Ο γυρισμός στο σπίτι

Και όταν η νύχτα περπατά απάνω σου

φροντίζεις να ντύνεσαι καλά

να πιάνεις τον άλλον απο το χέρι

και να περπατάς σε δρόμους που χαράζει η καρδιά.

Οι ζωές κυλούν σε κορμιά απο έρωτα φτιαγμένα
και βλέπεις τ'άγνωστο  που σε καλεί και σου φιλά τα χείλη
να σου ρουφά το νού και της αγαπής την στοργή.

Αναζητάς ανθρώπους χιλιόμετρα μακριά

που θα σου δώσουν την χαρά και την γαλήνη

μα σε λάθος χρόνο γιατί κι αυτός αργεί.
Αργεί παναθεμά τον.

Το βράδυ δεν γεμίζει του μυαλού σου το κενό

το ποτό σε πλανά κι εκείνη απλά σ'ακουμπά

Στέλνεις ανάσες για τον πρώτο ξύπνιο

κι ένα φιλί για του ονείρου της τον μύθο.

Εύχεσαι να ζει καλά

να χαμογελά

να στέκει όρθια στα σκληρά

και ν'αγαπά...

                                                              Mποφίλιου - Συνέχεια στα όρια

Σκέψεις θαλασσινές

Και ειναι ο έρωτας κομμάτι του εαυτού μας

ελπίδα ζωής στο λίγο του αιώνα.

Σαν τον βρείς μη τον αφήσεις.

Κράτα κομμάτια απ'τον καθένα' όλα μαζί,
θα ζωγραφίσουν την ευτυχία στο πρόσωπό σου.

Ειναι ο έρωτας η γή και ο ήλιος,

η μέρα μιας πεταλούδας...

                                                                                  Θηβαίος - Μείνε

Απορία θαλασσινή :

Πως μπορείς να δεθείς μ'ένα στοιχείο της φύσης,

σκληρό, αμείλικτο και ήρεμο συνάμμα,

που όσο περνούν τα χρόνια μπαίνει και πιο πολύ μέσα μου ;

Ίσως,
στο τέλος γίνω κομμάτι του.

Ίσως,
γίνω ένας κόκκος άμμου, στα βάθη του...

Search: Dubai…

Tο βιονικό μου χέρι ξανά στην επικαιρότητα. Μια εβδομάδα τώρα σε ταλαιπωρία και δεν λέει να ιαθεί. Μα δεν το ξεκουράζω, σκέπτομαι. Ώρες στο γραφείο, λίγο η μηχανή, λίγο η προπόνηση... και λίγη ρακί για συντροφιά, μια βαθιά ανάσα και αρχίζω να ψάχνω. Δεν άφησα την ιδέα να πέσει, να ξέρεις και ας έκανα τον δύσκολο.

Βότσαλα πετώ μέσα μου να παφλάσει το αίμα. Ν’αγριέψει το στατικό μου σώμα και ν’αντιδράσει στην μοιρολατρία του τόπου. Βουή εσώτερη ακούω, αντίλαλος ως αντίδραση στην κίνησή μου κι έπειτα σιωπή μέχρι το επόμενο βότσαλο. Δεν μπορεί, σκέπτομαι, θα ξυπνήσει εκείνος που κατοικεί στον εξωγήινο ετούτο κόσμο, ακόμα και αν χρειασθεί να βρώ ενα φορτηγό απο δαύτα, ακόμα και αν χρειασθεί το βιονικό μου χέρι να σηκώσει περισσότερα απ’όσα μπορεί...

Παραλλαγή τρίαθλου σε μι ελάσσονα !

Είναι πάλι  κάποιες στιγμές που θές να μείνεις για πάντα στο νερό, να κολυμπάς ώρες, μέρες, για να μη σκέπτεσαι, για να μην έχεις εικόνες του έξω κόσμου και να εύχεσαι να κρατήσει τούτος ο καιρός γι’άλλους τόσους μήνες, ώστε ν’αφοσιωθείς στο κολύμπι. Οι μέρες που’ρχονται  θα με βρούν εκεί, ως έκπληξη για το απρόσμενο φανέρωμά μου, μιάς και η απόφαση αναβλήθηκε επ’αόριστον...

Και το γνωστό τρίαθλο παίρνει τη νέα δική μου εκδοχή.

Υ.Σ. Μια νέα παρουσία-παρεϊτσα εμφανίσθηκε αυτές τις ημέρες και ειναι τόσο γλυκιά που και τ'όνομά της γλύκα ειναι...

                                                                              Παυλίδης - η άμαξα

Υποτονικό απόγευμα

Όλο το απόγευμα μισής ώρας φως, μετά το γραφείο κι έπειτα με την μηχανή στον δρόμο να γυρνώ, πλάι στην θάλασσα να λέω “δεν μπορεί θα βρεθώ στην οδό ονείρων” που κάποτε μας μίλησε ο Χατζιδάκης και η θάλασσα μ’ακούει, όπως πάντα συνηθίζει, κλείνοντας μου το μάτι και ψιθυρίζοντας, τα ελαφρά κτυπήματα των νερών της μου δείχνει, να βουτήξω λέει, στα βαθιά της, να βγώ στον τόπο που νοσταλγώ και στους ανθρώπους που αγαπώ...

Χατζιδάκης - L.Cohen

Δύο μελωδίες ένωσα, γιατί μες το μυαλό τριγυρνούσαν και τόσο με πιλάτευαν... 

sincerely yours

φτερωτό ταξίδι

Ειναι, που λές, κάποια άτομα που στόχο έχουν το ταξίδι για να γνωρίζουν κόσμους και όνειρα ανθρώπων. Λέν, πως πετούν για να το ζήσουν.

Ίσως, πετούν ψηλά για να νιώσουν τον εαυτό τους, ή για να ζήσουν τις ιστορίες κάποιων ερωτευμένων σύννεφων ή ακόμα και για να βρούν ονειρευτές πολιτείες... να γίνουν συλλέκτες μύθων.

Όπως και να’χει θα’ναι όμορφα εκεί πάνω...

...και εμείς στα χαμηλά, "οι ταπεινοί", ακούμε το πέταγμά τους και ταξιδεύουμε μαζί τους, μα όταν κάπου ξαποσταίνουν η μουσική αναπληρώνει τον ήχο τους...

                                          Sarah Vaughan & UFO Remix - Summertime

Σαραντατρία κι όλο πίσω

                                                                                                Portishead

Και ο ήλιος όσο περνούσε η μέρα, χάνονταν και ο καφές στη παραλία κρύωσε μαζί μ’εμένα και...

...και γύρισα...

...κι άνοιξα να γράψω τα “νιωθήματά” μου κι έμεινα να ν’ακούω μόνο... ασάλευτος... χωρίς να πέφτει ούτε μια λέξη έξω απ’τα εσώτερά μου.

Δεν έχω φόβο μέσα μου, είπα, νιώθω τρομοκρατημένος... νιώθω λίγες ημέρες ακόμα ζωής... και ο τρόμος σφίγγει το στομάχι μου, σχεδόν κουλουριάζεται πάνω του και δεν χωρά να κατέβει μήτε σταγόνα.
Βάζω το βιονικό μου χέρι να βγάλω το βάρος του τρόμου αλλά είναι πιο δυνατός και κατασκηνώνει, απτόητος, πάνω μου...

Ακαταλόγιστη λογική

Σήμερα ανάσαινα μες στο νερό και κολύμπησα στην άμμο,

μα πείνασα και είπα ν’αφήσω τον ήλιο γι’άλλους...!

                                                        Μποφίλιου - Εκατό μικρές ανάσες

In your space

Θα’θελα αύριο βράδυ να πιούμε το κρασί, έπειτα τις μπύρες, ν’αγκαλιαστούμε στο καναπέ, να ζαλιστούμε, να κυλιστούμε ίσως, να βρεθούμε ξημερώματα στον Cayetano και το πρωί να μας βρεί στο χώρο σου, λιώμα απο...

                                         Cayetano & Βάλια Αθανασιάδου - Fairy Tales

Κάποτε θα 'ρθουν

Οι ώρες σαν πουλιά πετούν’ οι μέρες ακολουθούν είς βάρος των θέλων μου.

_Κυλούν νερά απάνω τους απ’το άνω κατάστρωμα της γής_

Άλλοτε βλασταίνουν φύτρες κι άλλοτε σαπίζουν όρνεα της πόλης.

Σήμερα στην μέρα σταμάτησε η τροφοδοσία του φωτός κι έτσι, πέρα του γρήγορου πια ερχομού της νύχτας, υπήρχε και η μόνιμη συννεφιά πάνω απο το κορμί μου. Για σήμερα η σκιές χαθήκαν και την θέση τους πήραν όρνεα που τρώγαν στο πέρασμά τους κομμάτια απο δηλητηριασμένες γλώσσες.

Ασανσέρ αναμοχλεύει μέσα μου τα σωθικά για να μένουν ζωντανά στις τυχόν επιθέσεις των αρπακτικών. Και το κόλπο πιάνει. Με κουράζει αλλά δεν πρόκειται να με φάνε. Άλλωστε δεν χωνεύομαι και εύκολα.

Αχώνευτος, εν ολίγοις...

“Άσβηστος” παραμένω, με την ματιά σου στο πρόσωπό μου...

Οι μέρες προτάσσουν άθελά τους μια παλιά τρόϊκα που χάριζε, δεν λυσσομανούσε
Θεοδωράκης, Παπαδόπουλος, Σιδηρόπουλος

...γιατί όσα χρόνια και αν περάσουν αυτές οι αξίες παραμένουν ίδιες 

Τελικά σ'αυτόν τον τόπο υπάρχει κάτι σταθερό.
"Η μονή"
Παραμονή και Επιμονή στην Αναμονή...

Leaving

Αναζητώντας την πηγή που δίνει στα μάτια το φώς,

γνώρισα εσένα...

Όνειρο

Έγινε η απώλεια μνήμης, συνήθειά μας και ο έρωτας φαντάζει Πλατωνικός στα μάτια ενός παιδιού.

Κάπου ανάμεσα και ενα βαθύ γκρί μ'ένα φωτεινό λευκό...!

                                       Διάφανα Κρίνα - Έγινε η απώλεια συνήθειά μας

Τους έχω βαρεθεί

Άραγε αυτα τα τρία μαριονεταποβράσματα, έχουν νιώσει τις σφαλιάρες των λαών ?

(10.800.000 (είμαστε περίπου) μείον 300 (της βουλής)) επί δύο ίσον 21.599.400 χέρια να ανεβοκατεβαίνουν πάνω τους, εκ των οποίων ~1.350.000 νησιώτες θα σηκώσουν και πόδια...

Όμως ξέρετε κάτι ?

Δεν φταίτε εσείς.

Φταίμε εμείς που απ'την πρώτη ώρα δεν βρεθήκαμε μπροστά σας, που συνεχίζουμε να δίνουμε ανοχή στη κάθε μας ψήφο, που το 1/4 των ενεργών -εργασιακά- πολιτών ειναι ευνουχισμένοι και άπραγα καθήμενοι στην οικία τους, που τ'άλλα 3/4 αυτών είμαστε ευνουχισμένοι και άπραγα δουλικοί του συστήματος, που, που, που, δεκάδες που και κυρίως που πέσατε σε μεγάλη περίοδο ανομβρίας ισχυρών πολιτικών προσώπων της χώρας.

Απο φλώρους αυτη η χώρα μια χαρά τα πάει, απο φωνές πάσχει... αυτούς όλους (μας) έχω βαρεθεί, που πρέπει κάποια στιγμή να πάρουμε τα πράματα σοβαρά...

                                                                Δημητριάδη... γι'άλλη μια φορά

Φύλλα φθινοπώρου

Πάψαν και τ'αληταριά να τραγουδούν.

Πέταξαν...
...πάνω σε ξερόφυλλο,πετάξαν

κι έγιναν κι εκείνοι φύλλα φθινοπώρου.

Ώρες, σα φύλλο μοιάζουμε, έρμαια τ'ανέμου.

Μα ακόμα κι αυτό κάπου σταματά
Ξοδεύει την ελάχιστη ζωή του, απ'το κλαδί στον άνεμο
και απο 'κεί στο χώμα.
Λίπασμα γίνεται,
για ζωή άλλου...

                                                                      Δημητριάδη - Δον Κιχώτες

Υπάρχουν άγγελοι στη γή

Κάποιοι περπατούν μαζί μας

κι άλλοι απλά παρακολουθούν τις ζωές μας.

Είθε ο δικός σου, να βρίσκεται εντός σου...

                                                             Kemopetrol - Child Is My Name

Take my hand

Fix a drink...

                                                                                                      Archive

Σήμερα ΙΙ

το πρωινό είχε ένα υπέροχο άρωμα άνοιξης

το τελευταίο χθεσινοβραδυνό άκουσμα, πριν...

Απέραντα χωράφια

ειναι πάλι απ'τις στιγμές που στερείσαι, όντως μακριά απ'τα μέρη σου.

Άλλη μια παράσταση χαμένη εφέτος...

                                                                      Τουρνάς 1st

...κι είχα όλη εκείνη τη χαρά μου στην καρδιά μου,

που τον κόσμο αλλοιώς τον φανταζόμουνα μικρός.

Μια γλυκιά αρχή ή απόσπασμα ΙΙΙ

...κι έπειτα να χάνεται στων βράχων μου τον ορίζοντα.

Να βυθίζονται στα νερά μου αστέρια "Υπαρκτά"

και στα σοκάκια μου να στήνουν χορό όμορφες, καθάριες ψυχές .

Νησί θε να’μουν, γέννημα θαλάσσης

που σα χάδι να μ’ακουμπά

και στην αντάρα της μέρωμα να δίνω,

Λευκό του κορμιού το χρώμα,

με διάσπαρτους γαλάζιους φάρους ιερών κτισμάτων’

τάματα για ναυτικούς που ταξιδέψαν,

και βάρκες σκόρπιες ολόγυρα μου, με ονόματα καθαγιασμένα.

Ν’αφήνω πάνω μου να στέκουν οι Αμόλυντοι και οι Ταπεινοί της μέρας

και απο μακρυά να βλέπουν οι Ανέραστοι και οι Τίποτες που μ’ακουμπήσαν...

Αυτό θε να’μουν,

για να σιωπώ στους έρωτες που χτυπούν τις καρδιές των ανθρώπων

και για να μη στέκω Περίγελος του ίδιου μου του εαυτού...

Για να’χω σιωπή...

...γιατί ο έρωτας ειναι φωνακλάς σε κάθε του βήμα.

...απ’την αρχή ως το τέλος του...

                                                          Τσανακλίδου - Το χρώμα της μέρας

Μια ασάλευτη σιωπή...

με μια γλυκιά αρχή...

Κάποια άτομα, απλά βρίσκονται στον δρόμο σου..

Είμαστε βροχή που εξατμίστηκε

πριν πέσει στη γή...

                                                                       Παυλίδης - Άλλη μια μέρα

...απο φίλο ειπωμένα,

λέξεις και τραγούδι...

το ταξίδι σου είσαι εσύ ή απόσπασμα ΙΙ

...κι αυτές μου φάνηκαν πέλαγος,

βαθύ κι απέραντο

κι έτσι μπόρεσα να βουτήξω μέσα τους,

ως τα βάθη,

στα σκοτεινά της άδυτα,

στα μυστήρια και στ'αφανέρωτα.

Τεμάχισα κομμάτια μου

για να μοιράσω κι άλλα

κι όλα ‘πέσαν σε χωματερής χωράφι'

σα να χαθήκαν τα χρυσάφια.

Νησί θε να ήμουν στη θάλασσα του Αιγαίου.

να περπατούν απάνω μου χαρούμενοι ανθρώποι,

και στα αμμουδερά ακρογιάλια μου να κάνει έρωτα το φεγγάρι...

                                                       Αλκίνοος - Ο δρομος σου εισαι εσυ

...έπειτα σιωπή

...μια ερωτική σιωπή 

Τα περιστέρια

...περιμένω να φανούν.

Με δυσαρεστούν αυτές οι μέρες

αφάνταστα.
Μουντές και υγρές ,δίχως ίχνος καλοκαιριού...

                                                                                                       Σύρος

Medianeras

"...χιλιάδες κτίρια υψώνονται στον ουρανό. Χωρίς κανένα κριτήριο.

Αυτές οι ανωμαλίες ίσως μας αντικατοπτρίζουν απόλυτα. Αισθητικές και ηθικές ανωμαλίες.

Αυτά τα κτίρια, που δεν ακολουθούν καμία λογική, δείχνουν κακό σχεδιασμό.

Ακριβώς όπως οι ζωές μας : Δεν έχουμε ιδέα πώς θέλουμε να είναι.

Ζούμε λες και το Μπουένος Άιρες είναι μια στάση.

Δημιουργήσαμε μια "κουλτούρα ενοίκων".

Τα κτίρια γίνονται όλο και πιο μικρά για να κάνουν χώρο για ακόμη μικρότερα.

Τα διαμερίσματα μετρώνται από τον αριθμό των δωματίων τους και κυμαίνονται από 5 δωμάτια με μπαλκόνια, παιδότοπους, δωμάτια υπηρεσίας και αποθήκες, μέχρι διαμερίσματα ενός δωματίου γνωστά και ως "σπιρτόκουτα".

Ακριβώς όπως σχεδόν όλα τα χειροποίητα αντικείμενα, τα κτίρια κατασκευάζονται για να μας διαφοροποιούν.

Υπάρχει μια μπροστινή και μια πίσω πλευρά. Ψηλά και χαμηλά διαμερίσματα. Οι προνομιούχοι έχουν το γράμμα Α ή μερικές φορές το Β. Όσο πιο πίσω στο αλφάβητο, τόσο χειρότερο το διαμέρισμα.

Το υποσχόμενο φως και η θέα σπάνια συμπίπτουν με την πραγματικότητα.

Τι μπορεί να περιμένει κανείς από μια πόλη που γυρίζει την πλάτη στο ποτάμι της;

Είμαι πεπεισμένος ότι οι χωρισμοί, τα διαζύγια, η ενδοοικογενειακή βία, η πληθώρα των καλωδιακών τηλεοπτικών σταθμών, η έλλειψη επικοινωνίας, η νωθρότητα, η απάθεια, η κατάθλιψη, η αυτοκτονία, οι νευρώσεις, οι κρίσεις πανικού, η παχυσαρκία, η υπερένταση, η ανασφάλεια, η υποχονδρία, το άγχος και η καθιστική ζωή οφείλονται σε αρχιτέκτονες και οικοδόμους…"

Μ’ενοχλεί το συμπέρασμα αλλά μου έκανε εντύπωση η διατύπωση...

                                                                                                    U2 - One

απόσπασμα

Ενα ταξίδι με το νού

και την γλύκα την παλιά

φόρεσα για να βγώ.

Συντρόφευσα αγέρα στους δρόμους

για να δω το πάθος που κουβαλά.

Έκλεψα σταγόνες απο νοτισμένη πτυχή υφάσματός σου

για να μπορέσω να σε φορέσω...

                                                                             Ξύλινα Σπαθιά - Σιωπή

...έκτοτε σιωπή

...μια όμορφη σιωπή

Μεταξύ σοβαρού κι αστείου, έχω κρανιοεγκεφαλιαστεί...

Με ταράζει το άκουσμα

κι άρχισα να καίω την πουτανιά εν μέσω βροχής...

Προφανώς έπεται και συνέχεια.

Αν υφίσταται θέμα...

ας φροντίσει τον γμμνο νοσηρό οργασμό του μυαλού,

αφήνοντας τις μαγγανείες...


Ούστ
απο απόσταση... γαλαξιακή

                                                     Διάφανα Κρίνα - Στη ράχη του διαβόλου

Αυλακιές

Με τα δάκτυλα, σ’ένα ξύλο φτιάχνω αυλακιές για να κυλήσει μια μπάλλα που συχνά αλλάζει ρότα. Προσπαθώ να κρατήσω στα χέρια ροκανίδια, απ’το σκάλισμα βγαλμένα, και με κόλλα, απο μια άμορφη μάζα να δημιουργήσω υπόσταση.

Μια “οντότητα”, που θα τολμήσει να ζήσει τα όνειρά της σ΄ένα σύμπαν δίχως όρια...

                                                                   Federico Aubele - Tan Dificil

+1

"Υποκατάστατο" καληνύχτας

Secret Garden - Make A Wish

μια πνοή περιμένει επιτέλους να ζήσει *

Ξέρεις κάτι ;

Κάθομαι εδώ και σκέπτομαι. Ώρες μετρώ, κιόλας. Άλλοτε πάλι, ακούω. Υπάρχουν στιγμές που βαριέμαι να κάνω το οτιδήποτε. Άλλες πάλι, που δεν με χωρά το σπίτι και βρίσκομαι σε συνεχή κίνηση και εγρήγορση μέχρι το ξημέρωμα. Ίσως και η πόλη. Κάποτε είχα γράψει πως η πόλη μου –όχι αυτή- έχει ταυτιστεί μαζί μου και αποδεικνύεται καθημερινά. Anyway...τρίβω τα μάτια μου για να εμφανισθεί κάτι διαφορετικό. Μοιάζουν με λυχνάρι, που με την τριβή θα βγεί το τζίνι με τις τρείς ευχές. Μάταια όμως. Παντού φωνές που σκορπάν τα αισθήματά τους σε Δύση κι Ανατολή. Ξεγυμνώνονται κάτω απο το πέπλο της σκιάς τους. Κι αυτά γλυστρούν και ρίχνονται στο μαύρο φόντο με απόλυτη συναίσθηση του βάρους τους. Ακαταλαβίστικα απόψε. Μόνο απόψε ; Εκεί μέσα κυριαρχεί το χάος. Άλλοτε ηρεμία κι άλλοτε τυφώνες... Αναμονή... ταξίδια... κι εκείνη στη γωνιά... μελωδία... πάω για ύπνο να βρώ τα όνειρά μου... κάποια, η αλήθεια ειναι, ότι βρίσκονται και στον ξύπνιο, αλλά αυτή την στιγμή λείπουν και το βράδυ που περνάει μοιάζει να βρίσκει πρόσθετες ώρες για να σταθεί απέναντί μου.

Ξέρεις πάλι κάτι ;

Μοιάζει η βραδιά να διάβασε την προηγούμενη ανάρτηση...

 * λέει τώρα ο Ζούδιαρης... "η αγάπη μόνη, μοιάζει με νησί,ένα ακατοίκητο νησί..."

**στον ρόλο του συνομιλητή, Εγώ. 

Ευχής ανθός

Εφύτευα τη νύχτα μια ευχή

μήπως και ζήσει ως το πρωί

μα κάπου στη νυχτιά χάνονταν τα θέλω της

και την αυγή ξυπνούσα φωνάζοντάς τη.

Κράτησα το καλοκαίρι μακριά της για να βρεί ζωή σε μεγαλύτερες νύχτες’

στο φθινόπωρο

Και σαν έφτασε αυτό δεν βρίσκω σκοτάδι ν’αποθέσω την ευχή.

Στις χαραυγές ξεχνιέμαι με το γαλάζιο συντροφιά

και ο ύπνος με βρίσκει εκεί,

στα κύματα απάνω…

                                                                                   Παυλίδης - Σύννεφα

Δ'

Η θάλασσα, πώς έγινε έτσι η θάλασσα;
Άργησα χρόνια στα βουνά -
με τύφλωσαν οι πυγολαμπίδες.
Τώρα σε τούτο τ' ακρογιάλι περιμένω
ν' αράξει ένας άνθρωπος
ένα υπόλειμμα, μια σχεδία.

Μα μπορεί να κακοφορμίσει η θάλασσα;
Ένα δελφίνι την έσκισε μια φορά
κι ακόμη μια φορά
η άκρη του φτερού ενός γλάρου.

Κι όμως ήταν γλυκό το κύμα
όπου έπεφτα παιδί και κολυμπούσα
κι ακόμη σαν ήμουν παλικάρι
καθώς έψαχνα σχήματα στα βότσαλα,
γυρεύοντας ρυθμούς,
μου μίλησε ο Θαλασσινός Γέρος:
"Εγώ είμαι ο τόπος σου
ίσως να μην είμαι κανείς
αλλά μπορώ να γίνω αυτό που θέλεις"

 

Δ' από το "Επί σκηνής" του Γιώργου Σεφέρη

 

In Your Room

Αν πιστεύεις σε μαγικά και ξόρκια,

τώρα είναι η ευκαιρία...

                                                                                           Depech Mode

...να τα ξορκίσεις.

Κοινώς, offshore...

Ειναι η πίστωση δεσμός χρόνου και στη ζωή.

Όταν καταργείται,

δηλώνεις πτώχευση,

ιδρύεις μια νέα, υπέρακτια

και δεν δίνεις σε κανέναν το δικαίωμα, να παρεισφρήσει...

                                    Joe Claussell , Nina Simone - Feeling Good

Una ventana abierta a la ilusión

Άνυδρο στίγμα σ’έφορη γή

...όπως λέμε,

ηλιόλουστη μέρα σε σκοτεινές ψυχές,,,

                                                           Yasmin levy - Intentalo Encontrar

Σαν μήνυμα

σε μπουκάλι που το’ριξε η θάλασσα σ’έρημο τόπο

μοιάζουν κάποιες ώρες.

Άλλοτε πάλι σαν μήνυμα,

συνουσίας βράχων σκαρφαλωμένων σε απόκρημνα εδάφη,

νύκτας μοναχικής,

που άγρια τους χτυπά ο άνεμος

και ο οργασμός χαράζει σχισμές και ακρόπετρες

στο ζωτικό κι αιώνιο κορμί τους...

                                                                     Parov Stelar - Milla's Dream

Ουρανός

Είχε, λέει, χαράξει ανεξίτηλα σ’όλο του το κορμί, αστέρια,

μιλούνια απ’αυτά και

στη καρδιά είχ’έναν ήλιο να λάμπει ολημερίς

Ζεί με μύθους,

πλανεύει ξωτικά,

παραμυθάδες βάζει να σιάξουν ξόρκια,

λαθρόβια ζεί βάζοντας πέπλο απο νέφη

και τα βράδια

ελαφριά χαϊδεύει με φώς

ένα ατέρμονο κύκλο άγνωστης ζωής...

                                                             Lemongrass - Journey to A Star

Ζωγραφίζω στην άμμο μια σπουδή

Ένας άνθρωπος γεννά αυγή,
ξημέρωμα ζωής κι αυγερινός.
Μέσα απο χρώματα νοερά,

γραμμές μπλεγμένες,
γεννώ τον έρωτα και τον ποιώ.
Σοφία δίνω στο κορμί και δύναμη στα πάθη.
Στάζω κόκκινο για αίμα, απο φρούτου τη καρδιά,
στάζω θάλασσα για παλμό, απ'του Αιγαίου τα υγρά,
σκορπώ κοχύλια που θα μαζεύουν μνήμες
και κόκκους άμμου πασπαλίζω,
σαν θαυματοποιός που πλέκει τα χέρια,
για να γεννεί η ανασεμιά...

                                                          Ρεμπούτσικα - Ο μικρός πρίγκηπας

Ραγδαία...

Ενα ασταμάτητο δυνατό παιχνίδι τ’ουρανού με φώς, νερό και ήχο.

Παιχνίδι εξουσίας, φαντάζομαι.

"Μπορώ να σας σβήσω όλα τα τεχνητά φώτα, εικόνες και ήχους που σας έχουν καταβάλλει και να σας δώσω τα δικά μου."

Κι απόψε τα κατάφερε...σε μέγιστο βαθμό ίσως.

                                                      Pink Floyd - The great gig in the sky

Ο άνεμος και τα παιχνίδια του...

Ταράζει ο άνεμος τη θάλασσα κι εκείνη αντιδρά κελαρυστά.

Μη μου ξυπνάς τα ήσυχα και μη ρωτάς γιατί.

Η ζωή εδώ κυλά, χιλιετιρίδες τώρα

και’συ μιλάς για έρωτες' ανεμικούς.

                             Λαυρέντης, Anne Catherine Gillet - Στη Μαρία Κάλλας
                               

Λέει, “αν ρωτήσεις το πουλί γιατί πετάει,

θα συνεχίσει πιο ψηλά την τρελή του διαδρομή....”

1η Αυγούστου ;

Έπειτα απ'ώρες στο νερό ο ουρανός θέλησε να μου δώσει λίγο ακόμη κι έτσι βρέθηκα με τη μηχανή, απροετοίμαστος, εν μέσω καταιγίδας να παρατηρώ τους Αυγουστιάτικους κεραυνούς.

Τοπίο αντιφατικό σήμερα, αν σκεφθείς ότι το μεσημέρι παρατηρούσα στη παραλία, μια παρέα δελφινιών που συνηθίζουν να δίνουν το παρόν αυτό το καλοκαίρι.

Η μέρα φαίνεται να'χει μικρύνει κατά τριάντα λεπτά, τουλάχιστον, και αυτό σίγουρα σημαίνει Αύγουστος και όχι το καλοκαιρινό μπουρίνι που έπεσε όλο πάνω μου..... και κάπου στο βάθος, στο σταμάτημά μου, ακουγόταν αυτό σαν καλοσώρισμα...

                                                                                 Παυλίδης - Αερικό