Βροχή κι ομίχλη.

Μέρες τώρα τριγυρνούν στον τόπο αυτό. Στάλες παντού.
Σταγόνες που αιωρούνται σε κάθε λογής φύλλο και κλαδί. Σαν μπαλίτσες κρεμασμένες, περιμένοντας λαμπιόνια για να πάρουν χρώμα.
Αυτή την εικόνα είχα το πρωί μέσα στην απόλυτη ησυχία της περιοχής. Ένιωθες την απλότητα της φύσης μέσα σου. Ήθελες να τ’αφήσεις όλα κάτω, μαζί και τον εαυτό σου και να μη κάνεις ΤΙΠΟΤΑ. Να περάσουν κάποια αιώνια λεπτά δίχως σκέψη. Να ανασαίνεις το καθάριο της πρωινής αύρας. Να χαμογελάς για την ομορφιά που αντικρύζεις...
Δεν ξέρω γιατί, στη τελευταία λέξη ένας στίχος σταματά την σκέψη. “Είναι ωραία να πέφτεις αν αντέχεις να πέφτεις κ’ίσως μάθεις να πετάς τελικά”
Δυνατός και παλικαρίσιος.

Σήμερα, στο φέξη της ημέρας, χτυπούσε ανελέητα την στέγη η βροχή. Τόσες ημέρες φαντάζεσαι ότι τα κεραμίδια θα πλάθονται πια. Θα μπορείς να τους δώσεις μια άλλη μορφή, Να πλάσεις ίσως, έναν άλλο κόσμο. Έναν κόσμο που ίσως να μην είναι ο ιδανικός, αλλά που θα φροντίσει κάποιες ψυχές και αγαθά να τα σέβεται πιότερο, που θα εμφυτέψει ΚΑΙ την ευγένεια και την παιδεία μέσα μας, που ο όρος ανακύκλωση δεν ειναι νέος και δεν θα φαντάζει λέξη γραφική αλλά υποχρέωση στον τόπο, που θα δώσει δύναμη σε όλους μας να γνωρίσουμε την περπατησιά μας.
Αλλού έφθασε το γραπτό μου. Όπως λέει και η Ντινκμπιμπρελγκ αλλού πάει η συζήτηση...
Ας είναι...

Welcome back to the real life...!...? όποια κι αν ειναι αυτή.
Μόνο που... προσοχή στους γύπες με την αγγελική μορφή. Κατασπαράζουν εδώ στην επιφάνεια της γής, δεν ειναι σαν τα φανταστικά τέρατα των 690 υπόγειων μέτρων.
Ασχετο...
Ασχετο 2... Τελικά δεν μοιάζει καθόλου η περίοδος που ζούμε με την επταετία. Όχι. Τς τς τς. Τότε υπήρχαν οι στρατιωτικοί και το αποφάσισαν, θαρρώ, γρήγορα. Τώρα τα οικονομικά συμφέροντα, χρόνια έστρωναν τον δρόμο του εξευτελισμού...
Αααα υπάρχει κάτι κοινό. "Αστυνόμευση" μπορεί να λέγεται, που πολεμά για την δημοκρατία που ορίζει ο καθείς τους.

Πέμπτη 12:18 π.μ.

Νιώθω σκατά.
Κενό.
Μουντάδα.
Κάτι σε στεναχώρια μου κάνει.
Ίσως... φοβάμαι.
Ίσως πάλι να λυπάμαι.
Δεν έχω ξεκαθαρίσει.
Βαριέμαι σήμερα. Θέλω να φύγω. Δεν ξέρω όμως που να πάω.
Σκέπτομαι ότι θα’θελα να χανόμουν μέσα στον Χολομώντα. Στο λαβύρινθο των δέντρων και στις παρέες εκείνες των γουρουνιών.

...κενό...

Συζητήσεις εργασιακές, κομμένο πάλι το νερό λόγω ανεπαρκούς εγκεφάλου, σκόνη από τις γαμωεκσκαφές του ατελείωτου γαμώδρομου έξω και μια μέρα που ξέχασε να ξημερώσει συμπληρώνει το σκατένιο αίσθημά μου.

Τετάρτη 11:32 π.μ.
...θα περάσει λέω...

όταν μοιράζεσαι
σκέψεις
εικόνες
λέξεις
έρωτα

τα γραπτά σα να μένουν πίσω...

Omorfi mera.mp3

Κάθαρση δεν φέρνει η σημερινή βροχή. Μόνο λάσπη.

Μόνο εκνευρισμός και σιχαμάρα πλανιέται σε τούτον εδώ τον τόπο...
Πάλι και πάλι και πάλι.
Τα ίδια και τα ίδια.
Ευθύνες !
Γελάμε.
Άνθρωποι με ψηλά καπέλα,
δήθεν και κάπως,
τρανοί και σπουδαίοι στα μάτια τους,
ταραξίες και τραγωδίες κάθε είδους για να'χουμε να λέμε...

Σςςς μη φωνάζεις.
Φθάνουμε.
Κλείσε τα μάτια.
Ξεπουλάμε.
Κάποιοι μιλάνε.
Μη περπατάς.
Άδειασε τo κεφάλι σου,
μη το ζορίζεις με σκέψεις.
Θα επικρατήσουμε κάποτε παραλυμένε,
χοντροκέφαλε,
σιχαμένε,
άδουλε,
φθηνέ πόρνε και γαμημένε κύριε..................

Αναστάτωση έφερες στον ύπνο μου.
Έτσι, μ'ένα σου φιλί με γέμισες έρωτα και πόθο.
Ρούφηξες τον κόσμο μου όπως εκείνες τις εικόνες που εξαφανίζονται με μιάς σε μια τρύπα.
Και ύστερα ?
Ξυπνώ και νιώθω το κενό γύρω μου ψάχνοντάς για σε.

Εχουν περάσει τόσες ημέρες, σήμερα ένα έτος, και σε ζητώ ακόμη.
'Ενοχος ειναι ο έρωτας ή μήπως κάτι άλλο που δεν το γνωρίζω ?
Συνένοχος εσύ που φροντίζεις να στέκεις και να μου χαρίζεις την παιδική σου φάτσα.
Μέσα μου τριγυρνά η μορφή και το πρόσωπό σου, τα φιλιά και ο έρωτάς σου.
Τούτη τη στιγμή ζητώ ακόμα λίγα. Γυρίζω στην πλευρά σου και μέσα απο τις διάφανες κουρτίνες κοιτώ μήπως σε βρώ.
Σήμερα όχι.
Μόνο στάλες κίτρινου χρώματος πάνω στο πράσινο της εποχής. Η φύση βλέπεις, φροντίζει να ανταμοίβει την ματιά μας κι ας την βιάζουμε καθημερινά.
Τα πάντα σε έξαρση. Η ηδονή της γής έπειτα απο τον συνεχόμενο έρωτα με το σύμπαν.
Και η θάλασσα στο βάθος ?
Νιώθει το ασταμάτητο τούτο παιχνίδι των χρωμάτων και σιωπά.

Κοιτώ τα μάτια σου...

Απόγευμα Σαββάτου.
Μ'ένα μυαλό ανισόρροπο,
με μάτια παράφορα,
μ'ένα τέρας να χτικιάζει τη μοναξιά μου και λόγια που εξόριστα τ'ονόμασα
να προσπαθώ να προσπερνώ τοίχους θεόρατους
και να χτυπώ σε βράχια αλλόκοτα και απρόσιτα μαζί με κύματα της φαντασίας μου δημιουργήματα.

Πως ξεγελιέται το δύσκολο και φαίνεται τόσο εύκολο ?
Πως ξεγελιέται το κλάμα και φαίνεται γέλιο ?
...ή γελοίο... ?
Πως γελιέται μια κρύα ημέρα στην απίστευτη ζεστασιά ενός ήλιου ?
Πως μια τόσο κοντινή απόσταση πολλές φορές μοιάζει ναυάγιο στην απεραντοσύνη ?

Κοίτα στα μάτια τον καιρό,
πές του τα δικά σου, τα ιδανικά σου, του κόσμου σου τα θέλω.
Τον ουρανό κοίτα. Δείξ'του αγγέλους και διαόλια. Αστραπές μα και γαληνεύματα.
Στο απέραντο εστιάσου... στης γής την καμπούρα και στου ορίζοντα την ράχη.
Ψυθίρισε με όλη την δύναμη της ψυχής σου τα σ'αγαπώ σου. Κόψε όποια νήματα σε κρατούν και απόλαυσε το.
Μη στέκεσαι ακίνητη και ριζωμένη...
Βρες την πυξίδα σου... το αστέρι σου
...χαμογέλασε...

Είχε καιρό να βρέξει νομίζω.
Είχε καιρό να πιάσει ομίχλη στο χωριό.
Τελευταία μόνο παγωνιά και κάπου κάπου λίγο χιόνι.

Ακούω αυτοκίνητα να περνούν πάνω σε βρεγμένο δρόμο. Κοιτάζω έξω, η ατμόσφαιρα ομιχλώδεις, βροχερή και αφορμή γίνεται πάλι να σε σκεφθώ. Φέρνω εμπρός μου τα μεγάλα στρογγυλά σου μάτια κι αμέσως ακούω το γέλιο σου και την γλυκή μας σκέψη για κάτι πανέμορφο.
Χαμογελώ και η ίδια σκέψη πετά στο μέλλον…. Σςςς ησυχία κάνω να μη το τρομάξω. Ελεύθερο να μείνει όπως το θές κι εσύ... με την δική σου ματιά.

Είχα καιρό να περάσω απο'δώ...
Σήμερα, έπειτα από χιονόπτωση και από ολοήμερη βροχή φαίνεται να’ναι ιδανική ημέρα για μια επίσκεψη στο στέκι μας. Για κάτι ζεστό μέσα στο όμορφο περιβάλλον του.
Σε περιμένω

Περασμένες δύο, εδώ...
ένα τελευταίο πέρασμα για αυτό τον χρόνο...
Σκέψεις για όμορφη συνέχεια, εικόνες φωτεινές κι ευχές για ότι καλύτερο.
Ενα χρόνο μετά ειναι σαν εχθές. Γρήγορα πέρασε ο καιρός ή τόσο όμορφα... ?

Καληνύχτα κι όνειρα γλυκά ομορφιά μου. Αυριο πάλι.
Ενα αύριο δίχως το γνωστό κοινό μέτρημα της ώρας και δίχως να ξεχωρίζει η μέρα απο την νύχτα.
Ερχονται παιχνίδια και ταξίδια ζωής....

Ωρες νιώθεις να περπατάς σε εύθραστη γή. Σε εδάφη χαρακωμένα και κουρασμένα απο τα χρόνια που έχουν περάσει απο πάνω τους. Σχισμένα απο σεισμούς κραυγών...
Ωρες νιώθεις την ζωή σου να σταματά σ'ένα συγκεκριμμένο σημείο. Να σέρνεται ψάχνοντας δύναμη εκκίνησης ή να καβαλά ρόδες για να γλυστρήσει επίτηδες σε μια στροφή. Να ψάχνεις αυτό το γαμωμπουτόν που αλλάζει τα πάντα κι εκείνο να κρύβεται σε μέρη βαθιά σκοτεινιασμένα. Να ψαχουλεύεις στα τυφλά για ένα σημείο που θα σταματήσει τα πάντα γύρω σου δίνοντας ώθηση για κάτι νέο.
Ενα νέο ξεκίνημα...
Τόσο περίεργο.
Τόσο πολύπλοκο και δύσκολα κατανοητό.

Στιγμές, κάποιοι στίχοι στροβιλίζονται εμπρός σου.
" Όπως κι αν τα μοιράσεις, τελικά θα το δεις
βγαίνει άσσος μπαστούνι, τι να πω; τι να πεις; "
Το παλέυεις. Σκίζεις όλα τα μπαστούνια και διαλέγεις τα κούπα της ζωής. Πιστεύεις σ'αυτά και τους δωρίζεις χρόνο.
...αγαπάς.
Γι'αυτό...

Τι είναι αυτό που σταματά τον λόγο ?
Τι είναι αυτό που τον ξεκινά ?
Ωρες σκέπτομαι, πως η λύση ορισμένες φορές φαίνεται να κρύβεται πίσω απο προσωπείο φτιαγμένο απο το πιο σκληρό υλικό του πλανήτη. Δεν σ'αφήνει να την πλησιάσεις, να την ακουμπήσεις, να την δείς.
Είναι η διάθεση, ο έρωτας, η θλίψη, η χαρά, η απόγνωση, το ταίριασμα, ο χωρισμός, μια εικόνα, μια σκέψη, μια κίνηση, μια λέξη, μια ανάμνηση, ένα χάδι, ένα χρώμα, ένα άγγιγμα, ενα ταξίδι... η ζωή η ίδια ?
Μα όταν η διάθεση περιέχει θλίψη, όταν περιέχει χαρά, όταν ο έρωτας στέκεται πάνω σου, όταν η απόγνωση συχνά σ'επισκέπτεται, γιατί ο λόγος κρύβεται ?
Όταν το ταίριασμα γίνεται απόλυτο, όταν ο χωρισμός σ'ακουμπά, όταν μια εικόνα γεμίζει την ψυχή σου, όταν μια σκέψη κυβερνά το νού σου και μια κίνηση ορίζει την ζωή σου γιατί ο λόγος σιωπά ?

Ρωτάς το στέρφο απο λόγο, μυαλό σου κι εκείνο παραμένει στεγνό, άλαλο, άπραγο, αλύγιστο και άδειο...
Άδειο ?
Μήπως το θεωρείς άδειο γιατί υπάρχουν τόσα μπερδεμένα μεταξύ τους, που έχεις αυτή την αίσθηση ?
Ε ?
Μήπως είναι καιρός να τα βάλεις σε μια τάξη ? Σε μια σειρά ?
Όλα.
Βάλε σ'ενα ράφι τα όμορφα και σ'ένα άλλο τ'άσχημα της ζωής.
Κι άν δεν φθάνουν τα όμορφα σε ένα, φτιάξε κι'άλλα και στερέωσέ τα καλά. Αν πάλι περισσεύει χώρος φρόντισε να τον γεμίσεις.
Όσο για τ'άσχημα, ξεσκαρτάρισε κάποια και βάλτα σε κουτιά. Να μη πιάνουν χώρο μέσα σου. Ίσως να τα πετάξεις κιόλας στον κάδο του ποτέ. Να μη τα βλέπεις κάν. Να σταματήσουν την αφέμαξη της ψυχής σου.
Ζήσε την ομορφιά που κάποιοι σου χαρίζουν. Δεν την βρίσκεις εύκολα, εκτός κι άν είσαι τόσο τυχερός που την συναντάς συνεχώς...

Τ'ακούς ή μόνος μου μιλάω ?

To χρώμα του ουρανού βρίσκεται συνεχώς εμπρός μου απόψε.
Αυτό το πορφυρό του ηλιοβασιλέματος.

"Just a perfect day" στον Galaxy αυτή την ώρα.
Άνοιξα το μηχάνημα μόνο για ν'ακούσω τον σταθμό που αυτές τις ώρες μπορεί και σε ταξιδεύει κι εμεινα να γυρνώ απο σελίδα σε σελίδα.
Τούτο το βράδυ είναι το πρώτο που είναι έτσι... περίεργο. Έχει μια γεύση πρωτόγνωρη. Συνομιλίες δεν καλύπτουν κενά. Εικόνες η μια πάνω στην άλλη...

Περπάτησα πολύ πάνω στην αμμουδιά που στιγμές έμοιαζε ξεχασμένη.
Έφθασα στο σημείο που ενώνονται οι θάλασσες κι ήταν τόσο ωραία με τον ήλιο να ετοιμάζεται να κρυφθεί πίσω απο τα βουνά, κάνοντας τον ουρανό να φλέγεται.
Να δίνει χρώματα ερυθρά μέσα στο μπλέ του.
Το απόλαυσα.
Και στον γυρισμό μια βουτιά ίσα για ένα γειά στην σημερινή ημέρα που χανόταν...

Αύριο πάλι...

Σαν του αετού το πέταγμα η σκέψη.
Ελεύθερη.
Από ψηλά κοιτά. Σε κάποιο βράχο στέκει και το βλέμμα συχνά πέφτει σε βήματα της παρθένας γής. Σε εδάφη που άνθρωπος δεν περπατά και μόνο φτερωτά ίχνη φτιάχνουν στον αέρα σχήματα πλανητών και αστέρων* γειτονιές ολόκληρες…


Ένα στυλό με μπλε μελάνι χοροπηδά σήμερα εμπρός μου. Σαν να ζητά ενα χέρι να του δώσει το έναυσμα για δημιουργία… έναν αφέτη.
Ένα στυλό που χρόνια τώρα στέκει απόμερα και κοιτά σιωπηλό. Ζηλεύει λες, τα μολύβια και τα χρώματα τους που έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στα ριζόχαρτα του λευκού γραφείου.
Μου αρέσουν τα μελάνια να είναι ελεύθερα κι αυτά. Να βουτώ μέσα τους ζωή από ξύλο και να πλατσουρίζω πένες σκαλιστές με μεράκι καμωμένες. Να έχουν ροή ποταμού και γραφή ζωγραφιστή. Ν’αφήνουν το σώμα να κυλά ελαφρά και οι γραμμές να ζωντανεύουν στην ματιά. Να μπερδεύονται μεταξύ τους. Να φτιάχνουν τις δικές τους ιστορίες στο χαρτί, γεφύρια για να περνούν από το προηγούμενο φρέσκο, σχήματα φωλιές και να γεννιούνται εικόνες.

Κάποτε το χέρι κρατούσε το μελάνι. Τραβούσε γραμμές στατικές που σχημάτιζαν σκιές. Έπειτα ο γραφίτης φάνηκε ιδανικότερος. Όχι γιατί διορθώνεις αλλά για την λυγεράδα των γραμμών και τον ήχο της περπατησιάς του.
Προτιμώ στα δάκτυλα να μπλέκω την ξύλινη γραφίδα και να χαράζω λόγια σε χάρτινα όνειρα…

Ίσως μικρή να ήταν και απερίσκεπτη.
Ίσως παρέα δεν είχε, και βάλθηκε να βρεί.
Ίσως στην χαρά της ζωής δεν σκέφθηκε να πετάξει ψηλά.
Βρέθηκε να πετά μέσα σε πλήθος ανθρώπων κι αυτοί ούτε που δώσαν σημασία στην ομορφιά των χρωμάτων της.
- Ξέρεις, από καιρό ο άνθρωπος θεωρεί ότι είναι μόνος του σ’αυτόν τον κόσμο. Έχει πάψει να βλέπει τα χρώματα της φύσης και αυτό που μέρες πρίν έγραψες στον φακό στρέφοντάς τον προς τον ουρανό. -
Δεν ήταν ο άνεμος που την έριξε στην γη.
- Σίγουρα έχει νιώσει και πιο δυνατό στο μικρό παρελθόν της. Σίγουρα ξέρει να τα βάζει με τα στοιχεία της φύσης. Όμως σίγουρα δεν έμαθε και δεν ξέρει ότι ο άνθρωπος δεν είναι στοιχείο αλλά στοιχειό. -
Ήταν ίσως κάποιο χέρι που την έριξε και στην συνέχεια σαλεμένη πιά και προσπαθώντας να βρεί ουρανό, βρέθηκε εμπρός μου να χαζεύω το ανάλαφρο πέταγμά της.
Όχι για πολύ… μια κυρία την έριξε στο πεζοδρόμιο.
Έμεινε λίγη ώρα. Τα φτερά δεν είχαν δύναμη να σηκώσουν το πληγωμένο σώμα.
Ίσως μια τελευταία προσπάθεια την έκανε να ανασηκωθεί και να φτερουγίσει λίγα μέτρα.
Ίσως η σκέψη σου βοήθησε να βρεί την δύναμη.

Ξανάπεσε…
Περαστικοί δεν έβλεπαν το πορτοκαλί της χρώμα και την προσπερνούσαν. Ήταν βυθισμένοι στον ρυθμό της κατανάλωσης και της μακρινής μουσικής.
Μόνο μια μαμά έκανε νόημα στο παιδί της να προσέξει.

…και μόνο μία ζεστή αγκαλιά τόλμησε να την κρύψει στις παλάμες της και να της δώσει ανάσα από την δική της.
Για λίγο έμεινε στην σιγουριά που της έδινες κι ύστερα ίσως να πέταξε για μακριά. Ψηλά. Εκεί που είναι ο κόσμος της. Ελεύθερη πια. Με την ψυχή της να χαμογελά και την σκέψη της σ’εσένα και σε κάθε Άνθρωπο σε τούτη την γή.

Είναι όμορφο να βλέπεις χρώματα να πετούν και υπερήφανα πλάσματα να υπάρχουν.
Σκέπτομαι πως η ζωή τους είναι λίγη. Ίσως είχαμε κάνει μια τέτοια συζήτηση.
Λίγη για ποιόν ?
Για τις πεταλούδες που ταξιδεύουν στην πλάση πετώντας ?
Για τις πεταλούδες που το πέταγμά τους μοιάζει χορός στ’αστέρια…?

Η μικρή μας πολιτεία
είναι ωραία,
έχει τα πάντα,
θα εκραγεί από ευτυχία...
Έχει σκύλους,έχει γάτες,
συνεπείς επαναστάτες
να μου πούνε πότε κάνω λάθος
πότε μ' οδηγεί το πάθος
στη διαστροφή,στην καταστροφή,
θα 'ρθουν να με σώσουν
την κατάλληλη στιγμή... …“Ξύλινα Σπαθιά”

Από έναν τόπο που θα εκραγεί από ευτυχία…! … ! ... ?
Που οι σωτήρες καραδοκούν να πιάσουν πόστο πίσω από γελοίες μάσκες…
Που τα πάντα λειτουργούν υπο καθεστώς προχειρότητας…
Που κανείς δεν είναι υπεύθυνος σε όποια θέση κι αν βρίσκεται…
Που επί είκοσι χρόνια και βάλε, μας ζητούν να σφίξουμε το ζωνάρι κάθε ημέρα και περισσότερο…
Που κανείς δεν ερευνά το φαινόμενο της αυτοανάφλεξης των δασών…
Που η πρωτεύουσα είναι το κέντρο του κόσμου, για κάποιους, μα παρ’όλα αυτά την εξαφανίζουν κάτω απ’τα τσιμεντένια τρένα του πολιτισμού…
Που ευτυχία είναι το καινούργιο μου Guzzi blue jean, πακέτο με το σώβρακο πάνω από αυτό, σαν τον Superman…
Που τα αυτονόητα, ΟΤΑΝ γίνονται, θεωρούνται μέγα γεγονός…
Που κάθε προσφερόμενη υπηρεσία πρέπει να πληρώνεται κι άς φορολογούμαστε για να τις έχουμε…
Που θεωρούμε τα μη απαραίτητα, αυτοκαταστροφικά, μόλις τα ρίξουμε στην άσφαλτο…
Που το 2010 είναι εμπρός μας και ακόμα η ανακύκλωση παλεύει με τις χωματερές…
Που κανείς μας δεν θεωρεί τον εαυτό του ικανό να σώσει τον κόσμο…
Που στα πέντε εκατομμύρια πληθυσμού της Αθήνας μόνο το 0.01% παρέστει στο Σύνταγμα για το θέμα των πυρκαγιών. Οι άλλοι θα αγοράσουμε μπουκάλες οξυγόνου και θα σχολιάζουμε από τον καναπέ μας…
Που στην ανεργία απαντούμε πίνοντας καφέ στο lounge café της λιμνούπολης…
Που η εκκλήσια απέχει από τα κοινά και απ’τα προβλήματα…
Που η λέξη "προστασία" καταναλωτή, πολίτη και ζώων δεν υφίσταται…
Που τα πιστωτικά ιδρύματα ακόμα και την εποχή της ελεγχόμενης ψευτοκρίσης, συνεχίζουν νόμιμα, να δανείζουν πανάκριβα…
Που η αυθαιρεσία , η υπερβολή και η εξουσία είναι προνόμιο όλων…

…που τα συμφέροντα σ’αυτόν τον όμορφο τόπο και πλανήτη, καθορίζουν το μέλλον μας…
…που τα λόγια σ’αυτόν τον τόπο της Δημοκρατίας και του Πολιτισμού, είναι παχιά και πλούσια και χτίζουν ανώγεια και κατώγεια όπως έλεγε και ο παππούς μου…

…που ακόμα και ο υποφαινόμενος συμμετέχει σε όλα τα παράπανω με τον δικό του τρόπο…

Kάπου στο βάθος μικρά φωτάκια στέκουν ακίνητα σχεδόν, κάνοντας τον σκοτεινό ορίζοντα παιχνίδι στα μάτια μας…
Είναι όμορφη τούτη η ώρα λέω.
Μά και το πρωί το ίδιο είπα, όπως και το μεσημέρι.
Κάθομαι και απολαμβάνω τις στιγμές που ζώ, στο ήσυχο τοπίο με τις όμορφες εικόνες κι εσένα συντροφιά.

Απόλαυση και ευτυχία. Πειράγματα και λόγια με τα μάτια. Γέλια και φωνές. Ηρεμία και ξεκούραση. Ήλιος και φεγγάρι. Θάλασσα και πέυκα. Έλατα και δάση. Έρωτας και παιχνίδια… το γυμνό σου κορμί στην πλάση…
...εσύ στο είναι μου

Μόνοι σε μια παραλία να κάνουμε έρωτα στην αμμουδιά,

σαν δυό μετεωρίτες που αρπάζουνε φωτιά μες’την ατμόσφαιρα, τα κορμιά,

να μας ακούν η θάλασσα και τα πουλιά,

ν’αστράφτουν τα πρόσωπα κι απάνω τα’άστρα του ουρανού,

γυμνοί στον τόπο εκείνο να μας βρίσκει το ξημέρωμα,
και να βουτάμε στα γαλανά νερά για κείνα τα λευκά κοχύλια της ψυχής.

Εκεί να στήσουμε την δική μας σκηνή για λίγες μέρες και για λίγο να περπατήσουμε ξυπόλυτοι στης γής το χαλί.

...φαίνεται η ζωή ησύχασε...

Το γραπτό άρχισε να γίνεται λόγος.
Κι ο λόγος...

χάδι,

έρωτας,

βροχή...

Έχω την εικόνα μιας σπηλιάς.
Όχι όπως γνωρίζουμε τις σπηλιές.
Δεν είναι ούτε υγρή ούτε σκοτεινή.
Είναι λαμπερή, με αρχή και τέλος.
Μικρό το πέρασμά της. Γαλάζιος ο θόλος της, ζωγραφιστά τα τοιχώματά της.
Το κατόπι της μεγάλο μέσα σε κήπο και η έξοδος απέραντη, στο πλάτος του ωκεανού που συναντά.
Σπηλιά του ονείρου την λέω…
Την περπατώ. Συχνά σταματώ να θαυμάσω την μαγεία της
Την περπατώ και φθάνω στ’άπειρο….
…σαν σε άλλη γή…

- Βλέπω μπροστά μου την κοπέλα που μ’αγάπησε.
Τον τελευταίο καιρό πολύ συχνά.
Έχει ένα παρουσιαστικό…
…..περίεργο.
Έχει ένα πρόσωπο…
…..σκυθρωπό.
Mια φωνή…
…..κουρασμένη
Εύκολα μιλά για αγάπη κι εύκολα την πετά.

- Έχω μέσα μου την κοπέλα που μ’αγάπησε.
Καθημερινά…
Προσπαθεί με κάθε τρόπο να με κάνει να γελώ.
…. τα καταφέρνει.
Την σκέπτομαι συνεχώς.
Νομίζω ότι ποτέ δεν έπαψα.

Το ξέρει.
Το νιώθει κι εκείνη.

- Αυτές τις μέρες αφουγκράζομαι έντονα την κοπέλα που μ’αγάπησε.
Σχεδόν κάθε λεπτό που περνά.
Μπορεί τα λόγια μου να την πλήγωσαν.
Μπορεί το εγώ μου να την χτύπησε, να μη μίλησε, να σταμάτησε την ανάσα της, να μη την κατάλαβε, μα συνεχίζω να την αγαπώ.

Τούτες τις μέρες κυματοθραύστης γίνομαι και βορά του ανέμου στον χώρο τον άπειρο. Συννεφοσκεπασμένος είν’ ο ουρανός μου και ταραγμένο το νερό που κολυμπώ.
Έχω την ανάγκη ενός διαλλείματος.
Κουράσθηκα.
Φορτωμένος ήταν ο χρόνος.
… σκληρός…
Λιγοστός και πιεστικός.


Μίλησε ο ψεύτης ο εγωισμός…

Άραγε υπάρχει η σπηλιά του ονείρου ?

Κάτι θαλασσινό κράτησα εχθές το βράδυ με άρωμα Νικουριανής και το στρίμωξα στην χούφτα μου. Είχε αφεθεί στα μάτια μου, κρυμμένο σχεδόν ένα χρόνο. Το φρόντισα και τ’άφησα στο λευκό του νιπτήρα για να βουτώ μέσα του κάθε που θα βρίσκεται εμπρός μου.
Θα ήθελα να είναι η αρχή της μέρας μου και το χαμόγελο της μορφή σου.
Η εικόνα του καλοκαιριού σε πρώτο πλάνο…

Εχθές ο αέρας στάθηκε έξω από το σπίτι κοιτώντας κλεφτά μέσα και ψάχνοντας κάποιον να του ανοίξει. Μα του στάθηκα εμπόδιο. Έμεινα ερμητικά κλεισμένος λές και φοβόμουν κάτι. Είχα μια ανησυχία που παραμένει μέσα μου και σήμερα.
Τι κι αν στρώσαμε μια κουρελού μπροστά απ’το πήλινο σκεύος της γιαγιάς. Τι κι αν παίρνει σχήμα ο πάνω χώρος. Κάτι με καίει. Κάτι με ανησυχεί.
Αυτές οι Κυριακές με χτυπούν καθώς μένω μόνος. Το σπίτι γίνεται τεράστιο για εμένα μόνο και το κρεβάτι δεν με χωρά.
Ένα φώς κρατώ αναμμένο να μου συντροφιά, μιας και το φεγγάρι άργησε να φανεί, ενώ σήμερα ξέχασε να κρυφθεί…το βλέπω στο δρόμο για το γραφείο…

...μα δεν την λένε ποθητή ούτε ονειρεμένη
δεν την λένε ξακουστή την λένε ξεχασμένη...
...του χρόνου ανήμερο θεριό κι ωραία κοιμωμένη...

Όμορφες λέξεις απ'τον Μιλτιάδη
...όπως συνηθίζει άλλωστε.

Ως συνήθως αυτή την εποχή έρχεται και κολλά πάνω μου η κούραση του εργασιακού έτους ενώ μετρώ αντίστροφα τις εναπομείναντες ημέρες έως τον Αύγουστο. Εφέτος είχε λίγους λόγους παραπάνω να κουρνιάσει στον καναπέ μαζί μου.
Όμως φέτος κάτι διαφορετικό γυρίζει γύρω μου. Νέο.
Σαν κάποιο ποτάμι που κυλά ορμητικά, αιώνες απο την γεννησή του και σταματά μπροστά σε μια σπηλιά με πανέμορφα πετρώματα για να ξεκουρασθεί.
Κοιτάζω μέσα μου και είμαι γεμάτος άρωμα αερικού, σαν τα λουλούδια της που γεννούν καθημερινά χρώματα και άνθη.
Κοιτάζω έναν καθρέπτη και βλέπω έρωτα να ξεχύνεται απο κάθε πόρο του κορμιού και το είδωλο να παίζει σαν τα παιδιά στα παραμύθια.
Θαρρώ πως κάποιος ξαναγεννιέται...