Στα χέρια μου κάθησε σήμερα πρωί, ενα εξαιρετικό δοκίμιό του.
Δεν μου πήρε ώρα για να το διαβάσω. Αντιθέτως, μου πήρε ώρα να το ξεπεράσω. Σεβασμός σε κάθε λέξη. Βαρύτητα σε κάθε πρόταση. Σημείωση σε κάθε παράγραφο.
Δεν μου πήρε ώρα για να το διαβάσω. Αντιθέτως, μου πήρε ώρα να το ξεπεράσω. Σεβασμός σε κάθε λέξη. Βαρύτητα σε κάθε πρόταση. Σημείωση σε κάθε παράγραφο.
Έτσι ειναι οι προσωπικότητες. Δεν χρειάζονται πολλά, μόνο καθαρό νού, αμόλυντο απο της εποχής τους δράκους, αίσθημα και εικόνες για να δημιουργήσουν αριστουργήματα σε κάθε είδους τέχνη. Κάτι που λείπει απο πολλούς ανθρώπους του αιώνα μας. Η ικανοποίηση πολλών αρέσκεται στα υλικά-καταναλωτικά αγαθά που τους καθιστά ανίκανους να Δημιουργήσουν...
Όπως λέει και ο ίδιος σε κάποιο άλλο κείμενό του "Ακατανόητο, ρομαντικό, ανίερο μοιάζει να το λέμε αυτό σήμερα. Λησμονούμε ότι χωρίς αγαθά υλικά ο χώρος ο ανθρώπινος ήτανε τόσο αδειανός, που το θαύμα χωρούσε πιο εύκολα. Κι ότι αυτή η “σταματημένη ζωή”, οπως την αποκαλούμε σήμερα υποτιμητικά, υπερσκελίζοντας κάθε αίσθημα αστάθειας, βοηθούσε τότε τους ανθρώπους ν΄αντιλαμβάνονται την πρόοδο με τα ποιοτικά και όχι τα ποσοτικά μέτρα που σημαίνει ότι η διάρκεια, σαν χρυσό νήμα σ΄ένα κέντημα, έδενε περασμένα και τωρινά, ευτελή και πολύτιμα, φυσικά και υπερφυσικά, μ΄έναν τρόπο που δε γίνεται να ξαναγνωρίσουμε ποτέ.
Χωρίς λοιπόν να νοσταλγώ, μ΄αυτά που λέω, τους αργαλειούς ή τις πέτρες των ελαιοτριβείων, απλώς μακαρίζω τα χέρια τ΄ανθρώπινα που, με το να φθείρονται εκείνα στην κλίμακα την ατομική, αποκτούσανε τη δύναμη να σταματούνε τη φθορά στην κλίμακα την ομαδική."
...έπειτα μια πρόταση, χαρακτήριζε έναν άνθρωπό μου. "Κι ύστερα κακολογούν τους ποιητές, ότι δεν έχουν την δύναμη να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα, μόνο κάθονται και ρεμβάζουν. Καλά κάνουν. Να βάζεις με το νού σου αβρά πράματα και μάλιστα να τα βλέπεις απ'την ανάποδη χρειάζεται να'σαι σκληρός"
Όμορφα δοσμένο κείμενο...
