Παράκληση

Έχω ένα κόμπο στο λαιμό απ'το πρωί...

Προσπαθώ να ξεχαστώ.

Μάταια...

Προσπαθώ να ξεχάσω για λίγο.

Αδύνατον...

Προσπαθώ να μη κοιτώ έξω.

Χάνομαι...

Προσπαθώ να βρώ προσωρινή λύση.

Κενό...

Προσπαθώ να θυμηθώ.
12 Μαίου είδα...

...προσπαθώ αλλά...

επιστροφή

Απ'το παράθυρο κοιτώ τις ίδιες εικόνες.
Ευτυχώς όχι και τόσο άσχημες για την πόλη μου.
Αν εξαιρέσω αυτό το κροκί σπίτι 200 μέτρα μακρυά, όλες οι άλλες είναι σχετικά όμορφες. Κάποια δέντρα, ένας καταπράσινος λόφος και λίγο γκαζόν προσπαθούν να δώσουν διαφορετικό χρώμα.
Ήρθα...
Έφθασα αργά εχθές. Σχεδόν 02:00
Ο δρόμος μου φάνηκε μακρύς. Μεγάλος. Ατελείωτος. Έρημος και βουβός...
Έπεσα για ύπνο μά κάτι έλειπε απο δίπλα μου, απο μέσα μου.
Έκανα να σε ψάξω... τίποτα. Μόνο στον νού ήρθαν στιγμές.
Στιγμές μοναδικές.
... και μια μικρή αναδρομή τούτης της σχέσης... !
Λίγες ώρες πρίν γελούσαμε μέσα στο μικρό καφενεδάκι πίνοντας το τσίπουρο των Περικλήδων, προσπαθώντας μάλλον να καταπιούμε την πίκρα του αποχαιρετισμού.

Μη φύγεις...
Το ξέρεις... δεν θέλω... δεν μπορώ...

Προσπάθησα να εξαντλήσω κάθε όριο αντοχής μου κι έπειτα να φύγω. Μ'ένα δυνατό καφέ και λίγη σοκολάτα με πήρε ο δρόμος.
Παρεμπιπτόντως μόλις μου σέρβιραν τον καθιερωμένο διπλό εσπρέσσο.
Δεκαπέντε ημέρες έλειψα.
Δεκαπέντε ημέρες μαζί. Στήν ίδια πόλη, στον ίδιο χώρο.
Και ήταν τόσο όμορφα.

Η προσαρμογή στην καθημερινότητα είναι σκληρή. Οι δουλειές που έμειναν τόσες ημέρες, μου φωνάζουν.
Η ενάτη βραδυνή κι εκείνη σκληρή. Προσπάθησα να δώσω λίγη χαζομάρα σ'εκείνη την ώρα... μάλλον απέτυχα...
Μέσα μου ένιωθα την θλίψη να με κυριεύει.....
Μέσα μου λύγισα...

Θα προσπαθήσω...

To be continued

Δύσκολο, μα πρέπει...

Σ'αγαπώ... σε περιμένω...

Ξημέρωμα Τρίτης

... σχεδόν 12:30


Το βράδυ ετούτο εχει κάτι... βρέχει στους δρόμους.
Η βόλτα στο όμορφο μικρό καφέ αναβλήθηκε για να έχουμε όλο τον χρόνο δικό μας.
Διπλωμένοι ο ένας μέσα στον άλλον.
Το βράδυ ετούτο έχει μια γεύση περίεργη... βρέχει μέσα μας.
Αυτό σημαίνει ομορφιά στο πρόσωπό σου μά και στάλες πάνω του.
Θα είναι το τελευταίο ξεκίνημα μιας ημέρας που μας βρίσκει μαζί, μέχρι την επόμενη...

Τα άσπρα κοχύλια μιας φίλης μπήκαν στο κουτί τους. Πάντα μου άρεσαν τα κοχύλια της και η εικόνα που δίνει.
Οι ευχές μιά άλλης και η χαρά που έχει, τοποθετήθηκαν όλα μαζί σε κάποιο μικρό υφασμάτινο σακκουλάκι που 'χω για τα όμορφα.
Λέξεις που ειπώθηκαν με τα μάτια θα βρούν σε λίγες ημέρες την θέση τους εδώ.
Το λευκό στρώμα που συναντήσαμε εχθές το βραδυ, έμεινε πίσω, μά υποσχεθήκαμε πως θα το ζήσουμε στον ερχομό μου.
Η πορεία μου θα βρεί την γνωστή ρότα τις επόμενες ώρες.
Η σκέψη θα μπεί στην προγραμματισμένη διαδικασία της πόλης.
Το κορμί θα πλαγιάσει και πάλι μόνο, σ'ένα στρώμα κρύο.
Θα πατήσω την μίζα της μηχανής, θα ζεστάνω τα κρύα μέταλλα λίγο και θα ξεχυθώ στους παγωμένους δρόμους της Αθήνας............

...θα μιλάτε απο το τηλέφωνο... τα λόγια μιας κυρίας.
Μα μπορεί μια τηλεφωνική συνομιλία να αναπληρώσει το άγγιγμα και την ματιά ?
Σιωπή....

Πέρασα πανέμορφα... ξεχωριστά... διαφορετικά.
Οι δυό μας έχουμε χρωστούμενα. Εγώ θα στα ξεπληρώσω σιγά σιγά με το πέρας του χρόνου..... ή καλύτερα των χρόνων.
Θα έρθουν οι μέρες που εκείνη η γειτονιά, στα ψηλά, θα μας φιλοξενήσει.
Που θα φροντίζω να έχω αλυσίδες στο πόρτ παγκάζ.... θα συνεχίζω να φτιάχνω την σαλάτα όσο εσύ θα ετοιμάζεις κάτι άλλο... τον καφέ, τα φρούτα... τα εξώφυλλα...!... να σου κάνω μαθήματα, να σε ζωγραφίσω....

Κλείνω το βραδυνό μου γράψιμο για να'ρθω κοντά σου και να σε κρατήσω μέσα μου.
Τα σώματα και τα δάκτυλα βρίσκουν την κατάλληλη θέση, κλειδώνουν έτσι ώστε να μη μπορεί να απελευθερωθεί ούτε μόριο αέρα.
'Ονειρα γλυκά μικρό μου και μη στεναχωριέσαι, δεν θα λείψω αιώνες.
Λίγα μερόνυχτα μόνο...

Να προσέχεις τα όμορφα και να ξέρεις ότι ήδη άρχισες να μου λείπεις.
ΕΤ

Έτους πρώτη γραφή

Θα σβήσω το φως κι όσα δε σου χω χαρίσει
σε ένα χάδι θα σου τα δώσω...

Ήταν όμορφη η βραδυά.
Είναι όμορφες τούτες οι μέρες.
Κάθησα να γράψω δίχως να έχω να πώ κάτι, ή μάλλον έχω τόσα πολλά που δεν μπορώ να τ'αποτυπώσω.
Περίεργα συναισθήματα.
Ξεχασμένα στον χρόνο.
Ίσως και πρωτόγνωρα... όπως αυτό το χαρούμενο δάκρυ που κυλά στου προσώπου μου τις κόγχες κάθε που σ'αντικρύζω, κάθε που ο έρωτας περνά απ'το κορμί.
Στο ραδιόφωνο κάποιος στίχος με κάνει να σκεφθώ κάποιες διαδρομές. Μια μαγική διαδρομή που δεν τόλμησα ίσως να ξεκινήσω και ο αφέτης μου δίνει τώρα το σήμα της εκκίνησης και μία πορεία με ανθρώπους που με αγάπησαν, με στήριξαν και περπάτησαν μαζί μου.

Περνά η ώρα και τα δάκτυλα δεν λένε να πατήσουν κάποιο πλήκτρο. Δεν συγκεντρώνομαι δίολου.
Φταίνε κι αυτά τα τραγούδια... έμορφα όπως θα'λεγε κάποιος.
Φταίει ίσως και η ματιά μου στον ακούραστο εραστή που κυνηγά τον έρωτά του μέρες τώρα... τι ομορφιά εκεί μέσα. Τι κόσμος κι αυτός.

Το ξεκίνημα του έτους θέλησε να μου δώσει άσχημο μαντάτο μά όπως λέω, μέσα απο έναν χαμό μια νέα ζωή γεννιέται. Κι έτσι γίνεται για δεύτερη φορά στον ίδιο άνθρωπο.
Παληκάρι ξένο τον γνώρισα.... μάγκα.
Απ'την άλλη το ξεκίνημα του έτους μου έδωσε το τυχερό της βραδυάς. Το έδωσε το χέρι και η αγάπη δύο νέων χαμογελαστών ανθρώπων.
Άλλωστε το τυχερό μου το'χαν αφήσει χρόνια πρίν σε σημείο μακρινό...
Δύο καρδιές συναντήθηκαν μετά απο αιώνες.
Ηταν μάλλον το ραντεβού τους σ'αυτό το τώρα.
Ένα τώρα ζωντανό, γελαστό, εκπληκτικό.
Το είχα γράψει κάποτε... εκπληκτική... τότε δεν ήξερε.
Κανείς δεν ήξερε. Το ραντεβού είχε κλεισθεί σε χρόνο αόριστο...!
Μια λάμψη γεννήθηκε. Ίσως ένα άστρο ακόμη. Ίσως κάτι πιο μεγάλο... ένα γέλιο... ένα παιδί.
Οι μέρες που κυλούσαν δεν κούραζαν την ζωή. Το αντίθετο.
Οι δύο καρδιές γίνονταν μία και κάθε αντίο ακουγόταν σαν σφαγή.
Τα δυό χείλη γίνονταν ένα και κάθε λέξη έμενε στην σιωπή.
Οι δύο σκέψεις γίνονταν μία...
Ζωγραφιά ολάκερη...
Θα ήθελα να τους αφιερώσω τούτο το τραγούδι
Stagones Sto Gialo

Μου έχει μείνει η εικόνα του σχοινοβάτη... του ξυλοπόδαρου.... των ξωτικών... των γέλιων στους δρόμους μας....
... η εικόνα της πόλης σου.
Μου έλειψες σήμερα πιο πολύ...

Σχεδόν πέντε ώρες... όσο κρατά μία απουσία.

Ξέχασα το πρωί να ευχαριστήσω τα παιδιά για την παρέα τους. Να είστε καλά

...Θεέ μου χαράς του του πουλιού, όπου πετάει στα ύψη
όπου αγαπά εκεί πατά, τη πιο ελαφριά περπατησιά
και του περνάει η θλίψη...

Είναι στιγμές που θες να μείνεις μόνος.
Στιγμές που βλέπεις τα όμορφα να σκληραίνουν και την σιωπή να προσπαθεί να πάρει θέση στον χώρο για να γίνει εκείνη πρωταγωνιστής.
Κάθεσαι.
Κρατάς τις λέξεις μέσα σου για να μη πληγώσουν την ανάσα.
Κοιτάς γύρω ψάχνοντας το καθάριο λευκό της λογικής.
Το βρίσκεις σε μια γωνιά.
Διπλώνεις τον εαυτό σου και γίνεσαι ακροατής σε μια εξαιρετικά εύθραυστη στιγμή...
ένα κελάρισμα ενός ποταμού που πάντα ήθελες να περπατήσεις τις όχθες του, να εξερευνήσεις κάθε εκατοστό ζωής του...
ένα κύμα που σκάει στην αμμώδη παραλία όπου βρίσκεσαι ξαπλωμένος...
το άκρο μιας χιονισμένης κορυφής...ενός ψηλού μονοπατιού.

Μά στιγμή είναι και περνά.
Η μοναξιά νικάται και η γωνιά σύντομα γεμίζει με ομορφιές.

Σήμερα η ημέρα απαιτεί γέλιο, τραγούδι, μυρωδιές, αγκαλιές και όνειρα...
Όνειρα για κάτι νέο. Για όλους.
Κάθετι "μικρό" ας στέκει ψηλά στην καρδιά μας.
Όσο για τα μεγάλα... καλοδεχούμενα.
Για σένα ψυχή μου οι μέρες να σου φέρουν αυτά που επιθυμείς. Μα πάνω απ'όλα ηρεμία, αγάπη και υγεία.

Για σένα εαυτέ μου να'χεις πάντα καλά μαντάτα και τους αγαπημένους δίπλα σου.
Μ'εσένα τελευταία, κάτι "τρέχει" στο πρόσωπό σου... διαρκώς...!
Να φροντίζεις το χαμόγελό της σε παρακαλώ.

Καλη χρονιά

Πρωινό Κυριακής.
Το χιόνι έπαψε να χορεύει στους δρόμους έχοντας αφήσει την θέση του σε μία παγερή ημέρα... μία μοναχική ημέρα
Το πρόσωπό σου βρέθηκε την αυγή να τριγυρνά σε γνώριμα μονοπάτια προσπαθώντας να φθάσει στον προορισμό του.
Μέρες τώρα στο πρόσωπό σου αντανακλά η χαρά των Χριστουγέννων. Η λάμψη του θαρρείς και θα φωτίσει την πόλη ετούτη.
Μέρες τώρα η φωνή σου διαπερνά και το πιο βαθύ σημείο της γής μου φτιάχνοντας μελωδίες αγγέλων.
... κι αυτά τα μάτια...
σαν να κοιτώ την ψυχή σου, σαν ν'ανοίγω τις πύλες της.

Καλημέρα

Ευτυχία...

'Ερωτας...

Μ'ένα ποτήρι κρασί

...σ'έναν κόσμο σχεδόν ξένο, θα λεγα σχέδον άγνωστο, η νύχτα που ξεκινούσε.

'Ηχοι διάσπαρτοι, φώτα που έσβηναν με ρυθμούς εορταστικούς και στολίδια φερμένα απο τον τόπο του.
Ένα ποτήρι κρασί του κρατά συντροφιά.

Σκέφθηκε : τούτη η νύχτα ειναι δική σου. Τι κι άν εκείνη λείπει ?. Η μορφή της, τ'άρωμά της, η σκέψη της βρίσκεται γύρω σου. Δεν έχεις παρά να κλείσεις τα μάτια.
Δεν έχεις παρά ν'αφουγκρασθείς την σιωπή.
Μια θάλασσα έρχεται στην σκέψη. Σε ώρα μεσημεριού. Όμορφη, γαλανή, ήσυχη κι ένα παιδί να παίζει δίπλα της. Καθισμένος κοιτούσε μία το παιδί μία τον ορίζοντα. Η ομορφιές τον γοήτευαν πάντα και τώρα βρισκόταν μπροστά σε δύο μεγάλες μοναδικές ζωγραφιές.
Και στις δύο έβρισκε το μυστήριο της φύσης.
Και στις δύο έβλεπε την ομορφιά της φύσης.
Δεν μπορούσε να στρέψει το βλέμμα του σε οτιδήποτε άλλο.
Αυτό ήταν που του άρεσε και σ'εκείνη.
Συναγωνιζόταν την φύση δίχως να το αποζητά...

Ένας γνώριμος ήχος εμφανίζεται και η σκέψη παραμένει βαθιά μέσα του μέχρι την επόμενη στιγμή που θα την ξαναθυμηθεί. Το ποτήρι μισογεμίζει με ακόμα λίγο ερυθρό οίνο και τα μεγάφωνα παίζουν τούτο το τραγούδι : καραβάκια

Κι αν μαθαίνεις την αγάπη
στα ταξίδια που θα πας
μέσα σ' ένα καραβάκι
μπες και μάθε ν' αγαπάς

...σ'έναν χώρο τόσο φιλικό όλα μοιάζουν μαγικά...

Ανατολή

Μια ανατολή σ'ένα κόσμο
που δεν έχει πάψει ποτέ
να γυρίζει στην ίδια τροχιά
όμως στην άλλη άκρη της γης
κάποιος βλέπει τον ήλιο
να πέφτει ξανά...

Ξύλινα Σπαθιά... Τώρα αρχίζω και θυμάμαι

Ρακόμελο

Χριστουγεννα...θυμήθηκα σήμερα...
ρακί στο τραπέζι με μεζέδες και μια παρέα να προσπαθεί να μεταδώσει το πνεύμα της ημέρας τραγουδώντας τα κάλαντα σε κάτι τρελλούς που γίνονται πιο παιδιά απο αυτά. Οι ώρες πέρασαν εκεί. Το βράδυ μας βρήκε νηφάλιους να έχουμε τελειώσει την ρακί και τα αστεία να συνεχίζονται.
Το ίδιο και πρίν περίπου 18 χρόνια με μια άλλη τρελή παρέα να πίνουμε και να ξορκίζουμε τα ξωτικά εκείνου του νησιού. Σάββας, Θοδωρής, Γιώργος, Βασίλης, Τάκης όλοι μαζί να δίνουμε δυνατό παλμό στο βουνό και στην συνέχεια σ'όλο το νησί.
Εφέτος για την ημέρα αυτή θα ήθελα λίγη ψημμένη μά δεν έχω βρεί και η Αμοργό μου πέφτει μακρυά.
Ας είναι.... άλλωστε τα γέλια και τ'αστεία είναι μόνιμα στο πρόσωπό μας... λίγο κρασάκι θα πιούμε ίσα για το εις υγείαν μάτια μου
Εφέτος δεν χρειάζεται να βγούν τα γιορτινά σερβίτσια στο τραπέζι... μόνο όμορφα ποτήρια για το κρασί.
Δεν θα χρειασθεί ν'ανάψει το τζάκι για να ομορφήνει ο χώρος... το δωμάτιο λάμπει απο την ζεστασιά και την ομορφιά σου.
... και η παρέα θα είναι τεράστια... όλος ο κόσμος θα βρίσκεται κοντά μου. Ο κόσμος που αγαπώ... και στην σκέψη, ίσως, κάποια άτομα που θα'θελα να μοιρασθώ την χαρά μου... να δούν κι εκείνοι την πηγή ζωής... την θάλασσα στα μάτια σου... τον ουρανό στο πρόσωπό σου... έναν ναυαγό στην αγκαλιά σου.

Ο χώρος του γραφείου με κοιτά, μου εύχεται να περάσω πανέμορφα, και ψιθυρίζει, με περίεργο ώς τώρα τρόπο, έλα το 2009.


Ζωή

Δευτέρα

δύσκολη η ημέρα σήμερα
άγνωστοι οι λόγοι, μά η διάθεση σε χαμηλά επίπεδα.
Πλησιάζουν Χριστούγεννα. Πλησιάζει η μέρα που θ'ανέβω να σε βρώ.
Η ολιγόωρη απουσία μοιάζει μήνας. Η προσμονή πονά.
Κάποιες σκέψεις έρχονται και ταράζουν την χθεσινή ηρεμία.
Η ανάσες βαραίνουν και τα βλέφαρα χαμηλώνουν.
Η Αθήνα υγρή με τον αέρα να μου παγώνει τα γόνατα.
Οι χτύποι συνεχόμενοι μα η απάντηση πουθενά.
Αναμένω...

Τούτα τα φώτα κάνουν παρέα στους περαστικούς.
Κάθε στίγμα και μία φωλιά... μία ζωή.
Κάποια ρίχνονται στην θάλασσα.
... αυτή με την σειρά της μου χαρίζει την εικόνα της για να με συντροφεύει στο διάβα μου.
... την ηρεμία της.
Οπως πρίν λίγη ώρα που απολάμβανα την ηρεμία της ευτυχίας.
Τότε που τα μάτια έσταζαν χαρά...

Κάποιοι αναρωτιώνται άν είναι δυνατόν.
... είναι δυνατόν.
... ορίστε μπροστά σας εμείς...

Αναπνοή

σήμερα μπροστά μου πάλι εκείνη η κλεψύδρα....

... εκείνη που σταματά τον χρόνο...

Καρδιά

Ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στον ουρανό

Έρχονται στιγμές που θέλω να πώ τόσα, μά ο χρόνος με κρατά μακρυά.
Κάθομαι να γράψω. Τίποτα. Τα πλήκτρα αόρατα. Σαν να εξαφανίσθηκαν τα μαύρα στοιχεία απο πάνω τους.
Μόνο μία τελεία μου θυμίζει την παρουσία σου.
Πιάνω το μολύβι μου... αυτό που με βοηθά πάντα. Στίγματα δημιουργούνται στην προσπάθεια της γραφής... τελείες.

Στον νού μου συνεχώς πανέμορφες εικόνες που δεν μπορούν να αποτυπωθούν σε κανένα χαρτί ίσως και σε κανέναν καμβά. Δεν ξέρω, θα το προσπαθήσω...
Εικόνες που είχα και έχω την τύχη να της ζώ.
Στιγμές που μένουν για "πάντα".
Η κάθε μία με την δική της ομορφιά, δύναμη, αίσθηση.
Να γεμίζει ο χώρος ευτυχία.
Να πλημμυρίζει ο αέρας φωνές και γέλια. Να μας βλέπουν οι περαστικοί και να γελούν κι εκείνοι. Να μας ακούν τα πουλιά και να γελούν κι εκείνα.

Ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στον ουρανό του προσώπου σου....
Ψυχή.

Χρώματα γεμάτα ο δρόμος. Χρώματα χειμώνα. Παλέτα ατέλειωτη η φύση.
Το πράσινο ανάμεσα σε κόκκινο. Το λευκό να σκεπάζει την γη και να κρέμεται απ' τα γυμνά κλαριά των δέντρων.
Μια συνεχόμενη βροχή να μας συνοδεύει σε κάθε μας βήμα. Μια βροχή που συμπλήρωνε την εικόνα μας.
Πέτρα, βαριά έπιπλα και υφάσματα σε χριστουγεννιάτικο ντεκόρ.
Απ' το παράθυρο τα σύννεφα να κάνουν ένα τρελό παιχνίδι με τα βουνά κι εσύ να τα κοιτάς. Οι σκεπές να βγάζουν την ζεστασιά των ανθρώπων και των σπιτιών. Τα μάτια να χάνονται στην ομορφιά του τοπίου... στην ομορφιά σου.
Λίγες οι ώρες μα έγιναν τόσα πολλά.
Μια βραδινή χαλάρωση στο Πόζαρ μετά το κρασί... τοπικό ερυθρό... ημίγλυκο όπως το ζήτησες.
Το υγρό στοιχείο μαζί μας. Σταγόνες... κάποια νερά να πέφτουν από ψηλά, άλλα να θερμαίνουν το κορμί και άλλα να το ζωντανεύουν. Άλλα πάλι να προσπαθούν να με κρατήσουν εδώ στον τόπο σου... και η μυρωδιά της θάλασσας να κλείνει τούτο το όμορφο Σαββατοκύριακο.

Ξημερώνει. Ο γυρισμός θα χαθεί στην σκέψη σου...

Βρέχει....

Πριν λίγο σ'ερωτεύτηκα κάτω απο τις σταγόνες τις βροχής...

...ακολούθησε τον ήχο της ανάσας μου
και θα με βρείς να αναπνέω για μάς.
Σ'αγαπώ μ'έναν τρόπο που δεν είχα γνωρίσει ώς τώρα...

πώς να μιλήσω και τι να πώ...?
πώς να εκφράσω τα αισθήματα...?
... τι νόημα έχουν τα λόγια μου ?

Σ'αγαπώ... αφού

νιώθω...

ένα όμορφο συναίσθημα και μια άνοιξη στην ψυχή μου το τελευταίο διάστημα που αναμιγνύωνται με την οργή για τα τελευταία γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε όλα τα επίπεδα πανελλαδικώς.


Εφέτος νιώθω τις γιορτές να πλησιάζουν όπως τα μικρά παιδιά που θέλουν να λάβουν το δώρο τους απο τον Αη Βασίλη.
Εφέτος οι μέρες εκείνες θα είναι "αλλιώτικες".
Αιτία το πάθος μου για εσένα.... νέοι ορίζοντες... νέοι προορισμοί... νέα δεδομένα... νέες γειτονιές...
Όλα φαντάζουν διαφορετικά... ευχάριστα... πανέμορφα.
Ο προηγούμενος κόσμος αντιπαρέρχεται με τον νέο. Ο κόσμος ο δικός της τόσο κοντά στον δικό μου.
Σαν κάτι να μας πήρε απο το χέρι και να μας σύστησε. Δεν χρειάσθηκε τίποτα παραπάνω. Το ήξερε μάλλον...
Ήξερε πως αυτές οι ψυχές θα γίνουν ένα.
Ήξερε ότι η χημεία εκείνη θα λειτουργήσει θετικά.
Θετικά ? Υπάρχει πιο δυνατή λέξη άραγε ? Δεν μπορώ να θυμηθώ...
... θετικισμός σκέπτομαι ταυτόχρονα... οπαδός του θετικισμού και εγώ.

Έτσι λοιπόν είμαι εδώ. Γράφω για να πώ όλα όσα αισθάνομαι. Άλλωστε αυτό πάντα έκανα.
Να πώ ευχαριστώ για εκείνη την συνάντηση... για όσα μου έχεις προσφέρει... για όσα ταξίδια έχουμε κάνει και θα συνεχίσουμε...
Να εκφράσω την ευτυχία που μου δίνει η ύπαρξή σου...
Να σου πώ ότι θα είμαι δίπλα σου για να σου δίνω την αγάπη μου... την φροντίδα μου... την χαρά μου.
Να πώ τα πάντα, γιατί το αξίζεις... μπορώ να μιλώ και να γράφω ώρες για εσένα... σου έχω πεί ότι είσαι εκπληκτική ?
Να υπενθυμίσω σε κάποιους πως υπάρχω κι άς μη με βλέπουν... πως την ζωή μου πιά, την περιβάλλει το λευκό κυκλαδίτικο χρώμα που τόσο αγαπώ...

Νομίζω (ίσως και να είμαι σίγουρος) πως μπορώ να χωρίσω την ζωή μου σε τέσσερεις περιόδους για τούτες τις μέρες... 1969-1988, 1989-1991, 1991-2007, 2008-2089...!
Η κάθε μία με την ομορφιά της.
... ξεχωρίζω τις ακραίες.

Ήξερα πως θα σε βρώ... ακόμα και στο όνειρό σου