Στέκω και κοιτώ ψηλά. Μαζί μ'εμένα κι άλλοι στον κόσμο που ζούμε.
Ολοι αφήνουμε στα πεταχτά και μια ευχή σε κάποιο αστέρι.
Oλοι ταξιδεύουμε, ονειρευόμαστε.
Εγώ ζητώ μόνο να σ'είχα εδώ. Κοντά μου. Να κοιτάμε το ίδιο άστρο ανάμεσα στα τόσα.
Να νιώσεις την αγάπη μου να σ'αγκαλιάζει, τον ερωτά μου να σε φιλά.
Είναι όλα τόσο περίεργα και όμορφα.....


16-08-08
Σήκωσα το κεφάλι.
Ο ουρανός διάστικτος απο άστρα, είχε πάρει αυτό το βαθύ μπλέ.
Εψαξα το κατάλληλο σημείο και το βρήκα.
Ηξερα πως εκεί θα το'βλεπες κι εσύ.
Μ'έναν εξάντα κράτησα τις σχετικές συντεταγμένες.
Σ'ενα χαρτί ζωγράφισα τις σκέψεις μου.
Δεν χρειάσθηκε να γράψω κάτι. Ξέρεις να διαβάζεις τα σημάδια.
Πέρασα μια κλωστή προσεκτικά να μη το πληγώσω, και το κρέμασα.
Ενα λαμπερό φώς ξεχύθηκε με μιάς.
Τα πάντα πήραν άλλο χρώμα.
Ενας μαγικός κόσμος φάνταζε μπροστά μου.
Τα πρόσωπα φωτίστηκαν.
Ενας ούριος άνεμος σάλεψε τις φυλλωσιές.
Τ'άνθη σα να ξεγελάσθηκαν κι αυτά και θέλησαν ν'ανοίξουν.
Στα χαρίζω
Σου χαρίζω την εικόνα ετούτη, την νύχτα ετούτη.

Μα σαν έγραφα την τελευταία λέξη μία γκρίζα σκιά ήρθε να σκεπάσει το φώς.
Xα, γελοίο ε ?
Ολο αυτό ήρθε σε αντίφαση με το προηγούμενο γραπτό μου.

Τώρα πιά ήξερα.
Απόψε κάποιος άλλος συνοδεύει την ματιά σου πρός το ολόγιομο φεγγάρι.....

Μου παραπονέθηκες πως δεν στο είπα.
..........σιωπή...........
..............................

Δύο ημέρες μετά ένα πορφυρό φεγγάρι έκανε την εμφάνισή του μέσα απο την θάλασσα.
Ενα βαθύ πορτοκαλί με σκουρόχρωμες σκιές.
Μας ακολούθησε ώς την Αστροπαλιά... αυτόν τον πανέμορφο τόπο όπου φώτιζε την θάλασσα στα σημεία που δεν έβαλε χέρι ο άνθρωπος.
Μια πανέμορφη φωτογραφία με τα νερά να φεγγίζουν, ενώ η φύση γύρω, ένα σκούρο μπλέ......

Ώρες ήθελα να πάω ώς εκεί. Να πετάξω ώς εκεί.
Βλέπεις τούτο το χέρι είναι τόσο δά και δεν το φθάνει...
Ώρες ήθελα να σταματήσω στην άκρη του δρόμου την μηχανή και να ρίξω χρώμα στα χαρτιά μου, αποτυπώνωντάς το.

Και στην Αμοργό........
Στην συννεφιασμένη Αμοργό........
Τα σύννεφα περνούσαν ψιθυρίζοντας μπροστά απο το μικρό πιά φεγγάρι, ρίχνοντας ένα απόκοσμο ημιφώς στην επιφάνεια του νερού.

Ομορφος Αυγουστος
Αυτό ήθελα
Αυτό ζητούσα τόσο καιρό..............

εδώ ξανά

Το καλωσόρισμα της άσχημης πόλης ήταν όμορφο
...μια σύνθεση ουρανού.
Ενας βροντερός υγρός ουρανός και μια ψυχρούλα έτσι για την προσαρμογή.
...μια συννεφιασμένη Κυριακή

Απο σήμερα ξεκινά η ίδια αλλά ανανεωμένη πορεία.
Η αλήθεια είναι ότι δεν αποφάσισα ακόμη πως θα συνεχίσω....

τι θές να πείς ?

γιατί μου τ'αφιερώνεις ?

Ena limani i agkalia mou


Ένα λιμάνι η αγκαλιά μου
κι ας δένεις μόνο όταν φυσά
Αυτό που ψάχνεις μακριά μου
πάλι κοντά μου σε γυρνά

Ακόμα λίγο
μη φεύγεις τώρα μείνε εδώ ακόμα λίγο
Βρες αφορμή
σε καταιγίδα δες χτυπιέται το κορμί
Ακόμα πόσο
θα σε τρομάζει ο καιρός ακόμα πόσο
Ρίξε σκοινί
κι άσε το πρώτο φως σε λίγο να φανεί

Ένα λιμάνι η αγκαλιά μου
κι ας δένεις μόνο όταν φυσά
Αυτό που ψάχνεις μακριά μου
πάλι κοντά μου σε γυρνά
Ένα λιμάνι και το σώμα
για τις φουρτούνες προσευχή
Φταίω που σ' αγαπάω ακόμα
κι ας είσαι αλμύρα στην πληγή

Ακόμα δωσ' μου
μία στιγμούλα στο απέραντο του κόσμου
Το παρελθόν
αφού κυλάμε σ' ένα αιώνιο παρόν
Ακόμα λίγο
μη φεύγεις τώρα μείνε εδώ ακόμα λίγο
Ρίξε σκοινί
κι άσε το πρώτο φως σε λίγο να φανεί...

...δεν είμαι τόσο ανόητος αλλά ούτε και εσύ
ξέρουμε κι οι δύο...

λόγια στο ενδιάμεσο...

... δεν περίμενα να έρθει και σ'εμένα τόσο γρήγορα
το έβλεπα να με πλησιάζει σιγά σιγά.
Εχθές το βράδυ.
Με τόσο κόσμο γύρω μου.
Με τόσες φωνές... γέλια... συζητήσεις
Μια "στεναχώρια" που ήρθε να συγκατοικήσει μέσα μου.
Μία θλίψη, όπως έγραψε και μια φίλη.
Ισως έφταιξε το μεσημεριανό σου τηλεφώνημα
Ενα τηλεφώνημα μέσα στο άγχος...
χωρίς λόγο
Ενα τηλεφώνημα συνοδευόμενο απο εκνευρισμό...
άσκοπα
Γιατί ?

Ο πρωινός δρόμος πρός την Αθήνα γεμάτος... η ροή της καθημερινότητας δεν σταματά.
'Επρεπε να έρθω για λίγο
Συντροφιά μου σ'είχα...
στην αρχή ακούγοντας τραγούδια
έπειτα ακούγοντας εσένα.
Μου έλειψες, το ξέρεις ?

Καθώς σκεπτόμουν όλα αυτά και η διάθεση δεχόταν πότε στιγμές χαράς και πότε μοναξιάς συνάντησα στο γραφείο κι εκείνο το email... έμμεσα απο κάποιο άτομο.
Κατόπιν διάβασα ότι αποφάσισε να "αποχωρισθεί" κάποιους.
... μα μ'αυτόν τον τρόπο ? Ας είναι. Να'ναι καλά.
!!!!!!!!!!!!!!!!!
Στο μυαλό τριγυρνάνε διάφορες σκέψεις.
Σκόρπιες... και σκόρπια θα τα γράψω
Δυσαρεστώ κάποιον ? Μ'ενοχλεί κάποιος ?
Τελικά τι γίνεται με τα προσωπικά ημερολόγιά μας ?
Ξεκινάμε μόνοι... κάποιοι θέλουν παρέα, κάποιοι όχι.
Δεν μ'απασχολεί. Ας με διαβάζουν 3 άτομα ή και χίλια.
Ας διαβάζω 3 άτομα ή και χίλια.
(Θεωρώ ότι ποτέ δεν ενόχλησα ή έθιξα κάποιον-δεν είναι ο τύπος μου όσο κι εγωιστικό να ακούγεται)
Ανοιξα την σελίδα για να γράφω τις σκέψεις μου...
αφορμή σίγουρα ήταν και είναι, Εκείνη.
Εκείνη που υμνώ συχνά εδώ
... δεν ξέρω που θα βγεί αυτό το γράψιμο...
Σταματώ.
Η θλίψη δεν λέει να φύγει και το λίγο γίνεται πολύ.

"Βροχούλα" ήρθε και ελπίζω να μείνει... σ'Αυτή άλλωστε μόνο πίστεψα.
Εύχομαι να κρατήσει...
Τα φιλιά μου.

έτσι... για χαλάρωση

Αντίο

ένα με το μπλέ

... μπορούν να μείνουν όλα πίσω
... μπορεί να'ρθει και η ξεκούραση να με βρεί
... μπορεί να'ρθεις και εσύ...
Το σίγουρο είναι ένα... τα εισητήρια έχουν βγεί απο μέρες.
Η διακοπή απο τα συνήθη ξεκινά αυτό το σαββατοκύριακο.
Στην αρχή στο γνωστό σημείο συνάντησης.
Επειτα Αστυπάλαια-Αμοργό.
Οι μέρες σχεδόν 31... όχι σχεδόν, αλλά αυστηρά 31.

Το "ημερολόγιό" μου θα μπορώ να το επισκέπτομαι για περίπου 20 ημέρες ακόμη... άν μ'αφήνει το γαλάζιο της θάλασσας.
Ομως κάπου στα πεταχτά θα το κοιτώ, θα γράφω... θα ξεχνιέμαι.
Εσύ ένα να ξέρεις.
Σ'αγαπώ.
Θα στο ξαναπώ...
θα μου το ψιθυρίσεις...

Εσύ είσαι η αφορμή, η ψυχή...

Πόνος και ευτυχία

άραγε αξίζει ?
Αξίζει τόσος κόπος, τόση κούραση ?
τόση αγάπη ?
τόση φθορά ψυχής
τόση καταπόνηση στο σώμα ?

και το κόστος ?

κάποιο σπουργίτι έξω, στο δέντρο απέναντί μου, με κοιτά περίεργα και μου απαντά :

το κόστος μεγάλο αλλά...

για σκέψου τις στιγμές που έζησες και που ζείς ?

εκείνη την ώρα, που το σκοτάδι αγκάλιαζε το φώς και εσύ εκείνη

Γινόταν η αρχή της νύχτας και για σένα η αρχή κάτι νέου, ξεχασμένου απο καιρό.
Μά και τόσος πόνος ?
Πόνος και ευτυχία ακούγονται ασύμβατα αλλά εδώ ταυτίζονται...

Κέρδισες αγάπη και έρωτα

Εκείνη ?

Εκείνη μια καρδιά ακόμα....

τ'άρωμά σου

πως να ξεχάσεις αρώματα...
ευωδίες... μυρωδικά...

Μένουν στην μνήμη...
... σαν φωτογραφία.
Αποτυπώνονται


Αυτό το άρωμα του κορμιού σου,
της αγγαλιάς σου.
Ενα μπουκέτο αρωμάτων, η ύπαρξή σου.
... και αυτή η γεύση...
ώρες, τόσο πικάντικη,
σαν γαρύφαλο, σαν κανέλα
και ώρες τόσο γλυκιά,

σαν γλυκό του κουταλιού,
σαν σοκολάτα... η τροφή των θεών.

Μπορώ να μεθώ απο την ευωδία του φιλιού σου
την γλύκα του...
και αυτό με την σειρά του να με μαγεύει...
σαν ναρκωτικό.
Γιατί αυτό είσαι.

Κάτι σκληρό, σπάνιο, ακριβό... λιγοστό...

Θα σε θυμάμαι σε κάθε άνοιγμα ενός γυάλινου γλυπτού μικρού αρώματος

εκεί... στο μικρό ξύλινο κουτί με την μορφή σου

εκεί που κοιτώ πάντα...

εκεί που αρώματα το'χουν ποτίσει...

αρώματα και κάποιες σταγόνες δακρύων.......

I suppose that's just the way it is...

Στον νού ήρθαν και δύο ταινίες...
απο τις αγαπημένες μου.
Chocolat & Πολίτικη κουζίνα
Εξαιρετικές...
αρώματα στην ατμόσφαιρα
Ίσως για πρώτη φορά η έβδομη τέχνη συνδύασε όραση, ακοή και όσφρηση μαζί... γιατί και οι δύο έχουν πανέμορφες ιστορίες, μυρωδιές και μελωδίες.

μια αρχή που ένα τέλος γεννά...

Η Κυριακή με βρίσκει στο γραφείο...
η διάθεση περίεργη. Το σώμα κουρασμένο. Το μυαλό τρέχει απο'δώ και απο'κεί...
σαν ενα πετραδάκι που έπεσε με βία στο νερό,
σαν το φεγγάρι που κρύβεται πίσω απο σύννεφα,
σαν ένα ελάφι μόνο στην Πάρνηθα,
σαν το καράβι που ζητά ένα απάνεμο λιμάνι,
σαν ένα λευκό άνθος που ξεπετάγεται μέσα απο πράσινο φύλλωμα...
Τριφύλλι σκέπτομαι... Πανάθας θα'ναι... :)

Ο έντονος ρυθμός αποζητά λίγες στιγμές ηρεμίας. Όμως η σκέψη δεν σταματά. Πως θα βρεί συτή την γαλήνη της ?
Η απάντηση χτίζεται μέσα μου. Αθελά μου.
"Φτίαχνω μια ζωγραφιά, ένα σύμπαν παράλληλο, ζώ πάνω σ'ένα χαρτί, κι ονειρεύομαι το άπειρο"
Απάντηση που την διεκδικώ αλλά και δεν τολμώ να την ζητήσω.
Οι κινήσεις και οι ματιές άλλα μαρτυρούν. Σαν να ζητάς μία επανάληψη...
... και αν θέλεις να αρχίσεις ξανά, μια αρχή που ένα τέλος γεννά... play this

Στην σκέψη έρχεται εκείνος ο φάρος, το λιμάνι και ο λόφος με τα σπίτια.Δεν ξέρω πώς...
Ολα μέρος ενός παιδικού ζωγραφισμένου χαρτιού.
Κάπου έχω γράψει γι'αυτό.
Η ομορφιά που δίνουν τα χρώματα πάνω στο άσπρο φόντο.
Η ομορφιά που δίνει το ίδιο το σκηνικό όταν το βλέπεις μπροστά σου.
Έτσι... σαν έκπληξη. Σαν δώρο για εκείνο το μεγάλο ταξίδι.
Ενα ταξίδι θαλασσινό, ανάμεσα σε στεριές.
Να κρατήσει θέλω... όσο χρειάζεται. Μπορεί μέρες, μπορεί μήνες... ίσα να μη με κουράσει.
Να κρατώ στο χέρι την ελπίδα.
Να την μοιράζω όπου χρειάζεται...


δεν θα κρατήσω για μένα,
παρά μόνο λίγο

... ίσα να περάσω μία στιγμή