Περασμένες δύο, εδώ...
ένα τελευταίο πέρασμα για αυτό τον χρόνο...
Σκέψεις για όμορφη συνέχεια, εικόνες φωτεινές κι ευχές για ότι καλύτερο.
Ενα χρόνο μετά ειναι σαν εχθές. Γρήγορα πέρασε ο καιρός ή τόσο όμορφα... ?

Καληνύχτα κι όνειρα γλυκά ομορφιά μου. Αυριο πάλι.
Ενα αύριο δίχως το γνωστό κοινό μέτρημα της ώρας και δίχως να ξεχωρίζει η μέρα απο την νύχτα.
Ερχονται παιχνίδια και ταξίδια ζωής....

Ωρες νιώθεις να περπατάς σε εύθραστη γή. Σε εδάφη χαρακωμένα και κουρασμένα απο τα χρόνια που έχουν περάσει απο πάνω τους. Σχισμένα απο σεισμούς κραυγών...
Ωρες νιώθεις την ζωή σου να σταματά σ'ένα συγκεκριμμένο σημείο. Να σέρνεται ψάχνοντας δύναμη εκκίνησης ή να καβαλά ρόδες για να γλυστρήσει επίτηδες σε μια στροφή. Να ψάχνεις αυτό το γαμωμπουτόν που αλλάζει τα πάντα κι εκείνο να κρύβεται σε μέρη βαθιά σκοτεινιασμένα. Να ψαχουλεύεις στα τυφλά για ένα σημείο που θα σταματήσει τα πάντα γύρω σου δίνοντας ώθηση για κάτι νέο.
Ενα νέο ξεκίνημα...
Τόσο περίεργο.
Τόσο πολύπλοκο και δύσκολα κατανοητό.

Στιγμές, κάποιοι στίχοι στροβιλίζονται εμπρός σου.
" Όπως κι αν τα μοιράσεις, τελικά θα το δεις
βγαίνει άσσος μπαστούνι, τι να πω; τι να πεις; "
Το παλέυεις. Σκίζεις όλα τα μπαστούνια και διαλέγεις τα κούπα της ζωής. Πιστεύεις σ'αυτά και τους δωρίζεις χρόνο.
...αγαπάς.
Γι'αυτό...

Τι είναι αυτό που σταματά τον λόγο ?
Τι είναι αυτό που τον ξεκινά ?
Ωρες σκέπτομαι, πως η λύση ορισμένες φορές φαίνεται να κρύβεται πίσω απο προσωπείο φτιαγμένο απο το πιο σκληρό υλικό του πλανήτη. Δεν σ'αφήνει να την πλησιάσεις, να την ακουμπήσεις, να την δείς.
Είναι η διάθεση, ο έρωτας, η θλίψη, η χαρά, η απόγνωση, το ταίριασμα, ο χωρισμός, μια εικόνα, μια σκέψη, μια κίνηση, μια λέξη, μια ανάμνηση, ένα χάδι, ένα χρώμα, ένα άγγιγμα, ενα ταξίδι... η ζωή η ίδια ?
Μα όταν η διάθεση περιέχει θλίψη, όταν περιέχει χαρά, όταν ο έρωτας στέκεται πάνω σου, όταν η απόγνωση συχνά σ'επισκέπτεται, γιατί ο λόγος κρύβεται ?
Όταν το ταίριασμα γίνεται απόλυτο, όταν ο χωρισμός σ'ακουμπά, όταν μια εικόνα γεμίζει την ψυχή σου, όταν μια σκέψη κυβερνά το νού σου και μια κίνηση ορίζει την ζωή σου γιατί ο λόγος σιωπά ?

Ρωτάς το στέρφο απο λόγο, μυαλό σου κι εκείνο παραμένει στεγνό, άλαλο, άπραγο, αλύγιστο και άδειο...
Άδειο ?
Μήπως το θεωρείς άδειο γιατί υπάρχουν τόσα μπερδεμένα μεταξύ τους, που έχεις αυτή την αίσθηση ?
Ε ?
Μήπως είναι καιρός να τα βάλεις σε μια τάξη ? Σε μια σειρά ?
Όλα.
Βάλε σ'ενα ράφι τα όμορφα και σ'ένα άλλο τ'άσχημα της ζωής.
Κι άν δεν φθάνουν τα όμορφα σε ένα, φτιάξε κι'άλλα και στερέωσέ τα καλά. Αν πάλι περισσεύει χώρος φρόντισε να τον γεμίσεις.
Όσο για τ'άσχημα, ξεσκαρτάρισε κάποια και βάλτα σε κουτιά. Να μη πιάνουν χώρο μέσα σου. Ίσως να τα πετάξεις κιόλας στον κάδο του ποτέ. Να μη τα βλέπεις κάν. Να σταματήσουν την αφέμαξη της ψυχής σου.
Ζήσε την ομορφιά που κάποιοι σου χαρίζουν. Δεν την βρίσκεις εύκολα, εκτός κι άν είσαι τόσο τυχερός που την συναντάς συνεχώς...

Τ'ακούς ή μόνος μου μιλάω ?

To χρώμα του ουρανού βρίσκεται συνεχώς εμπρός μου απόψε.
Αυτό το πορφυρό του ηλιοβασιλέματος.

"Just a perfect day" στον Galaxy αυτή την ώρα.
Άνοιξα το μηχάνημα μόνο για ν'ακούσω τον σταθμό που αυτές τις ώρες μπορεί και σε ταξιδεύει κι εμεινα να γυρνώ απο σελίδα σε σελίδα.
Τούτο το βράδυ είναι το πρώτο που είναι έτσι... περίεργο. Έχει μια γεύση πρωτόγνωρη. Συνομιλίες δεν καλύπτουν κενά. Εικόνες η μια πάνω στην άλλη...

Περπάτησα πολύ πάνω στην αμμουδιά που στιγμές έμοιαζε ξεχασμένη.
Έφθασα στο σημείο που ενώνονται οι θάλασσες κι ήταν τόσο ωραία με τον ήλιο να ετοιμάζεται να κρυφθεί πίσω απο τα βουνά, κάνοντας τον ουρανό να φλέγεται.
Να δίνει χρώματα ερυθρά μέσα στο μπλέ του.
Το απόλαυσα.
Και στον γυρισμό μια βουτιά ίσα για ένα γειά στην σημερινή ημέρα που χανόταν...

Αύριο πάλι...

Σαν του αετού το πέταγμα η σκέψη.
Ελεύθερη.
Από ψηλά κοιτά. Σε κάποιο βράχο στέκει και το βλέμμα συχνά πέφτει σε βήματα της παρθένας γής. Σε εδάφη που άνθρωπος δεν περπατά και μόνο φτερωτά ίχνη φτιάχνουν στον αέρα σχήματα πλανητών και αστέρων* γειτονιές ολόκληρες…


Ένα στυλό με μπλε μελάνι χοροπηδά σήμερα εμπρός μου. Σαν να ζητά ενα χέρι να του δώσει το έναυσμα για δημιουργία… έναν αφέτη.
Ένα στυλό που χρόνια τώρα στέκει απόμερα και κοιτά σιωπηλό. Ζηλεύει λες, τα μολύβια και τα χρώματα τους που έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στα ριζόχαρτα του λευκού γραφείου.
Μου αρέσουν τα μελάνια να είναι ελεύθερα κι αυτά. Να βουτώ μέσα τους ζωή από ξύλο και να πλατσουρίζω πένες σκαλιστές με μεράκι καμωμένες. Να έχουν ροή ποταμού και γραφή ζωγραφιστή. Ν’αφήνουν το σώμα να κυλά ελαφρά και οι γραμμές να ζωντανεύουν στην ματιά. Να μπερδεύονται μεταξύ τους. Να φτιάχνουν τις δικές τους ιστορίες στο χαρτί, γεφύρια για να περνούν από το προηγούμενο φρέσκο, σχήματα φωλιές και να γεννιούνται εικόνες.

Κάποτε το χέρι κρατούσε το μελάνι. Τραβούσε γραμμές στατικές που σχημάτιζαν σκιές. Έπειτα ο γραφίτης φάνηκε ιδανικότερος. Όχι γιατί διορθώνεις αλλά για την λυγεράδα των γραμμών και τον ήχο της περπατησιάς του.
Προτιμώ στα δάκτυλα να μπλέκω την ξύλινη γραφίδα και να χαράζω λόγια σε χάρτινα όνειρα…

Ίσως μικρή να ήταν και απερίσκεπτη.
Ίσως παρέα δεν είχε, και βάλθηκε να βρεί.
Ίσως στην χαρά της ζωής δεν σκέφθηκε να πετάξει ψηλά.
Βρέθηκε να πετά μέσα σε πλήθος ανθρώπων κι αυτοί ούτε που δώσαν σημασία στην ομορφιά των χρωμάτων της.
- Ξέρεις, από καιρό ο άνθρωπος θεωρεί ότι είναι μόνος του σ’αυτόν τον κόσμο. Έχει πάψει να βλέπει τα χρώματα της φύσης και αυτό που μέρες πρίν έγραψες στον φακό στρέφοντάς τον προς τον ουρανό. -
Δεν ήταν ο άνεμος που την έριξε στην γη.
- Σίγουρα έχει νιώσει και πιο δυνατό στο μικρό παρελθόν της. Σίγουρα ξέρει να τα βάζει με τα στοιχεία της φύσης. Όμως σίγουρα δεν έμαθε και δεν ξέρει ότι ο άνθρωπος δεν είναι στοιχείο αλλά στοιχειό. -
Ήταν ίσως κάποιο χέρι που την έριξε και στην συνέχεια σαλεμένη πιά και προσπαθώντας να βρεί ουρανό, βρέθηκε εμπρός μου να χαζεύω το ανάλαφρο πέταγμά της.
Όχι για πολύ… μια κυρία την έριξε στο πεζοδρόμιο.
Έμεινε λίγη ώρα. Τα φτερά δεν είχαν δύναμη να σηκώσουν το πληγωμένο σώμα.
Ίσως μια τελευταία προσπάθεια την έκανε να ανασηκωθεί και να φτερουγίσει λίγα μέτρα.
Ίσως η σκέψη σου βοήθησε να βρεί την δύναμη.

Ξανάπεσε…
Περαστικοί δεν έβλεπαν το πορτοκαλί της χρώμα και την προσπερνούσαν. Ήταν βυθισμένοι στον ρυθμό της κατανάλωσης και της μακρινής μουσικής.
Μόνο μια μαμά έκανε νόημα στο παιδί της να προσέξει.

…και μόνο μία ζεστή αγκαλιά τόλμησε να την κρύψει στις παλάμες της και να της δώσει ανάσα από την δική της.
Για λίγο έμεινε στην σιγουριά που της έδινες κι ύστερα ίσως να πέταξε για μακριά. Ψηλά. Εκεί που είναι ο κόσμος της. Ελεύθερη πια. Με την ψυχή της να χαμογελά και την σκέψη της σ’εσένα και σε κάθε Άνθρωπο σε τούτη την γή.

Είναι όμορφο να βλέπεις χρώματα να πετούν και υπερήφανα πλάσματα να υπάρχουν.
Σκέπτομαι πως η ζωή τους είναι λίγη. Ίσως είχαμε κάνει μια τέτοια συζήτηση.
Λίγη για ποιόν ?
Για τις πεταλούδες που ταξιδεύουν στην πλάση πετώντας ?
Για τις πεταλούδες που το πέταγμά τους μοιάζει χορός στ’αστέρια…?

Η μικρή μας πολιτεία
είναι ωραία,
έχει τα πάντα,
θα εκραγεί από ευτυχία...
Έχει σκύλους,έχει γάτες,
συνεπείς επαναστάτες
να μου πούνε πότε κάνω λάθος
πότε μ' οδηγεί το πάθος
στη διαστροφή,στην καταστροφή,
θα 'ρθουν να με σώσουν
την κατάλληλη στιγμή... …“Ξύλινα Σπαθιά”

Από έναν τόπο που θα εκραγεί από ευτυχία…! … ! ... ?
Που οι σωτήρες καραδοκούν να πιάσουν πόστο πίσω από γελοίες μάσκες…
Που τα πάντα λειτουργούν υπο καθεστώς προχειρότητας…
Που κανείς δεν είναι υπεύθυνος σε όποια θέση κι αν βρίσκεται…
Που επί είκοσι χρόνια και βάλε, μας ζητούν να σφίξουμε το ζωνάρι κάθε ημέρα και περισσότερο…
Που κανείς δεν ερευνά το φαινόμενο της αυτοανάφλεξης των δασών…
Που η πρωτεύουσα είναι το κέντρο του κόσμου, για κάποιους, μα παρ’όλα αυτά την εξαφανίζουν κάτω απ’τα τσιμεντένια τρένα του πολιτισμού…
Που ευτυχία είναι το καινούργιο μου Guzzi blue jean, πακέτο με το σώβρακο πάνω από αυτό, σαν τον Superman…
Που τα αυτονόητα, ΟΤΑΝ γίνονται, θεωρούνται μέγα γεγονός…
Που κάθε προσφερόμενη υπηρεσία πρέπει να πληρώνεται κι άς φορολογούμαστε για να τις έχουμε…
Που θεωρούμε τα μη απαραίτητα, αυτοκαταστροφικά, μόλις τα ρίξουμε στην άσφαλτο…
Που το 2010 είναι εμπρός μας και ακόμα η ανακύκλωση παλεύει με τις χωματερές…
Που κανείς μας δεν θεωρεί τον εαυτό του ικανό να σώσει τον κόσμο…
Που στα πέντε εκατομμύρια πληθυσμού της Αθήνας μόνο το 0.01% παρέστει στο Σύνταγμα για το θέμα των πυρκαγιών. Οι άλλοι θα αγοράσουμε μπουκάλες οξυγόνου και θα σχολιάζουμε από τον καναπέ μας…
Που στην ανεργία απαντούμε πίνοντας καφέ στο lounge café της λιμνούπολης…
Που η εκκλήσια απέχει από τα κοινά και απ’τα προβλήματα…
Που η λέξη "προστασία" καταναλωτή, πολίτη και ζώων δεν υφίσταται…
Που τα πιστωτικά ιδρύματα ακόμα και την εποχή της ελεγχόμενης ψευτοκρίσης, συνεχίζουν νόμιμα, να δανείζουν πανάκριβα…
Που η αυθαιρεσία , η υπερβολή και η εξουσία είναι προνόμιο όλων…

…που τα συμφέροντα σ’αυτόν τον όμορφο τόπο και πλανήτη, καθορίζουν το μέλλον μας…
…που τα λόγια σ’αυτόν τον τόπο της Δημοκρατίας και του Πολιτισμού, είναι παχιά και πλούσια και χτίζουν ανώγεια και κατώγεια όπως έλεγε και ο παππούς μου…

…που ακόμα και ο υποφαινόμενος συμμετέχει σε όλα τα παράπανω με τον δικό του τρόπο…

Kάπου στο βάθος μικρά φωτάκια στέκουν ακίνητα σχεδόν, κάνοντας τον σκοτεινό ορίζοντα παιχνίδι στα μάτια μας…
Είναι όμορφη τούτη η ώρα λέω.
Μά και το πρωί το ίδιο είπα, όπως και το μεσημέρι.
Κάθομαι και απολαμβάνω τις στιγμές που ζώ, στο ήσυχο τοπίο με τις όμορφες εικόνες κι εσένα συντροφιά.

Απόλαυση και ευτυχία. Πειράγματα και λόγια με τα μάτια. Γέλια και φωνές. Ηρεμία και ξεκούραση. Ήλιος και φεγγάρι. Θάλασσα και πέυκα. Έλατα και δάση. Έρωτας και παιχνίδια… το γυμνό σου κορμί στην πλάση…
...εσύ στο είναι μου

Μόνοι σε μια παραλία να κάνουμε έρωτα στην αμμουδιά,

σαν δυό μετεωρίτες που αρπάζουνε φωτιά μες’την ατμόσφαιρα, τα κορμιά,

να μας ακούν η θάλασσα και τα πουλιά,

ν’αστράφτουν τα πρόσωπα κι απάνω τα’άστρα του ουρανού,

γυμνοί στον τόπο εκείνο να μας βρίσκει το ξημέρωμα,
και να βουτάμε στα γαλανά νερά για κείνα τα λευκά κοχύλια της ψυχής.

Εκεί να στήσουμε την δική μας σκηνή για λίγες μέρες και για λίγο να περπατήσουμε ξυπόλυτοι στης γής το χαλί.

...φαίνεται η ζωή ησύχασε...

Το γραπτό άρχισε να γίνεται λόγος.
Κι ο λόγος...

χάδι,

έρωτας,

βροχή...

Έχω την εικόνα μιας σπηλιάς.
Όχι όπως γνωρίζουμε τις σπηλιές.
Δεν είναι ούτε υγρή ούτε σκοτεινή.
Είναι λαμπερή, με αρχή και τέλος.
Μικρό το πέρασμά της. Γαλάζιος ο θόλος της, ζωγραφιστά τα τοιχώματά της.
Το κατόπι της μεγάλο μέσα σε κήπο και η έξοδος απέραντη, στο πλάτος του ωκεανού που συναντά.
Σπηλιά του ονείρου την λέω…
Την περπατώ. Συχνά σταματώ να θαυμάσω την μαγεία της
Την περπατώ και φθάνω στ’άπειρο….
…σαν σε άλλη γή…

- Βλέπω μπροστά μου την κοπέλα που μ’αγάπησε.
Τον τελευταίο καιρό πολύ συχνά.
Έχει ένα παρουσιαστικό…
…..περίεργο.
Έχει ένα πρόσωπο…
…..σκυθρωπό.
Mια φωνή…
…..κουρασμένη
Εύκολα μιλά για αγάπη κι εύκολα την πετά.

- Έχω μέσα μου την κοπέλα που μ’αγάπησε.
Καθημερινά…
Προσπαθεί με κάθε τρόπο να με κάνει να γελώ.
…. τα καταφέρνει.
Την σκέπτομαι συνεχώς.
Νομίζω ότι ποτέ δεν έπαψα.

Το ξέρει.
Το νιώθει κι εκείνη.

- Αυτές τις μέρες αφουγκράζομαι έντονα την κοπέλα που μ’αγάπησε.
Σχεδόν κάθε λεπτό που περνά.
Μπορεί τα λόγια μου να την πλήγωσαν.
Μπορεί το εγώ μου να την χτύπησε, να μη μίλησε, να σταμάτησε την ανάσα της, να μη την κατάλαβε, μα συνεχίζω να την αγαπώ.

Τούτες τις μέρες κυματοθραύστης γίνομαι και βορά του ανέμου στον χώρο τον άπειρο. Συννεφοσκεπασμένος είν’ ο ουρανός μου και ταραγμένο το νερό που κολυμπώ.
Έχω την ανάγκη ενός διαλλείματος.
Κουράσθηκα.
Φορτωμένος ήταν ο χρόνος.
… σκληρός…
Λιγοστός και πιεστικός.


Μίλησε ο ψεύτης ο εγωισμός…

Άραγε υπάρχει η σπηλιά του ονείρου ?

Κάτι θαλασσινό κράτησα εχθές το βράδυ με άρωμα Νικουριανής και το στρίμωξα στην χούφτα μου. Είχε αφεθεί στα μάτια μου, κρυμμένο σχεδόν ένα χρόνο. Το φρόντισα και τ’άφησα στο λευκό του νιπτήρα για να βουτώ μέσα του κάθε που θα βρίσκεται εμπρός μου.
Θα ήθελα να είναι η αρχή της μέρας μου και το χαμόγελο της μορφή σου.
Η εικόνα του καλοκαιριού σε πρώτο πλάνο…

Εχθές ο αέρας στάθηκε έξω από το σπίτι κοιτώντας κλεφτά μέσα και ψάχνοντας κάποιον να του ανοίξει. Μα του στάθηκα εμπόδιο. Έμεινα ερμητικά κλεισμένος λές και φοβόμουν κάτι. Είχα μια ανησυχία που παραμένει μέσα μου και σήμερα.
Τι κι αν στρώσαμε μια κουρελού μπροστά απ’το πήλινο σκεύος της γιαγιάς. Τι κι αν παίρνει σχήμα ο πάνω χώρος. Κάτι με καίει. Κάτι με ανησυχεί.
Αυτές οι Κυριακές με χτυπούν καθώς μένω μόνος. Το σπίτι γίνεται τεράστιο για εμένα μόνο και το κρεβάτι δεν με χωρά.
Ένα φώς κρατώ αναμμένο να μου συντροφιά, μιας και το φεγγάρι άργησε να φανεί, ενώ σήμερα ξέχασε να κρυφθεί…το βλέπω στο δρόμο για το γραφείο…

...μα δεν την λένε ποθητή ούτε ονειρεμένη
δεν την λένε ξακουστή την λένε ξεχασμένη...
...του χρόνου ανήμερο θεριό κι ωραία κοιμωμένη...

Όμορφες λέξεις απ'τον Μιλτιάδη
...όπως συνηθίζει άλλωστε.

Ως συνήθως αυτή την εποχή έρχεται και κολλά πάνω μου η κούραση του εργασιακού έτους ενώ μετρώ αντίστροφα τις εναπομείναντες ημέρες έως τον Αύγουστο. Εφέτος είχε λίγους λόγους παραπάνω να κουρνιάσει στον καναπέ μαζί μου.
Όμως φέτος κάτι διαφορετικό γυρίζει γύρω μου. Νέο.
Σαν κάποιο ποτάμι που κυλά ορμητικά, αιώνες απο την γεννησή του και σταματά μπροστά σε μια σπηλιά με πανέμορφα πετρώματα για να ξεκουρασθεί.
Κοιτάζω μέσα μου και είμαι γεμάτος άρωμα αερικού, σαν τα λουλούδια της που γεννούν καθημερινά χρώματα και άνθη.
Κοιτάζω έναν καθρέπτη και βλέπω έρωτα να ξεχύνεται απο κάθε πόρο του κορμιού και το είδωλο να παίζει σαν τα παιδιά στα παραμύθια.
Θαρρώ πως κάποιος ξαναγεννιέται...

μέρα ηλιόλουστη μά και παγερή...
πρόσωπα χαμένα...
σκέψεις που κρύβονται στον νού...
λόγια διάσπαρτα στον αέρα...
δυνάμεις που συγκρούονται μέσα μου...
φωνές που τρυπούν την ψυχή...
εικόνες που τρομάζουν την ζωή...
δάκρυα πνιγμένα σε κάποια γωνιά...
φιλιά παγωμένα...
...παθιασμένα...
"είν' η αγάπη ένα αμάξι με φτερά,
απο την γή στον ουρανό για να πετάξεις..."
ήχοι γνώριμοι...
...αγαπημένοι...
θύμησες...

...τόσο μόνος ξαφνικά...

Οι νεράιδες θα ΄ ρθούν στα όνειρα σου, να σου τραγουδήσουν.
Μην τους κάνεις κακό γιατί χωρίς παραμύθια τη ζωή μας θα αφήσουν.

Κάθε τί που αγαπάς, είναι μπροστά μου...
Συνεχώς...
Η βροχή έχει γίνει ένα με το κορμί σε τούτα εδώ τα μέρη.
Τα χρώματα του ουράνιου τόξου χρωματίζουν την ματιά.
Κάθε λογής νεράιδες χοροπηδούν στην σκέψη.
Μά τι σχέση έχω εγώ με όλα αυτά ?
Πως βρέθηκα ανάμεσα σε τόσα ?
Εγώ ήξερα το μπλέ του ουρανού και της θάλασσας. Το λευκό το καθάριο, το λαμπερό. Τα χρώματα των κυκλάδων. Έτσι τα ονομάζω.
Χρώματα των Κυκλάδων. Χρώματα χαρούμενα. Φεγγοβολιστά.
Δεν μ'ενοχλούν οι ξεροί οι τόποι. Τα βράχια και τ'άνυδρα τοπία. Τα ηλιοκαμμένα πρόσωπα και τα χαμογελαστά μάτια. Ο ανοιχτός ορίζοντας τ'ανθρώπου και της φύσης. Το απέραντο γαλάζιο της Αμοργού, το Λευκό των σπιτιών της Πάρου, το δροσερό αρχοντικό της Άνδρου, τα σκαλοπάτια της Άνω Σύρας, της Αντίπαρου εκείνη η ηρεμία, οι βουτιές στην Μήλο και της Σίφνου το κεραμικό στολίδι.
Μα δεν θα ξεχάσω και δύο χρωματιστά σημεία. Η Σύμη και το Φισκάρδο. Σημεία που άφησαν σημάδια στο νού και ηρέμησαν την πλάση γύρω μου.

Πως βρέθηκα ?
Χαμογελώ...
Ερωτεύεσαι ένα κορίτσι. Σου δίνει το χαμόγελό της. Σου χαρίζει το γέλιο της. Σε ταξιδεύει σε δικά της μέρη. Άλλοτε βροχερά, άλλοτε νεραιδοφτιαγμένα. Σ'αγγαλιάζει δυνατά και σου εξιστορεί ιστορίες με τα μάτια. Έχει τις νεράιδες στα μαλλιά και στα πόδια τα κοχύλια. Χρώματα στον ώμο της, απλά κοσμήματα στα χέρια, αέρινη λευκή φορεσιά στο κορμί της.
Έτσι όπως σε θυμόμουν...

...το κορίτσι της βροχής.
Πως αλλιώς θα μπορούσες να λεγόσουν ?
...ίσως Βροχούλα.
...ίσως.........
Θα στο πώ αλλού.

Μόνο έτσι θα έγραφα, σκέφθηκα.
Απόψε ένας δημόσιος οργανισμός μου έδωσε την ευκαιρία να πιάσω το μολύβι κι ένα λευκό χαρτί.
Μα είμαι σίγουρος πως δεν το'κανε γι'αυτό. Κάποιος είδε ότι χάζευα την ομορφιά της φύσης και θέλησε να μ'αφήσει να την απολαύσω, κατεβάζοντας τον γενικό διακόπτη του ρεύματος της περιοχής, αποσπώντας με έτσι απο την οθόνη του υπολογιστή, τρείς φορές.
"Ε, δεν θα τον κάψω κιόλας. Ας πάει η δουλειά λίγες ώρες πίσω..."


Φωτογράφισα το σκοτάδι που στιγμές έμοιαζε να γίνεται μέρα.
Άναψα επτά κεριά στην σειρά στο καθιστικό κι ένα έξω στην βεράντα.
Το μοναδικό φώς της περιοχής, άν εξαιρέσει κανείς τις αστραπές..
Ησυχία.
Μόνο η βροχή, οι βροντές και το θρόισμα των φύλλων που όσο πάει γίνεται και πιο δυνατό.
Ηρεμία.
Μαγική λέξη.
Τελευταία την χρησιμοποιώ πολύ. Η ηρεμία ήρθε, άραγε, και με βρήκε, ή εγώ την συνάντησα ?
Ύστερα αναρωτιέμαι. Πώς τα καταφέρνεις και λείπεις πάντα στην βροχή ?
Εσύ...
Στο μυαλό μου πάντα εσύ.
Στο μυαλό μου πάντα η εικόνα σου... τα μάτια σου.
... τα ερωτηματικά σου...
Αναρωτιέμαι κι εγώ. Υπάρχει έμπνευση δίχως πόνο ? Ισως όχι. Υπάρχει όμως μια άλλη που πηγάζει απο τον έρωτα που ζεί ο καθείς.
Πηγή ζωής τ'ονομα αυτής.

Οι φωτογραφίες μου σιγοτραγουδούν ένα παλιό τραγούδι :
Μαγνητοφώνησα απόψε το φεγγάρι
έλα ν' ακούσουμε τραγούδια τ' ουρανού...
Και φωτογράφισα για σένα τη φωνή μου
γέμισε χρώματα κι ανταύγειες το χαρτί...

Kαι ξάφνου ένα συντονισμένο αααααα στον αέρα, με ξυπνά.
Ο πολιτισμός στο πιάτο σας.
Κι εγένετο φώς....
Για δές τι μου κάνει. Πρέπει να σηκωθώ να ελέγξω το pc και τα ενυδρεία.

Καληνύχτα σε λατρεύω, αύριο πάλι...

Ένα ζευγάρι λευκές πεταλούδες χορεύουν μπροστά μου.
Ήρθαν σκέφτομαι και χαίρονται την ζωή τους παίζοντας με το ταίρι τους.
Ασταμάτητα. Παίζουν γύρω απ’το ψηλό δέντρο και κάπου κάπου ξαποσταίνουν σ’αυτό.
…έτσι. Γιατί αυτή είναι η ζωή τους. Μικρή και χαρούμενη. Έτσι όπως χαρούμενη πρέπει να’ναι και η δική μας.
Αυτό είναι. Αυτός είναι ο λόγος.
Χαρoύμενη είναι και η δική μου. Το ημερολόγιό μου δεν το επισκέπτομαι συχνά πιά. Τα λόγια μου βρίσκουν αλλού διέξοδο. Βγαίνουν και τοποθετούνται στο χαμόγελο και στο κορμί της. Οι σκέψεις μου συχνά το σκάνε και αιωρούνται στον χώρο που βρίσκεται, όπως τα χθεσινά σύννεφα που έφτιαχναν ένα τοπίο μαγικό έτσι σκόρπια που έστεκαν, στον απογευματινό ουρανό.
Αυτό το πίσω μπαλκόνι τι ηρεμία δίνει… τι χρώματα, τι ομορφιά.
Αυτό το πορτοκαλί του ουρανού όταν χάνεται ο ήλιος, αυτό το μεγαλείο που μας χαρίζει όταν βρέχει, το πράσινο της γής τούτη την εποχή... η αγκαλιά, κάθε που θα βρεθούμε σ’αυτό…

Στον νού μου τώρα έρχονται λόγια… Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σ’ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Και ξέρω τι θα μου απαντούσες, πάλι από το ίδιο γραπτό του Neruda … Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την ασταμάτητη βροχή…

Απο εχθές το βράδυ η βροχή μουσκεύει το τοπίο.
Όμορφα είναι να αφήνεσαι στην ηρεμία της βραδυάς και στους ήχους της βροχής.
Φαίνονται τόσο διαφορετικά εδώ.
Δέσμες χορεύουν στον σκοτεινό ουρανό δίνοντας χρώματα και λάμψη στην παλλέτα του νού.
Δεν χρειάζονται πολλά. Μόνο ένα βλέμμα στο φώς του σκοταδιού και στις στάλες που πέφτουν στ'άνθη που αγαπάς.
Για την ευτυχία ?
Μόνο εσύ και εγώ.
Εσύ συνηθίζεις να λείπεις και να παραπονιέσαι γι'αυτό.
...μοιάζει σαν ν'αφήνεις πίσω λίγο απ'το χαμόγελό σου.
Μοιάζει σαν να μου κρατάς το χέρι όσο η μορφή σου κάπου αλλού τριγυρνά.

Μα κάποια μέρα δεν θα λείπεις. Θα σε κρατήσω σφικτά και θα σε περιπλανήσω στις αγκαλιάς τα μέρη.
Ίσως σε πάω και σ'εκείνον τον δρόμο απέναντι. Σ'εκείνον που τα βροχόνερα θα φτιάχνουν λάσπες.
Να τρέξουμε και να ερωτευθούμε μέσα τους...

Σχεδόν 2 και μισή ξημερώματα. Βρήκα ανοικτό δίκτυο και μπήκα.
Μου έλειψε η γραφή.
Τώρα όμως εγκαινιάζω την νέα σύνδεση.
Απόψε είχα μια υπέροχη συνάντηση. Μια συνάντηση που θέλαμε και οι δυό.
Τα είπαμε. Γελάσαμε και αστειευτήκαμε όπως παλιά.
Μου έκανε καλό. Μα και σ'εκείνη. Οι παλαβομάρες της συνεχίζονται.
Το αερόδρομιο μου θύμιζε συνεχώς κάποιον περασμένο Νοέμβρη. Περνούσαν απο μπροστά μου σκηνές μοναδικές.
Η αγκαλιά μας κράτησε ώρα μές την σιωπή κι έπειτα οι ερωτήσεις έπεσαν βροχή...

Ο γυρισμός κύλησε ήσυχα. Η ηρεμία που μου'κανε παρέα ζητούσε λίγο δρόμο παραπάνω, μα η ώρα περασμένη...
Αφήνω την βόλτα γι'άλλη μέρα. Ίσως θελήσει η Βροχή να με συνοδεύσει...
Καλό μας βράδυ

Βρέχει...
Απο το γραφείο ακούγονται τα αυτοκίνητα να περνούν τον βροχερό δρόμο.
Στα παράθυρα εμφανίζονται οι σταγόνες της βροχής. Απ'το πρωί ο ουρανός είχε γεμίσει σύννεφα φουσκωμένα κι έτοιμα να ρίξουν το νερό τους.
Σήμερα βαριέμαι. Ταυτόχρονα έχω μια "μελαγχολία". Περίεργο... ίσως τούτο το σκηνικό μου φέρνει αυτή την διάθεση. Ίσως πάλι τούτος ο χώρος...
Δεν γνωρίζω τί... θα το συνηθίσω. Νωρίς είναι ακόμη.
Συμβαίνει κάτι που δεν το'χω ξανακάνει. Στους δρόμους το βλέμμα πηγαίνει συχνά, πυκνά στις πινακίδες των αυτοκινήτων. Σαν κάποιο κόμπλεξ. Μα δεν είναι αυτό. Κοιτάζω για παρέα, έστω κι άν δεν τους ξέρω. Αναθαρρώ κάθε που βλέπω αυτοκίνητο απο Αθήνα. Προσπαθώ να κάνω την πόλη ετούτη δική μου, να την νιώσω δική μου. Η παρουσία της Βροχούλας τεράστια, μα κάποιοι άνθρωποι λείπουν.

Αυτά νιώθω σήμερα...

Σταματώ και κοιτάζω την βροχή και στον νού μου έρχονται πολλά, ανάμεσά τους κι εσύ. Μαζί ρίχνουμε χρώματα σε τοίχους για να ομορφήνουμε τα πρόσωπά μας. Μαζί περπατάμε ανάμεσα σε καλούδια που θα ομορφήνουν το αύριο. Μαζί ξαπλώνουμε στα όνειρά μας, ενώ ο έρωτας μας βρίσκει σε κάθε σημείο ετούτης της γής.
...θα περάσουν οι μέρες της κούρασης. Ίσως η πορτοκαλί σοφίταγίνει ο αγαπήμένος χώρος μας. Ίσως πάλι και τα υπνοδωμάτια με τα φανταχτερά χρώματα και την υπέροχη θέα τους, κερδίσουν τις ώρες μας...

Έχω καιρό να γράψω. Πέρασαν μέρες πολλές απο τότε.
Θα έρθω κάποια στιγμή.

απο τα ηχεία συναδέρφου ακούγεται jazz... ξάφνου ομόρφηνε η διάθεση