Υπο το φώς της σελήνης το κτίριο στο λιμάνι έχει μια άλλη αίγλη. Αυτες τις μέρες είδα την ομορφιά του, παράλληλα όμως, και την εγκατάλειψή του. Ενα κτιριακό στολίδι ενός αιώνα που στέκει κι αυτό όπως τόσα άλλα, έως ότου βρεθεί κάποιος ν'ασχοληθεί μαζί του.
Μια τρέλα μου περνά συνεχώς αυτα τα χρόνια εδώ. Να μπορέσω ν'ασχοληθώ εγω μαζί τους, αποτυπώνοντάς τα στο χαρτί...
Απόψε ψηλάφισα τους τοίχους του απ'άκρη σ'άκρη....
Αναζητώ τρόπο διαφυγής και επιστροφής στα ανθεκτικά χαμόγελα. Διεκδικώ τη ζωή που κάποιοι προσπαθούν να μου αφαιμάξουν. Κυνηγώ άτοπες εικόνες που μοιάζουν να απορροφούνται από μια ανεξήγητη γήινη μαύρη τρύπα. Βολτάρω χαρές κρατώντας τες σφικτά απ’το χέρι. Κοιτάζω για σημείο που θα με κρατήσει άσκεφτο, πάνω σε άγονο νησί. Γελοιοποιώ το πρόσωπο του καθρέπτη μου. Στέκω αρόδο σε σκοτεινή βιτρίνα…
Σήμερα ανάμεσα σε θλίψη και στενοχώριας άκουσα αυτό Για λίγο"έφυγα" με το ταίριασμα των φωνών τους
...και οι μείωση μισθού φαντάζει μηδενική με τα νέα σύν και πλήν και με τα όμορφα στημένα λόγια που περιέχουν ψεύτικες γαλουχίες και όταν μήνες πριν έχει ήδη σταθεί σε χαμηλότερο ύψος,..
Ενώ για τις καθημερινές αυτοκτονίες, λόγος δεν τίθεται. Την καρέκλα χρειάζονται και πατούν επί πτωμάτων. Δεν νοιάζονται. Γ..νοι μισάνθρωποι που δεν τους ακουμπά. Ειναι ξύλινοι. Δεν ρέει τίποτα μέσα τους πέρα της χολής τους. ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΔΩ Ρεεεεεεεεεεε. Τι να κάνεις τη διάσωση της χώρας όταν δεν θα υπάρχουν πολίτες ; Αχαρακτήριστα τέρατα...
Αααα Εμμέλεια.....ένα πανέμορφο όνομα που δεν είχα ακούσει ποτέ και που σήμερα γιόρταζε.
Σκεπτόμουν... μήπως οι τελευταίοι στη χώρα που “απόλαυσαν” τα καλά ελεγχόμενα και σκηνοθετημένα “πλεονεκτήματα” του καπιταλισμού, ήμαστε οι περισσότεροι άνω των τριάντα ετών...!
Σκεπτόμουν...
μήπως να φτιάξουμε ένα μνημείο που θα θυμίζει τις μεταπολιτευτικές “ένδοξες” ημέρες της χώρας των τραπεζών και των ολυμπιακών αγώνων. Κάτι που θα μνημονά το τελευταίο δάνειο –εξυπηρέτηση ονομαζόταν- που δόθηκε σε πολίτη ας πούμε ή το τελευταίο συμβόλαιο αγοραπωλησίας ή ακόμα και τις τελευταίες οικοδομικές δραστηριότητες.
Κάτι σε κυβοειδές σχήμα που πάνω του θα στέκει ένα σκερπάνι μ’ένα μυστρί...
…προσοχή όχι ένα δρεπάνι μ’ένα σφυρί...
Σκεπτόμουν...
τον γυάλινο δρομέα στη περιοχή του Hilton και τα χιλιόμετρα που έχει κάνει απ’την ημέρα που φτιάχτηκε. Με την Ομόνοια ως αφετηρία τον βλέπω να ξεκολλά τα πόδια του, σαν σκηνή από το Thewallτων PinkFloydκαι να τρέχει μακριά από τη βρώμα που του κολλούν καθημερινά.
Tις ομπρέλες στη παραλία της Θεσσαλονίκης που θα πρέπει πια ο καλλιτέχνης να βάλει και το ύφασμα. Το φτύσιμο περνάει απ’το διάτρητο μέταλλο και κάποιοι θα τις χρειασθούν.
Tον δισκοβόλο στο Καλλιμάρμαρο να έχει αφήσει αυτό που κρατά δεκαετίες τώρα, να γυρνά περί τις 170 μοίρες και να ξεμουδιάζει τη παλάμη του.
Tα λιοντάρια στο Ηράκλειο που έχουν δεί κι έχουν ακούσει τόσα. Τα βλέπω κι εκείνα, μ’ένα πήδο να ορμούν μέσα απ’τα νερά, στο Ενετικό λιμάνι για να φυλάξουν τον τόπο τους από τ’άλλα θηρία, εκείνα τα καλλυμένα με ανθρώπου πρόσωπο...
Μέρες τώρα, ανησυχία βρίσκεται μέσα μου. Ανησυχία με μια δόση εκνευρισμού, απογοήτευσης και θλίψης που δεν αφήνει λεπτό το μυαλό να ησυχάσει. Ο ύπνος λιγοστός όπως και οι βόλτες κάτω στη παραλία. Ψάχνω απεγνωσμένα δικαιολογίες να εξαφανισθώ απ’τα συνήθη αλλά ειναι τόσο σκληρές οι σκέψεις που με ραγίζουν. Ειναι απ’αυτές τις ημέρες, απο κείνα τα βράδυα που θές να γυρίσεις σπίτι να βρείς έναν άνθρωπο να μιλήσεις, να μοιρασθείς, να ξεχασθείς, αλλά μάταιο κι αυτό. Άδειο. Ουδείς. Δεν καλύπτει ενα τηλεφώνημα τη επιθυμία. Κάποτε το είχα ξαναγράψει αυτό. Δεν γεμίζει τη ψυχή... κι έτσι παίρνεις τη μηχανή, κυκλοφορείς αλλόκοτες ώρες, πάς για κολύμπι, τρέχεις, διαβάζεις κι έχεις ένα συνεχόμενο βοητό στ’αυτιά που σου κάνει παρέα...
...όμως έξω ενα σκυλί κλαίει, έχει κι αυτό επιθυμιές.
Σκέπτομαι πως τόσο απότομα φθάσαμε εδώ και εκπλήσομαι με την ταχύτητά που εξελήχθηκαν τα αισθήματά σου και έχω πει ότι σ'αυτό τον κόσμο δεν με εκπλήσει τίποτα πια και νιώθω τον ήλιο πια να μη μπαίνει στη καρδιά μου και ο αέρας να γίνεται πνιγηρός και εσυ να μη μπορείς να καταλάβεις πως ειναι να χάνεις τον άνθρωπο που ονειρευθηκες να κάνεις τα πάντα μαζί του και ας ειναι βαριά η λεξη "πάντα" και νιώθω να μη νιώθω τίποτα πια και να μη μπορώ να κουνήσω το κορμί μου απο την κούραση και την εξόντωση της διεκδίκησης του κομματιού που άφησες πίσω και νιώθω τα λόγια μου πια να μη σ'αγγίζουν γιατι στο μέσα σου κυκλοφορούν άλλα νέα ίσως πιο όμορφα κι ας ειναι ίδια και βλέπω όλα να γκρεμίζονται δίπλα μου και να μένω στο κόσμο τον δικό σου για να περιμένω τι ; τον γυρισμό σου ; έφυγες έχεις φυγει καιρό τώρα και δεν τολμήσαμε να το πιστέψουμε και εγω εκανα τον χαζό αλλα δεν άντεξα και εσυ δεν έκανες δεν ήξερες τι να κάνεις και τωρα παλι το ίδιο γιατι αγαπάς και όχι μόνο γιατι ερωτεύθηκες κι έμεινε πίσω ο παλιός ο έρωτας άλλωστε παλιός ήταν και όπως σου είπα έπεσα στο δικό μου λάθος που δεν έκανα κάτι για να παραμένω συνέχεια ο νέος σου έρωτας και την πάτησα και τώρα οι λέξεις και τα γραπτά δεν περιγράφουν τον πόνο που χτυπάει την ψυχή μου όπως και όταν προσπαθούσα να σου περιγράψω τον έρωτά μου και μοιάζει ειρωνεία δυο δυνατά αισθήματα να μη μπορείς να τ'αποδώσεις στο γραπτό σου γιατί και στα δύο η λογική απουσιάζει και μένω μόνος να παλεύω μ'αυτά όπως και όταν έλειπες μόνο που τώρα ξέρω γιατι παλεύω αλλα ειναι πολυ πιο δυνατό απο εμένα και όσο προχωρά γινεται και πιο ισχυρό γιατί εγω εξατμίζομαι στην αδυναμία μου και κοιτω τον κόσμο που αγάπησα μέσα απο τις κουρτίνες του σπιτιού γιατί ειμαι ασθενής και αδύναμος να βγώ σ'αυτόν και ας ξέρω πως κάπου έξω κάποιος μπορεί να με περιμένει αλλα αυτος δεν θα είσαι εσύ που μ'έκανες να ζήσω τόσα σε τόσο λίγο διάστημα που κάποτε ημούν εγώ που είχες συναντήσει κάπου αλλού και τώρα ζείς σε άλλη διάσταση σε άλλον ουρανό που εγω δεν μπορω να δώ κι ας πετώ εκεί κάθε που σ'αγκαλιάζω κάθε που σου κάνω έρωτα κάθε που πέρνω το φιλί σου και θα μου φύγεις δίχως να σε χορτάσω...
Θα πορευθώ έγραφα...
Όπως και να το δείς, όπως και να το εκφράσεις, νομίζω πως έχει την ίδια απόχρωση και έννοια.
Η ακούσια περιφρόνηση, η ασυλλόγιστη αρνητική συμπεριφορά προς τον άνθρωπό μας, η στάση αδιαφορίας για τα δικά μας αυτονόητα στα συμφέροντα της ύπαρξης, πηγάζουν απο τη λέξη και τα παράγωγα του “εγώ”. Ένα ελάττωμα που παραμένει σε όλα αυτά τα χρόνια εξέλιξης του ανθρώπου, ένας ιός που τρώει και καταδυναστεύει το μυαλό του, μια ατέλεια στο τέλειο μηχανισμό ζωής. Aλαζονεία και ακατάπαυστη πλεονεξία ορίζει, πολλές φορές, τη πορεία μας.
Και ;
Και όταν ικανοποιηθεί το εγώ μας ή ακόμα κι όταν τσαλακωθεί, μαθαίνουμε κάτι ; Γινόμαστε σοφότεροι ή απλά το προσπερνούμε έχοντας βρεί μια δικαιολογία, ενα άλλοθι, που μπορεί (;) να μας κάνει να νιώσουμε αμέτοχοι σ’αυτό που συμμετείχαμε ;
Αντέχεις να το συνεχίσεις ή ειναι η κατάρα του ανθρώπου ; Αντέχεις να συνεχίσεις αυτη τη τυράννια ή θες ν’απολαύσεις τον δρόμο της ζωής, το δώρο που κάποιοι με αγάπη, σου χάρισαν ;
Στέρησης συνέχεια.
Γιατί αυτο γίνεται. Στερούμαστε τους ανθρώπους. Στερούμαστε πολιτισμό.
...γιατί αυτα τα ακούσματα είχα μικρός. Κυριακές, εορτές ακουγόταν η φωνή του απο το πρωί. Και τι να γράψεις και τι να πείς γι'αυτή τη μορφή ?
Τίποτα.
Τα λεγε πάντα εκείνος... όπου κι αν τον συναντούσαμε... με την ευγενική φωνή του... με την όψη ενός Κυρίου... με τραγούδια βαριά... και η Ρόζα σα να τον στιγμάτισε και την χόρευε πάντα. Εχω την εντύπωση πως δεν θα σταματήσει να την χορεύει...
Κοίταξα τα κύματα απο ψηλά. Την πόλη απο μακριά. Μια βάρκα ξύλινη. Μισοβυθισμένη σε εκατομμύρια μικρά αέναα κύτταρα. Άφωνα. Θαλασσοπούλια στο βάθος. Κι έναν τρελό. Εκεί. Στο φρεσκοβαμμένο τοπίο ενός κήπου. Ασβεστωμένη ήπειρος, μοιάζει. Και ο τρελός εκεί. Να χοροπηδά απο ευτυχία. Να τραγουδά τα παιδικά του τραγούδια. Κι εσυ στον έρωτά σου. Αυτός στο βασίλειό του. Εσυ να πλάθεις κόσμους απο πλαστελίνες. Κι εκείνος οπτασίες. Χρώματα που γρήγορα ξεθωριάζουν. Δάφνες. Και τ’όνειρο παίρνει φωτιά. Το μαύρο της νύχτας διαδέχεται το ψέμα ενος μεσημεριού. Τρύπιο μοιάζει. Στάζει απο κάπου. Κανείς δεν το κοιτά. Μόνο μένει ο ήχος της στάλας που τρυπά τ’αυτιά. Πάνω στην ασβεστωμένη ήπειρο. Και γεννιέται τ’άγνωστο. Έτσι ανώδυνα. Δίχως πληγή. Δίχως φωνή. Απο ανθρώπους άγνωστους. Ανώνυμους. Περίεργο ? Καθόλου. Σύνηθες στην ύπαρξη. Αργά μπορεί να’ρθει. Αργά και σιωπηλά.
Κάπου στο χρόνο ένιωθα την ημέρα εκείνη και λαχταριστά την καρτερούσα. Μα απο τότε πέρασαν σχεδόν είκοσι αιώνες και σαν να τελείωσε η απόσταση που είχα να διανύσω. Τώρα πια δεν το νιώθω και κάθε μέρα που περνά μου κομματιάζει εκείνο τ’όνειρο και το μόνο που μένει ειναι αυτά που βλέπω κάθε βράδυ, ευτυχώς χωρίς πόνο και βία. Κάθε που ξαπλώνω, ιστορίες ολάκερες ξετυλίγονται μέσα μου. Καθαρές και απλές. Ήρεμες για να μη κουράσουν τον ύπνο. Σα να εξιλεώνουν την ψυχή...
Κάθε χρόνο νιώθω να μοιράζω πλήξη στα ζωτικά μου όργανα και εφέτος με βρήκαν οι μέρες με πόνο στα πόδια κι ενα πιάσιμο στο λαιμό. Να ξεκουράζεσαι, άκουσα. Και τι να κάνω ? Να πετώ ? Δυστυχώς δεν έμαθα και τώρα μου φαίνεται τόσο δύσκολο. Να κοιμηθώ ειναι η λύση. Να κοιμηθώ μήπως και μάθω. Μήπως και μάθω αρκετά. Μήπως και βρω λύσεις...
Θέλω να μοιράσω μερίδια, να δω με περισσότερα μάτια, να ακουμπήσω, να ζεστάνω τα παγωμένα χέρια μου γιατί αυτη ειναι η φύση μου.
Πλιάτσικας - Omnia sol temperat purus et subtilis
Αυτο το κομμάτι, άγνωστο για ποιον λόγο, πάντα με συντροφεύει τις ώρες που ζορίζω τον εαυτό μου
Συχνά αναρωτιέμαι το γιατί και πάντα έρχεται η λέξη ελπίδα.
Σε κάθε μου κίνηση. Σε κάθε μέτρημα. Ρωτώ σε κάθε μου ματιά και πάντα η ίδια απάντηση.
Ειναι σαν τις αναμονές των σιδήρων στις ταράτσες των οικοδομών. Πάντα αφήνουμε κάποιο μήκος, μη τύχει και χρειασθούν. Έτσι κι εγώ.
Ενα όνειρο πάντα μπαίνει εμπρός μου.
Σήμερα βούτηξα προς το νερό μα ο καιρός με πλάνεψε κι έτσι έμεινα να το κοιτώ. Απλά κάθησα να το κοιτώ σιγομουρμουρίζοντας ενα αγαπημένο κομμάτι απο τα νιάτα μου...
Γιατί ο εκνευρισμός έχει φτάσει στα ύψη. Το ίδιο και η απογοήτευση για τις πράξεις αυτών που θέλουν να λέγονται πολιτικοποιημένοι πολίτες.
Τα καθίκια που βρίσκονται στον χώρο της πολιτικής χωμένοι στις πολυθρόνες τους δεν τους ακουμπά τίποτα κι αντιθέτως προκαλούν καθημερινά με τις πράξεις αλλά και τις δηλώσεις τους. Τα σκουλήκια που τρών τους συμπολίτες τους στ’όνομα του χρήματος.
Όλοι τους, σε λίγο θα ζητήσουν της ψήφο μας... κι εμείς θα ξεχάσουμε πάλι........!!!!!!!!...
Τομάρια δίχως ίχνος ανθρωπιάς. Μόνο το περίγραμμα τ’ανθρώπινο τυγχάνει να’χουν. Κατά τ’άλλα τίποτα, ξεφτιλισμένα αποβράσματα της κοινωνίας, ανθρωπόμορφα τέρατα. Ανίκανοι να δημιουργήσουν και να γεννήσουν. Μόνο χάος προκαλούν. Χάος και θλίψη. Ψευτοεπαναστάτες της γενιάς του πολυτεχνείου. Δεν γουστάρουμε ήρωες...κάλπικους ήρωες. Δεν αξίζετε. Άχρηστα κουρέλια της πολιτικής. Γεννήματα βόθρων που τολμάτε να μιλάτε πάνω απο νεκρούς. Αυτούς που τόλμησαν και αντέδρασαν, κάτι που έχετε ξεχάσει όλοι σας. Σιχάματα. Κατάπτιστα όντα.
Αρνήθηκα να δώ ειδησεογραφικές εκπομπές γιατί ήξερα.
Αλλά ακούω. Και άκουσα βαριές δηλώσεις απο ανθρώπους που κάποιοι θα συνεχίσουν να τους ψηφίζουν. Δηλώσεις Κουκουλόπουλου και Μπεγλίτη. Της εκ του Αγίου Πνεύματος γεννημένη τις τελευταίες ημέρες στη πολιτική, Μπακογιάννη και του δήθεν Δημοκράτη-Αγωνιστή-Επαναστατη-Ιδεολόγου-Συγγραφέα-Μαθηματικού-μπλά μπλά μπλά, Ανδρουλάκη...
Και που αναφέρομαι στο πρόσωπό τους, νιώθω ν'ατιμάζω τον χώρο μου.
Αναρωτιέμαι που θα φθάσει η αναλγησία τους και η υπομονή μας.
Αναρωτιέμαι αν ξύπνησε κάποιους η πολιτική κίνηση του Κου Δ.Χριστούλα...
"θέλουμε να φτιάξουμε μια καλύτερη ζωή για το λαό μας"
...κι έρχονται να σου εξαλείψουν κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και τιμής που έχεις ώς άνθρωπος.
Αυτά τα γλειώδη και άθλια υποκείμενα που καθορίζουν τη ζωή μας. Που λειτουργούν μόνο για το συμφέρον του τομαριού τους. Αυτού το σαπισμένου. Του μολυσμένου μ’όλες τις αρρώστιες του ντουνιά.
Άχρηστα, ανίκανα, ποτάπα κι επικίνδυνα γομάρια που απομυζούν τους κόπους δεκαετιών, σεβαστών ανθρώπων.
...με αφορμή τη τραγική είδηση του Συντάγματος.
Οξύμωρο ?
Σ’έναν τόπο όπου το σύνταγμα της χώρας εχει καταλυθεί η κεντρική της πλατεία να φέρει τ’όνομα αυτό...
Στο σημείωμα έλεγε "Επειδή έχω μία ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης, δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για την διατροφή μου"
Gotan Project - Queremos Paz
Προχθές κάποιος άλλος εδώ, πνίγηκε πέφτοντας με το αυτοκίνητό του στη θάλασσα...
Έναυσμα και ερέθισμα, εν δράσει, αποζητούν νού απεξαρτημένο απο πλάνες και δηλητηριώδεις σκέψεις. Τρέχουν σ’ένα εσώτερο κόσμο, τυλιγμένο σε τουρμπάνι που πιο μέσα του κρύβει εκρηκτικά και αργά γίνεται το σημείο μηδέν του εαυτού μου.
...κάπου ενδιάμεσα παίρνουν ρόλο ένα χάπι, δυο ελαστικά κι ενα ποδήλατο γαλάζιο...
Δεν ξέρω γιατί.
Δεν γνωρίζω το πως,
αλλά απο το πρωί μια μελωδία τριγυρίζει μέσα μου.
......
και όταν φορώ το κράνος αυτή γίνεται πιο δυνατή,
σαν να χωρά ενα home theater μέσα του...
Κατ'άλλα... χαίρομαι τον ήλιο και το μεγάλωμα της μέρας.
άλλες πάλι, θέλεις να μοιρασθείς μια εικόνα ή ενα γεγονός που υπήρξε και αντιλαμβάνεσαι πως δεν υπάρχει άνθρωπος που θα γελάσει με την αναθυμιά σου...δεν έχει κάτι κοινό...μόνο φρέσκες στιγμές, δίχως παρελθόν που προσπαθούν να σταθούν στις περιστάσεις.
Λέξεις απάνω τους, ανάμεσα σε σχήματα τρελά που πλέουν σ’ένα ατέλειωτο και πολύπλοκο αλισβερίσι. Μου αρέσει να χάνονται μέσα τους. Συνήθως, βγαίνει μια ανεξήγητη μαγεία με αποτέλεσμα που εκπλήσει.
Μολυβένιες ειναι όλες.
Για να ξεφτίζουν στο χρόνο.
...ή για να ξεχνιούνται...?
Στη σειρά κάθε μέρα και απο μια.
Απ’το πουθενά γραμμένες.
Τούτη τη βδομάδα άσχετες στο μυαλό λέξεις...
Adagio
Libertad
Alegria
Venceremos
και σήμερα... Soledad
Άσχετες λέξεις, που ωστόσο συνάδουν μεταξύ τους....
κι έρχονται στιγμές που αναδεικνύουν το μέγεθος της οντότητας του ανθρώπου. Έρχονται να θυμίσουν την βαρύτητα της έννοιας “ύπαρξη”.
Και νιώθεις μικρός.
...και χαζός για τα ασήμαντα που ονομάζεις “προβλήματα” και δυσκολίες.
Η σημερινή είδηση από την Ελβετία είναι μια από αυτές...
Δεν ενθυμούμαι άλλο τραγούδι που ακούγοντάς το να μου επαναφέρει στη μνήμη τόσο έντονα και τόσο δυνατά κάποια συγκεκριμένη στιγμή, έχοντας τότε, τόσο όμορφα και ήρεμα συναισθήματα, ενώ μπροστά μου είχα μια πανέμορφη εικόνα της χώρας έπειτα από ώρες πάνω στη μηχανή... μα κανένα όμως.
Χρώματα πασπαλισμένη η φύση γύρω και μέσα μου. Μόνο χρώματα. Μήτε περιγράμματα, μήτε γωνίες, μήτε κάποια βαρύτητα στην ατμόσφαιρα..
Όλα κυλούσαν απαλά... για όσα λεπτά.
...ακόμα και τώρα. Κάθε φορά... Οπουδήποτε.
...δυο μάτια που σε κοιτάνε τόσο κοντά και πραγματικά, σε κάνουν να ξεχνάς τα λόγια μπερδεύοντας τις σκέψεις, έτσι το καθετί γίνεται μικρό...
Με τις εικόνες να φεύγουν με ταχύτητα, προσπαθώ να βρώ την αρμονία και σκέπτομαι... Κάποια πράγματα στη ζωή θέλω να τα ξεπερνώ δίχως να τους δίνω σημασία. Ειναι πράγματα ανούσια και άνευ αξίας. Πράγματα που κάποιοι τα "αποθεώνουν" και που εγω απλά τα προσπερνώ. Κάποιες αξίες, έμαθα με τα χρόνια, να τις βρίσκω στα μικρά και στα χαμηλόφωνα μα ακόμα προσπαθώ και παλεύω για αυτές. Κάνω λάθη όπως όλοι οι άνθρωποι μα δεν το βάζω κάτω. Κάποια στιγμή ίσως μπορέσω να πω ότι τα κατάφερα και εγώ ο άμεμπτος για κάποιους, εγωιστής γι'άλλους και ιδανικός για λίγους... Κάποια στιγμή ίσως μπορέσω να ισορροπήσω την διαταραγμένη στύση του μυαλού μου, λιγοστού για κάποιους, τρελού γι'άλλους και ικανού για λίγους...
Μου φθάνουν οι λίγοι μα θα καταφέρω και τους πολλούς. Θα την βρω την αρμονία...
Δεν μου πήρε ώρα για να το διαβάσω. Αντιθέτως, μου πήρε ώρα να το ξεπεράσω. Σεβασμός σε κάθε λέξη. Βαρύτητα σε κάθε πρόταση. Σημείωση σε κάθε παράγραφο.
Έτσι ειναι οι προσωπικότητες. Δεν χρειάζονται πολλά, μόνο καθαρό νού, αμόλυντο απο της εποχής τους δράκους, αίσθημα και εικόνες για να δημιουργήσουν αριστουργήματα σε κάθε είδους τέχνη. Κάτι που λείπει απο πολλούς ανθρώπους του αιώνα μας. Η ικανοποίηση πολλών αρέσκεται στα υλικά-καταναλωτικά αγαθά που τους καθιστά ανίκανους να Δημιουργήσουν...
Όπως λέει και ο ίδιος σε κάποιο άλλο κείμενό του "Ακατανόητο, ρομαντικό, ανίερο μοιάζει να το λέμε αυτό σήμερα. Λησμονούμε ότι χωρίς αγαθά υλικά ο χώρος ο ανθρώπινος ήτανε τόσο αδειανός, που το θαύμα χωρούσε πιο εύκολα. Κι ότι αυτή η “σταματημένη ζωή”, οπως την αποκαλούμε σήμερα υποτιμητικά, υπερσκελίζοντας κάθε αίσθημα αστάθειας, βοηθούσε τότε τους ανθρώπους ν΄αντιλαμβάνονται την πρόοδο με τα ποιοτικά και όχι τα ποσοτικά μέτρα που σημαίνει ότι η διάρκεια, σαν χρυσό νήμα σ΄ένα κέντημα, έδενε περασμένα και τωρινά, ευτελή και πολύτιμα, φυσικά και υπερφυσικά, μ΄έναν τρόπο που δε γίνεται να ξαναγνωρίσουμε ποτέ.
Χωρίς λοιπόν να νοσταλγώ, μ΄αυτά που λέω, τους αργαλειούς ή τις πέτρες των ελαιοτριβείων, απλώς μακαρίζω τα χέρια τ΄ανθρώπινα που, με το να φθείρονται εκείνα στην κλίμακα την ατομική, αποκτούσανε τη δύναμη να σταματούνε τη φθορά στην κλίμακα την ομαδική."
...έπειτα μια πρόταση, χαρακτήριζε έναν άνθρωπό μου. "Κι ύστερα κακολογούν τους ποιητές, ότι δεν έχουν την δύναμη να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα, μόνο κάθονται και ρεμβάζουν. Καλά κάνουν. Να βάζεις με το νού σου αβρά πράματα και μάλιστα να τα βλέπεις απ'την ανάποδη χρειάζεται να'σαι σκληρός"
έπεφταν σωρηδόν εχθές μέσα στο κτίριο που κάποτε μπορεί και να έστεκε υπερήφανο και αλώβητο στη πλατεία Συντάγματος, θέτοντας όλοι ερωτήματα για του έθνους τη κατάντια, ενώ απορημένοι και αποσβολωμένοι έστεκαν, εκ των έσω πάντα, να κοιτούν, ή μάλλον να ακούν, τα γεγονότα έξω από αυτό, ρίχνοντας ταυτόχρονα την ευθύνη, για όλα, στους προηγούμενους. Όμως προηγούμενοι δεν υπήρξαν για να την αναλάβουν.... ούτε τωρινοί, γιατί ονομάζονται υπηρεσιακοί....και οι κατήγοροι, αλεξιπτωτιστές καθώς ήταν, δεν ήξεραν γιατί και πως φθάσαμε ως εδώ…! Γιατί άραγε αντιδρούν οι πολίτες ? Γιατί φωνάζουν ? Γιατί έξω καίγονται κτίρια και επιχειρήσεις ? Γιατί μαμά...
Όλοι θαρρείς και υπήρξαν με πολιτική παρθενογένεση, εχθές μόλις, στο κτίριο που χτίστηκε για να στεγάσει τη δημοκρατία... στεγάζεται άραγε ?
Απ’την άλλη... αυτοί που λεν ότι κάνουν αντίσταση, αντάρτικο...! και θεωρούνται αντιεξουσιαστές ΜΟΝΟ στους φίλους τους, θα πρέπει να ξέρουν οτι οι αγώνες γίνονται χωρίς κουκούλες...
Ας τις βγάλουν, ας αφήσουν το πλιάτσικο κι ας κάνουν τον αγώνα τους ενάντια στο κατεστημένο.
Σαν να μου φαίνεται ότι η ιδεολογία και των δυο πλευρών έχει κοινά σημεία... ατομοκρατία και εγωπάθεια με μόνο σκοπό το "κέρδος"... και μάλιστα κτηνώδες. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Mε το γάντι ή με την κουκούλα...
Άρθρο 2.1: Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας
Κάθομαι στον υπολογιστή και συνομιλώ έχοντας ανοικτό το skypeΧΤΖ-20 version.
Δεν μου φθάνει αυτη η απρόσωπη συνομιλία που έχω, ακόμα κι αν βλέπει ο ένας τον άλλον μέσω του software. Η οθόνη που’χω μπροστά, δίχως πλάισιο και με πάχος ενός φύλλου χαρτιού 42gr, μου επιτρέπει να χαθώ μέσα της. Έτσι απλά απλώνω το χέρι προς αυτήν, δεν βρίσκω εμπόδιο το γυαλί της και την διαπερνώ. Στo παραθυράκι του skype τώρα πια μαζί με τον συνομιλητή μου, βλέπω και το ίδιο μου το χέρι να χαιδεύει το πρόσωπο της αγαπημένης μου. Ο πόθος ειναι μεγάλος και θέλω να την αγκαλιάσω κάνοντας την ίδια κίνηση και με το άλλο χέρι μου. Μα η αγκαλιά όσο κι αν κρατά, όσο και ζεστη κι αν ειναι δεν φθάνει. Θέλω να τη νιώσω με τα χείλη, να φιλήσω τα δικά της, να μυρίσω τα μαλλιά της και το άρωμά της. Χωρίς καμμία σκέψη φέρνω το κεφάλι μου μπροστά και αρχίζω να προσπερνώ την οθόνη. Αισθάνομαι τον ηλεκτρισμό της, τα μάτια κλείνουν απο το εκτυφλωτικό φώς της και ενα απόκοσμο αίσθημα ανατριχίλας με διαπερνά μέσα σε διάστημα τεσσάρων νανοδευτερολέπτων.
Τόσο μόνο κράτησε το ταξίδι προς Εκείνη. Κι ας είμασταν μακρυά.
Η τεχνολογία βλέπεις...
Μα το θέαμα μου φάνηκε γελοίο καθώς με μια γρήγορη ματιά στον υπολογιστή της καλής μου και στο παραθυράκι του skype κατάλαβα ότι ο μισός ήμουν πίσω και ο άλλος εδώ. Μ’ένα μειδίαμα στο πρόσωπο αποφασίζω να ρίξω ενα άλμα και το σώμα ν’ακολουθήσει το κεφάλι.
Ενα ...
Δυο...
Τρία... εεεεεει ώπ.............
........
Ούπς...
...κάπου βρήκα...
Η τεχνολογία βλέπεις...
Ποιός μλκς έκανε τόση μικρή οθόνη ?
Η τεχνολογία βλέπεις κατάφερε να φτιάξει μέχρι 27’’ μέγεθος οθόνη και εγω τελευταία έχω παχύνει καθισμένος μόνιμα στη σούπερ ντρούπερ ουαου ηλεκτρονική πολυθρονοκρεβατάρα μου.
Ας ειναι, σκέπτομαι νωχελικά. Θα περιμένω λίγα χρόνια ακόμα...
Το ζήτημα ειναι η τελική έκβαση. Αν ωφελείται κάποιος και γιατί θα πρέπει σώνει και καλά να γίνει αυτο. Δεν μιλώ για υλικό κέρδος, μα για ηθικό και συναισθηματικό.
Η επίγνωση της κατάστασης πρέπει να’ναι πλήρης.
Ψεγάδι να μη ίπταται. Δισταγμός να μη τριγυρνά.
Να δίνεις δύναμη στους πόρους του κορμιού, εναυσμα διέγερσης στις αισθήσεις. Να παίρνεις θάρρητα και να βουτάς. Να λαμβάνεις σημάδια απο κάθε κίνηση και να ξεκινάς. Να σκέπτεσαι πριν την εύκολη σκέψη. Να τις ποτίζεις τις σκέψεις... θ’ανθίσουν. Να πολεμάς τα τέρατα του κόσμου... τα τέρατα του ίδιου σου του εαυτού. Να αμφισβητείς τα ζουμιά της ευπρέπειας. Να αποδιώχνεις κάθε λογής ανέραστα. Να αναζητάς έρωτες και να τους ζείς. Να τολμάς ταξίδια ζωηρά. Να τολμάς να ρουφάς γνώσεις. Να τολμάς να λές “σ’αγαπώ”.
Ζήσε. Περπάτα. Ο ορίζοντας ειναι απέραντος. Πέτα. Το ίδιο και ο ουρανός. Ανεξάντλητος.
Φορές νιώθεις αλλότριος του ιδίου σου του εαυτού. Πρόσεχε. Το κόστος της ζωής ειναι πολυ μικρό εμπρός στο μεγαλείο της. Φορές, μεγάλα λόγια, ξεχνούν το αφάνταστο αυτής. Φορές, τρανές λέξεις, μειώνουν το λαμπερό της. Φορές, ξερνούν σάπιο σάλιο.
Λευτερώσου.
Η σκέψη για ελευθερία ειναι ανθός λέει η Γιολάντα.
Σαγηνεύσου. Υμνησε την ομορφιά και τραγούδα την. Η ρίζα...
Με αφορμή ένα ξεχασμένο παλιό τραγούδι θυμήθηκα στιγμές που έχουν μείνει και συχνά επισκέπτονται το νού.
Θυμήθηκα την παρουσίαση αυτού του δίσκου –βινύλλιο- το 1994, μέσα σε κάποιον χώρο στο παλιό, τότε, μισογκρεμισμένο κτίριο του Φίξ στην Πατησίων. Χειμώνας. Τίποτα το χλιδάτο. Ελάχιστα άτομα. Στο όρθιο. Πίσω μας οι νέοι τότε, Πύξ Λαξ. Επάνω Καρατζόλη, Παλαμίδας, Μάλαμας. Ατμόσφαιρα ξεχωριστή, διαφορετική απο τα στημένα πάρτυ ή συναυλίες.
Θυμήθηκα το 1983 στο ΟΑΚΑ όπου ο Νταλάρας έκανε ρεκόρ προσέλευσης κόσμου, νομίζω, με δυο συνεχόμενες συναυλίες και με την παρέα να γυρίζουμε σπίτι με τα πόδια, γιατί ηλεκτρικός δεν υπήρχε εκείνες τις ώρες και ταξί εξαφανισμένα με τόσο κόσμο.
Θυμήθηκα κάπου στο 1993 τρικάβαλο το παπάκι τότε, στη Νίκαια, στο Κατράκειο έπειτα απο συναυλία. Θυμήθηκα χειμώνες με αυτο παπάκι και την κοπέλα πίσω μου κυριολεκτικά να προσπαθεί να με ζεστάνει με την ανάσα της στις κοντινές μας βόλτες.
Θυμήθηκα μουσικές σκηνές που μου λείπουν. Οι “γραμμές”, ο “συρμός”, το rock & roll στο κολωνάκι, το μπαράκι του Βασίλη, το “δίπλα στο ποτάμι”, “ο σταυρός του νότου” , το Half Note, το “Αν Club”, οι “Βάτραχοι” στη Σόλωνος, το παλιό “Κύτταρο” και κάποια μικρά μπάρ στη πλάκα.
Θυμήθηκα κάποιο βράδυ στο σταυρό του νότου... Κάποιο άλλο στο στέκι... Κάποιο που απο την αρχή φάνηκε η κούραση...
Θυμήθηκα την πιο ήρεμη στιγμή που έχω περάσει έπειτα απο ταξίδι ωρών. Χρώματα γύρω, θάλασσα και carusso που σταματούσε κάθε ήχο, εξαφάνιζε κάθε τι άσχημο που θα μπορούσε να υπάρχει.
Υπο το φώς της σελήνης το κτίριο στο λιμάνι έχει μια άλλη αίγλη. Αυτες τις μέρες είδα την ομορφιά του, παράλληλα όμως, και την εγκατάλειψή του. Ενα κτιριακό στολίδι ενός αιώνα που στέκει κι αυτό όπως τόσα άλλα, έως ότου βρεθεί κάποιος ν'ασχοληθεί μαζί του.
