Έχω την εικόνα μιας σπηλιάς.
Όχι όπως γνωρίζουμε τις σπηλιές.
Δεν είναι ούτε υγρή ούτε σκοτεινή.
Είναι λαμπερή, με αρχή και τέλος.
Μικρό το πέρασμά της. Γαλάζιος ο θόλος της, ζωγραφιστά τα τοιχώματά της.
Το κατόπι της μεγάλο μέσα σε κήπο και η έξοδος απέραντη, στο πλάτος του ωκεανού που συναντά.
Σπηλιά του ονείρου την λέω…
Την περπατώ. Συχνά σταματώ να θαυμάσω την μαγεία της
Την περπατώ και φθάνω στ’άπειρο….
…σαν σε άλλη γή…

- Βλέπω μπροστά μου την κοπέλα που μ’αγάπησε.
Τον τελευταίο καιρό πολύ συχνά.
Έχει ένα παρουσιαστικό…
…..περίεργο.
Έχει ένα πρόσωπο…
…..σκυθρωπό.
Mια φωνή…
…..κουρασμένη
Εύκολα μιλά για αγάπη κι εύκολα την πετά.

- Έχω μέσα μου την κοπέλα που μ’αγάπησε.
Καθημερινά…
Προσπαθεί με κάθε τρόπο να με κάνει να γελώ.
…. τα καταφέρνει.
Την σκέπτομαι συνεχώς.
Νομίζω ότι ποτέ δεν έπαψα.

Το ξέρει.
Το νιώθει κι εκείνη.

- Αυτές τις μέρες αφουγκράζομαι έντονα την κοπέλα που μ’αγάπησε.
Σχεδόν κάθε λεπτό που περνά.
Μπορεί τα λόγια μου να την πλήγωσαν.
Μπορεί το εγώ μου να την χτύπησε, να μη μίλησε, να σταμάτησε την ανάσα της, να μη την κατάλαβε, μα συνεχίζω να την αγαπώ.

Τούτες τις μέρες κυματοθραύστης γίνομαι και βορά του ανέμου στον χώρο τον άπειρο. Συννεφοσκεπασμένος είν’ ο ουρανός μου και ταραγμένο το νερό που κολυμπώ.
Έχω την ανάγκη ενός διαλλείματος.
Κουράσθηκα.
Φορτωμένος ήταν ο χρόνος.
… σκληρός…
Λιγοστός και πιεστικός.


Μίλησε ο ψεύτης ο εγωισμός…

Άραγε υπάρχει η σπηλιά του ονείρου ?

Κάτι θαλασσινό κράτησα εχθές το βράδυ με άρωμα Νικουριανής και το στρίμωξα στην χούφτα μου. Είχε αφεθεί στα μάτια μου, κρυμμένο σχεδόν ένα χρόνο. Το φρόντισα και τ’άφησα στο λευκό του νιπτήρα για να βουτώ μέσα του κάθε που θα βρίσκεται εμπρός μου.
Θα ήθελα να είναι η αρχή της μέρας μου και το χαμόγελο της μορφή σου.
Η εικόνα του καλοκαιριού σε πρώτο πλάνο…

Εχθές ο αέρας στάθηκε έξω από το σπίτι κοιτώντας κλεφτά μέσα και ψάχνοντας κάποιον να του ανοίξει. Μα του στάθηκα εμπόδιο. Έμεινα ερμητικά κλεισμένος λές και φοβόμουν κάτι. Είχα μια ανησυχία που παραμένει μέσα μου και σήμερα.
Τι κι αν στρώσαμε μια κουρελού μπροστά απ’το πήλινο σκεύος της γιαγιάς. Τι κι αν παίρνει σχήμα ο πάνω χώρος. Κάτι με καίει. Κάτι με ανησυχεί.
Αυτές οι Κυριακές με χτυπούν καθώς μένω μόνος. Το σπίτι γίνεται τεράστιο για εμένα μόνο και το κρεβάτι δεν με χωρά.
Ένα φώς κρατώ αναμμένο να μου συντροφιά, μιας και το φεγγάρι άργησε να φανεί, ενώ σήμερα ξέχασε να κρυφθεί…το βλέπω στο δρόμο για το γραφείο…

...μα δεν την λένε ποθητή ούτε ονειρεμένη
δεν την λένε ξακουστή την λένε ξεχασμένη...
...του χρόνου ανήμερο θεριό κι ωραία κοιμωμένη...

Όμορφες λέξεις απ'τον Μιλτιάδη
...όπως συνηθίζει άλλωστε.

Ως συνήθως αυτή την εποχή έρχεται και κολλά πάνω μου η κούραση του εργασιακού έτους ενώ μετρώ αντίστροφα τις εναπομείναντες ημέρες έως τον Αύγουστο. Εφέτος είχε λίγους λόγους παραπάνω να κουρνιάσει στον καναπέ μαζί μου.
Όμως φέτος κάτι διαφορετικό γυρίζει γύρω μου. Νέο.
Σαν κάποιο ποτάμι που κυλά ορμητικά, αιώνες απο την γεννησή του και σταματά μπροστά σε μια σπηλιά με πανέμορφα πετρώματα για να ξεκουρασθεί.
Κοιτάζω μέσα μου και είμαι γεμάτος άρωμα αερικού, σαν τα λουλούδια της που γεννούν καθημερινά χρώματα και άνθη.
Κοιτάζω έναν καθρέπτη και βλέπω έρωτα να ξεχύνεται απο κάθε πόρο του κορμιού και το είδωλο να παίζει σαν τα παιδιά στα παραμύθια.
Θαρρώ πως κάποιος ξαναγεννιέται...

μέρα ηλιόλουστη μά και παγερή...
πρόσωπα χαμένα...
σκέψεις που κρύβονται στον νού...
λόγια διάσπαρτα στον αέρα...
δυνάμεις που συγκρούονται μέσα μου...
φωνές που τρυπούν την ψυχή...
εικόνες που τρομάζουν την ζωή...
δάκρυα πνιγμένα σε κάποια γωνιά...
φιλιά παγωμένα...
...παθιασμένα...
"είν' η αγάπη ένα αμάξι με φτερά,
απο την γή στον ουρανό για να πετάξεις..."
ήχοι γνώριμοι...
...αγαπημένοι...
θύμησες...

...τόσο μόνος ξαφνικά...

Οι νεράιδες θα ΄ ρθούν στα όνειρα σου, να σου τραγουδήσουν.
Μην τους κάνεις κακό γιατί χωρίς παραμύθια τη ζωή μας θα αφήσουν.

Κάθε τί που αγαπάς, είναι μπροστά μου...
Συνεχώς...
Η βροχή έχει γίνει ένα με το κορμί σε τούτα εδώ τα μέρη.
Τα χρώματα του ουράνιου τόξου χρωματίζουν την ματιά.
Κάθε λογής νεράιδες χοροπηδούν στην σκέψη.
Μά τι σχέση έχω εγώ με όλα αυτά ?
Πως βρέθηκα ανάμεσα σε τόσα ?
Εγώ ήξερα το μπλέ του ουρανού και της θάλασσας. Το λευκό το καθάριο, το λαμπερό. Τα χρώματα των κυκλάδων. Έτσι τα ονομάζω.
Χρώματα των Κυκλάδων. Χρώματα χαρούμενα. Φεγγοβολιστά.
Δεν μ'ενοχλούν οι ξεροί οι τόποι. Τα βράχια και τ'άνυδρα τοπία. Τα ηλιοκαμμένα πρόσωπα και τα χαμογελαστά μάτια. Ο ανοιχτός ορίζοντας τ'ανθρώπου και της φύσης. Το απέραντο γαλάζιο της Αμοργού, το Λευκό των σπιτιών της Πάρου, το δροσερό αρχοντικό της Άνδρου, τα σκαλοπάτια της Άνω Σύρας, της Αντίπαρου εκείνη η ηρεμία, οι βουτιές στην Μήλο και της Σίφνου το κεραμικό στολίδι.
Μα δεν θα ξεχάσω και δύο χρωματιστά σημεία. Η Σύμη και το Φισκάρδο. Σημεία που άφησαν σημάδια στο νού και ηρέμησαν την πλάση γύρω μου.

Πως βρέθηκα ?
Χαμογελώ...
Ερωτεύεσαι ένα κορίτσι. Σου δίνει το χαμόγελό της. Σου χαρίζει το γέλιο της. Σε ταξιδεύει σε δικά της μέρη. Άλλοτε βροχερά, άλλοτε νεραιδοφτιαγμένα. Σ'αγγαλιάζει δυνατά και σου εξιστορεί ιστορίες με τα μάτια. Έχει τις νεράιδες στα μαλλιά και στα πόδια τα κοχύλια. Χρώματα στον ώμο της, απλά κοσμήματα στα χέρια, αέρινη λευκή φορεσιά στο κορμί της.
Έτσι όπως σε θυμόμουν...

...το κορίτσι της βροχής.
Πως αλλιώς θα μπορούσες να λεγόσουν ?
...ίσως Βροχούλα.
...ίσως.........
Θα στο πώ αλλού.

Μόνο έτσι θα έγραφα, σκέφθηκα.
Απόψε ένας δημόσιος οργανισμός μου έδωσε την ευκαιρία να πιάσω το μολύβι κι ένα λευκό χαρτί.
Μα είμαι σίγουρος πως δεν το'κανε γι'αυτό. Κάποιος είδε ότι χάζευα την ομορφιά της φύσης και θέλησε να μ'αφήσει να την απολαύσω, κατεβάζοντας τον γενικό διακόπτη του ρεύματος της περιοχής, αποσπώντας με έτσι απο την οθόνη του υπολογιστή, τρείς φορές.
"Ε, δεν θα τον κάψω κιόλας. Ας πάει η δουλειά λίγες ώρες πίσω..."


Φωτογράφισα το σκοτάδι που στιγμές έμοιαζε να γίνεται μέρα.
Άναψα επτά κεριά στην σειρά στο καθιστικό κι ένα έξω στην βεράντα.
Το μοναδικό φώς της περιοχής, άν εξαιρέσει κανείς τις αστραπές..
Ησυχία.
Μόνο η βροχή, οι βροντές και το θρόισμα των φύλλων που όσο πάει γίνεται και πιο δυνατό.
Ηρεμία.
Μαγική λέξη.
Τελευταία την χρησιμοποιώ πολύ. Η ηρεμία ήρθε, άραγε, και με βρήκε, ή εγώ την συνάντησα ?
Ύστερα αναρωτιέμαι. Πώς τα καταφέρνεις και λείπεις πάντα στην βροχή ?
Εσύ...
Στο μυαλό μου πάντα εσύ.
Στο μυαλό μου πάντα η εικόνα σου... τα μάτια σου.
... τα ερωτηματικά σου...
Αναρωτιέμαι κι εγώ. Υπάρχει έμπνευση δίχως πόνο ? Ισως όχι. Υπάρχει όμως μια άλλη που πηγάζει απο τον έρωτα που ζεί ο καθείς.
Πηγή ζωής τ'ονομα αυτής.

Οι φωτογραφίες μου σιγοτραγουδούν ένα παλιό τραγούδι :
Μαγνητοφώνησα απόψε το φεγγάρι
έλα ν' ακούσουμε τραγούδια τ' ουρανού...
Και φωτογράφισα για σένα τη φωνή μου
γέμισε χρώματα κι ανταύγειες το χαρτί...

Kαι ξάφνου ένα συντονισμένο αααααα στον αέρα, με ξυπνά.
Ο πολιτισμός στο πιάτο σας.
Κι εγένετο φώς....
Για δές τι μου κάνει. Πρέπει να σηκωθώ να ελέγξω το pc και τα ενυδρεία.

Καληνύχτα σε λατρεύω, αύριο πάλι...

Ένα ζευγάρι λευκές πεταλούδες χορεύουν μπροστά μου.
Ήρθαν σκέφτομαι και χαίρονται την ζωή τους παίζοντας με το ταίρι τους.
Ασταμάτητα. Παίζουν γύρω απ’το ψηλό δέντρο και κάπου κάπου ξαποσταίνουν σ’αυτό.
…έτσι. Γιατί αυτή είναι η ζωή τους. Μικρή και χαρούμενη. Έτσι όπως χαρούμενη πρέπει να’ναι και η δική μας.
Αυτό είναι. Αυτός είναι ο λόγος.
Χαρoύμενη είναι και η δική μου. Το ημερολόγιό μου δεν το επισκέπτομαι συχνά πιά. Τα λόγια μου βρίσκουν αλλού διέξοδο. Βγαίνουν και τοποθετούνται στο χαμόγελο και στο κορμί της. Οι σκέψεις μου συχνά το σκάνε και αιωρούνται στον χώρο που βρίσκεται, όπως τα χθεσινά σύννεφα που έφτιαχναν ένα τοπίο μαγικό έτσι σκόρπια που έστεκαν, στον απογευματινό ουρανό.
Αυτό το πίσω μπαλκόνι τι ηρεμία δίνει… τι χρώματα, τι ομορφιά.
Αυτό το πορτοκαλί του ουρανού όταν χάνεται ο ήλιος, αυτό το μεγαλείο που μας χαρίζει όταν βρέχει, το πράσινο της γής τούτη την εποχή... η αγκαλιά, κάθε που θα βρεθούμε σ’αυτό…

Στον νού μου τώρα έρχονται λόγια… Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σ’ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Και ξέρω τι θα μου απαντούσες, πάλι από το ίδιο γραπτό του Neruda … Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την ασταμάτητη βροχή…

Απο εχθές το βράδυ η βροχή μουσκεύει το τοπίο.
Όμορφα είναι να αφήνεσαι στην ηρεμία της βραδυάς και στους ήχους της βροχής.
Φαίνονται τόσο διαφορετικά εδώ.
Δέσμες χορεύουν στον σκοτεινό ουρανό δίνοντας χρώματα και λάμψη στην παλλέτα του νού.
Δεν χρειάζονται πολλά. Μόνο ένα βλέμμα στο φώς του σκοταδιού και στις στάλες που πέφτουν στ'άνθη που αγαπάς.
Για την ευτυχία ?
Μόνο εσύ και εγώ.
Εσύ συνηθίζεις να λείπεις και να παραπονιέσαι γι'αυτό.
...μοιάζει σαν ν'αφήνεις πίσω λίγο απ'το χαμόγελό σου.
Μοιάζει σαν να μου κρατάς το χέρι όσο η μορφή σου κάπου αλλού τριγυρνά.

Μα κάποια μέρα δεν θα λείπεις. Θα σε κρατήσω σφικτά και θα σε περιπλανήσω στις αγκαλιάς τα μέρη.
Ίσως σε πάω και σ'εκείνον τον δρόμο απέναντι. Σ'εκείνον που τα βροχόνερα θα φτιάχνουν λάσπες.
Να τρέξουμε και να ερωτευθούμε μέσα τους...

Σχεδόν 2 και μισή ξημερώματα. Βρήκα ανοικτό δίκτυο και μπήκα.
Μου έλειψε η γραφή.
Τώρα όμως εγκαινιάζω την νέα σύνδεση.
Απόψε είχα μια υπέροχη συνάντηση. Μια συνάντηση που θέλαμε και οι δυό.
Τα είπαμε. Γελάσαμε και αστειευτήκαμε όπως παλιά.
Μου έκανε καλό. Μα και σ'εκείνη. Οι παλαβομάρες της συνεχίζονται.
Το αερόδρομιο μου θύμιζε συνεχώς κάποιον περασμένο Νοέμβρη. Περνούσαν απο μπροστά μου σκηνές μοναδικές.
Η αγκαλιά μας κράτησε ώρα μές την σιωπή κι έπειτα οι ερωτήσεις έπεσαν βροχή...

Ο γυρισμός κύλησε ήσυχα. Η ηρεμία που μου'κανε παρέα ζητούσε λίγο δρόμο παραπάνω, μα η ώρα περασμένη...
Αφήνω την βόλτα γι'άλλη μέρα. Ίσως θελήσει η Βροχή να με συνοδεύσει...
Καλό μας βράδυ

Βρέχει...
Απο το γραφείο ακούγονται τα αυτοκίνητα να περνούν τον βροχερό δρόμο.
Στα παράθυρα εμφανίζονται οι σταγόνες της βροχής. Απ'το πρωί ο ουρανός είχε γεμίσει σύννεφα φουσκωμένα κι έτοιμα να ρίξουν το νερό τους.
Σήμερα βαριέμαι. Ταυτόχρονα έχω μια "μελαγχολία". Περίεργο... ίσως τούτο το σκηνικό μου φέρνει αυτή την διάθεση. Ίσως πάλι τούτος ο χώρος...
Δεν γνωρίζω τί... θα το συνηθίσω. Νωρίς είναι ακόμη.
Συμβαίνει κάτι που δεν το'χω ξανακάνει. Στους δρόμους το βλέμμα πηγαίνει συχνά, πυκνά στις πινακίδες των αυτοκινήτων. Σαν κάποιο κόμπλεξ. Μα δεν είναι αυτό. Κοιτάζω για παρέα, έστω κι άν δεν τους ξέρω. Αναθαρρώ κάθε που βλέπω αυτοκίνητο απο Αθήνα. Προσπαθώ να κάνω την πόλη ετούτη δική μου, να την νιώσω δική μου. Η παρουσία της Βροχούλας τεράστια, μα κάποιοι άνθρωποι λείπουν.

Αυτά νιώθω σήμερα...

Σταματώ και κοιτάζω την βροχή και στον νού μου έρχονται πολλά, ανάμεσά τους κι εσύ. Μαζί ρίχνουμε χρώματα σε τοίχους για να ομορφήνουμε τα πρόσωπά μας. Μαζί περπατάμε ανάμεσα σε καλούδια που θα ομορφήνουν το αύριο. Μαζί ξαπλώνουμε στα όνειρά μας, ενώ ο έρωτας μας βρίσκει σε κάθε σημείο ετούτης της γής.
...θα περάσουν οι μέρες της κούρασης. Ίσως η πορτοκαλί σοφίταγίνει ο αγαπήμένος χώρος μας. Ίσως πάλι και τα υπνοδωμάτια με τα φανταχτερά χρώματα και την υπέροχη θέα τους, κερδίσουν τις ώρες μας...

Έχω καιρό να γράψω. Πέρασαν μέρες πολλές απο τότε.
Θα έρθω κάποια στιγμή.

απο τα ηχεία συναδέρφου ακούγεται jazz... ξάφνου ομόρφηνε η διάθεση

έτσι...
...γιατί απλά είναι ένα όμορφο τραγούδι.

Σ'έναν τόπο άγνωστο ή μάλλον όχι τόσο κοντινό μου, οι καινούργιες ημέρες.
Κάθε τί νέο φέρνει ανάμεικτα συναισθήματα...
Νιώθω κουρασμένος.
Την Δευτέρα με περίμενε κάτι που ώς τώρα δεν είχα συναντήσει στο περιβάλλον που ζούσα και συνεργαζόμουν. Πάντα είχα εμπιστοσύνη στις συνεργασίες μου όπως και εκείνες σ'εμένα. Ουδεμία φορά δεν μου'φέραν τούμπα τα δεδομένα. Ουδεμία φορά δεν προσπάθησαν να δηλητηριάσουν την σχέση που δημιουργούσα.
Κάποιοι λειτουργούν με βάση το συμφέρον χωρίς να αναλογίζονται το αρνητικό του κλίματος και πίστεψέ το εαυτέ μου, αυτό σε κούρασε.
Δεν θα προσπαθήσω να δείξω κάτι. Θα μείνω αυτό που είμαι και αυτό είναι αρκετό στο χώρο αυτό. Αν θέλουν να βγώ στην επιφάνεια, καλοδεχούμενο. Αν όχι... θα κάνω υπομονή.
Έχω υπομονή. Έμαθα να έχω υπομονή. Θα πορευθώ αργά και θα δημιουργήσω δορυφόρους γύρω μου.
Ο κόσμος γύρω ευγενικός και "κουβεντιαστικός".
...και ο άλλος ο κόσμος...
ο άλλος...
Τι χαρά συνάντησα στο τηλεφώνημά μου ? Πόσο γρήγορα έλειψα απο εκεί ? Εκεί που τα πάντα είμασταν εμείς. Εμείς κάναμε το ένα κι αυτό το ένα έφτιαχνε την δύναμη... την ένωση.
... δεν θα μοιρολατρήσω όμως άλλο.
Είσαι δίπλα μου
Μου αρκεί.

Έξω ξεκίνησε καταιγίδα. Τα καταπράσινα φύλλα της φλαμουριάς γυαλίζουν απο το νερό.
Η έξοδος με την μηχανή αναβάλεται και την θέση της θα πάρει το αμάξι... ανάθεμα κι άν ξέρω που θα βγώ. Ένα χαρτί-χάρτη θα κοιτώ και θα προχωρώ...!

Εκ Θεσσαλονικής...

στιγμές χαράς...

Ως εδώ...
Τέλος κι αρχή μαζί.

Πολλά...
Κάποια μένουν πίσω...

Τελευταία, η αντίθεση της ταχύτητας με την μηχανή, και το απαλό οδήγημα με 50-60 χιλ. ακούγωντας galaxy, σε ήσυχους δρόμους, μου αρέσει πολύ.
Συχνά γίνεται αυτό.
Απο τον αυστηρό αέρα πάνω στο κράνος στο ήρεμο ρολάρισμα, κοιτώντας το τοπίο...

... ίσως το χρειάζεται το κορμί κι ο νούς...

Έτσι, έτσι...

Σε αγώνα δρόμου αποδόθηκαν συνεργεία του ΥΠΕΧΩΔΕ και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, προκειμένου να καθαρίσουν άρον - άρον τη λυμματολάσπη στον Ασωπό, εν όψει της επίσκεψης –την Τρίτη- της Επιτροπής Περιβάλλοντος της Βουλής.
Παράλληλα, οι βιομηχανίες σταμάτησαν προσωρινά να ρίχνουν λύματα στο ποτάμι, για να φαίνεται καθαρό.
http://www.skai.gr/master_story.php?id=116963


Στην διπλανή πλευρά ο γελοίος Μπερλουσκόνι κάνει δήλωση μπροστά στα ερείπια και τους αστέγους, για την άρνηση βοήθειας απο το εξωτερικό, .... "Δεν τους λείπει τίποτα, έχουν ιατρική φροντίδα, ζεστό φαγητό... Βεβαίως η στέγασή τους στις σκηνές είναι προσωρινή, όμως γι΄αυτό θα πρέπει να το θεωρήσουν σαν ένα Σαββατοκύριακο σε κάμπινγκ"
http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/04/08/1651023.htm


Παράλληλα εδώ στο Ελλάντα τα χτυπημένα, απο οχήματα, ζώα, παραμένουν στην άσφαλτο έως ότου γίνουν ένα με αυτήν και επιπροσθέτως καλύπτουν και της ατέλειες αυτής, απο τους εργολάβους....
Έτσι υπάρχει οικονομία στο κράτος καθώς δεν κινητοποιείται ούτε συνεργείο συλλογής, μά ούτε και συνεργείο αποκατάστασης του οδοστρώματος....!!!
.......Με αφορμή την καθημερινή μου εικόνα στους δρόμους μας

Πολιτική-οί, εφορείες, πολεοδομίες, δασαρχεία, λαμόγια, κουμπάροι, κυβερνήσεις, αντιπολιτεύσεις, ασφάλεια, παιδεία, υγεία, κοινωνικό κράτος (το μεγαλύτερο αστείο), πολιτισμός... δημοκρατία.

Ρε'σείς....
άντε γ...... σόρυ ξεκουμπιστείτε όλοι
...ο δικός μου πολιτισμός.

Δεν μπορώ τόσα αίσχη, τόση καθημερινή ξεφτίλα είς τ'όνομα της δημοκρατίας και του πολιτισμού.

Μεταβατική περίοδος...

Τρίτη 09:00 σε αναμονή για το service των 93.000 Khm.
Tο μυαλό τρέχει συνεχώς στα διάφορα που θα γίνουν ή που πρόκειται να γίνουν.
Να τελειώσω απο εδώ να τρέξω πολεοδομία ενώ ταυτόχρονα το κινητό να μη σταματά να κλείνει.

Σαν να μη μου φθάνουν οι μέρες. Μα κι άλλες τόσες να είχα, πάλι το ίδιο θα ήταν...
Πολλά θ'αλλάξουν... πρός το καλύτερο βέβαια. Εικόνες, παραστάσεις, συνήθειες... χαμογελώ. Στις συνήθειες συμπεριλαμβάνεται και το courier που είχα την αλληλογραφία μου, το βενζινάδικο που συνήθιζα να πηγαίνω, το delivery και ο τρόπος παραγγελίας που είχα.
Χαζό ε ?

Εχθές το βράδυ έκαψα λίγο παρελθόν. Δεν το σβήνω. Απλά έκαψα χαρτιά που δεν χρειαζόντουσαν. Άλλωστε εδώ και καιρό έχω αφήσει πίσω μου τα παλιά. Έχω μόνο ότι χρειάζομαι. Μόνο τα απαραίτητα. Έτσι ένιωθα, έτσι πρόσταξα στον εαυτό μου.
Τα συναισθήματα ανάμικτα μέσα μου. Υπερτερούν τα λευκά και τα χαρούμενα.
Ψάχνω να βρώ χρόνο για να διευθετήσω όσα έχω στο μυαλό μου. Τελικά ο χρόνος με κυνηγά ή εγώ προσπαθώ να κάνω περισσότερα απ'ότι ο χρόνος μου ορίζει ?

Το μολύβι σταματά συνεχώς. Μια απο τα τηλέφωνα, μία απο την σκέψη. Τι να πρωτοβάλω στην σειρά ? Τίποτα δεν μπαίνει. Καιρό τώρα.
Οργασμός εκεί μέσα.

Έχει αλλάξει ο τρόπος γραφής μου... το βλέπω και εγώ. Ο πόνος, είχε πεί κάποια, φέρνει όμορφα γραπτά. Έπαψα να πονώ. Ο έρωτας είναι μέσα μου πιά, που κι αυτός είναι ικανός να ζωγραφίσει λόγια, όμως για λίγο καιρό παίρνουν παράταση και βρίσκονται στην αναμονή κι αυτά. Έχω σταματήσει να γράφω πολλά... απο παντού.
Βρίσκομαι σε μεταβατική περίοδο.

Άκουσα στο ραδιόφωνο, ότι Άγγλοι επιστήμονες πειραματίζονται πάνω σ'ένα χάπι που διαγράφει παρελθόν απο τον νού. Διόλου απίθανο να τα καταφέρουν, μά εγώ δεν θα το'παιρνα. Το έζησα. Είναι μέρος της ύπαρξής μου. Ας είχε δύσκολες στιγμές και απερίγραπτες. Κι άς λέμε "θέλω να ξεχάσω". Μπορεί ένα delete ή ένα undo να κάνει ευτυχισμένο έναν άνθρωπο ? Πρός στιγμή ίσως, αλλά στην πορεία ?
Η προσπάθεια του ανθρώπου να "εφαρμόσει" το ακατόρθωτο διαλύει σιγά σιγά το είδος και μαζί του παρασέρνει χλωρίδα και πανίδα αυτού του πλανήτη.
Μέσα σ'όλα έχω και τις οκολογικές μου ανησυχίες...! μα η "μεταβατική περίοδος" μου θύμισε την εξέλιξη του ανθρώπου, που την παρομοίασα με την ζωή μου και η μία σκέψη φέρνει την άλλη και μπλά μπλά μπλά...


Πάντα όταν διαλέγω δάχτυλο κάνω την ευχή να πάνε όλα καλά.
Έτσι λοιπόν...
Όλα καλά θα πάνε.
...και εσύ εκεί πάνω να ξέρεις ότι θα είμαι δίπλα σου...


αλήθεια, μπορούμε να βρούμε ένα τέτοιο σπίτι ?

χα χα χα
παλιό αλλά καλό.....

Τι είναι αυτό που κάνει τους άνδρες να κυνηγούν γυναίκες που δεν έχουν καµία πρόθεση να παντρευτούν;
Το ίδιο που κάνει τα σκυλιά να κυνηγάνε αυτοκίνητα που δεν έχουν καµία πρόθεση να οδηγήσουν.

Είδα δάκρυα στα μάτια.
Η χαρά του νέου, ένα "ζούλημα" στα παλιά.
Το είχα νιώσει κάποτε κι εγώ.
...σκληρό.
Περνά σχεδόν κάθε ημέρα απο μπρός σου.
Χαρές, λύπες, γέλια, δυσκολίες. Σφίγγεται η καρδιά σου, κι άς σκέπτεσαι ότι το μέλλον θα είναι ευχάριστο.

...και όταν κλείνει η πόρτα πίσω σου...!...

...πολύ απλά, ανοίγει κάποια άλλη... :)

Σήμερα λοιπόν κάποιος μου κάνει πλάκα, καθ'ότι πρωταπριλιά.
Απο τα ξημερώματα μου συμβαίνουν διάφορα.
Δεν γαμιούνται λέω και συνεχίζω τραγουδώντας το perfect day...

Μεταξύ δύο σημείων...

...αφήνω πίσω τα γνωστά σχεδόν κάθε μέρα.
Μα ποιά είναι αυτά ? Των σαράντα ετών ή των δύο αιώνων και κάτι ?

Έξω πλήρες σκοτάδι.
Πρόσωπα αντανακλούν στα τζάμια των βαγονιών.
Χαμένα στην νύχτα. Κουρασμένα απ΄το πέρας της ώρας.
Κορμιά παραδομένα, φώτα λευκά, μάτια κλειστά.
Φιγούρες τριγύρω... κι ένας μονότονος ήχος.

Όνειρα μέσα στα τρένα ? .......... μπάααα......... κενό. Τίποτα.
'Ισως τα πιτσιρίκια... ίσως κάποιες άλλες ώρες.

Quien Sera στα αυτιά μου τούτη την ώρα. Περίπου 05:30 Δευτέρας.
Τι ξεκούραστο τραγουδάκι... σχεδόν καλοπιάνει την γκρίνια μου.
Οι συνήθειες τους τελευταίους μήνες έχουν αλλάξει. Κινούμαι και σκέπτομαι διαφορετικά.
Έφθασα δεκαπέντε ημέρες πρίν την απουσία μου απο το γενέθλιο...
Δεκαπέντε ημέρες πρίν την νέα χαραυγή.

Περίμενε λίγο. Μη βιάζεσαι.
Έχουμε κάτι ζωές ακόμα να ζήσουμε.
... μαζί...

Ένας παράξενος αέρας με χτυπά στο πρόσωπο.
...αλλόκοτος.
Μα βρίσκομαι μέσα σκέπτομαι.
Πώς ?
...βρέχομαι.
Στάζω.
Το μυαλό δεν σταματά. Όπου κοιτάζει τρέχει.
...και ένας πόνος στο μέρος της καρδιάς.
Πολύ μετά.
...με τρυπά.
Και πονώ.
Θέλω να βάλω ένα τέλος στον πόνο.
Ενα φιλί.
Ένας έρωτας.
...ένα άγγιγμα.
Ένας ψίθυρος...
Μια σαρκική συνομιλία που κρατά ώρες.
Ιδρώτας...
Σεντόνια που καλοκαίριασαν νωρίς.
...βρέχομαι.
Στάζω σχεδόν.

Κούτες.
Πάλι...
...και πάλι μετά.
Κοιτάζω τα ήρεμα πρωινά νερά, την διαδρομή... το σημείο στα βράχια που αγάπησα, δίπλα στην θάλασσα... απο μακρυά πιά.
Δεν πρόφθασα να στο δείξω.
Δεν πρόφθασα να το επισκεφθώ.
Δεν το χρειάσθηκα... γι'αυτό.
Δεν είχα να γράψω κάτι, να δακρύσω για κάτι, να κρυφθώ απο κάπου, να αναπολύσω κάτι... να αναλογιστώ...!
Σαν να τέλειωσαν εκείνες οι στιγμές.
....!....!....
Αναλογίζομαι.
Στέκω και με χτυπώ. Τραυματίζω τον κόσμο μου. Πληγώνω την ζωή μου... το σύμπαν ολάκερο.
Παρασκευή το σήμερα.

Ένα ταξίδι εμπρός....