αγάπης φώς της γής ταξίδια...

Ο χρόνος σφυρηλατεί αργά τα παιδιά του και το μυαλό φτιάχνει τα πιο όμορφα κομψοτεχνήματα...

Ξάφνου το συναίσθημα έγινε ανάγκη.
Επιβάλλεται μέσα μου.
Με χτυπά... με χτυπά με μανία στην καρδιά, στην ψυχή... στο μυαλό.
Και αυτά αντέχουν... περιμένουν την ημέρα.
Την ημέρα που όλα θα'ναι δικά μας... ο κόσμος όλος.

Τέχνημα είχα βαπτίσει κάποτε κάτι και νά, που το βρίσκω στην ζωή μου.
Ένα τέχνημα τούτη εδώ η ιστορία. Αριστουργημα τέχνης τολμώ να πώ, που κάποιος το έπλαθε χρόνια τώρα.
Θυμήθηκα έναν πίνακα, με κάρβουνο φτιαγμένο, ενός αφανή ζωγράφου, που οι γραμμές του περιπλέκονται φτιάχνοντας δυό κορμιά στην δική του σκέψη.... ...πόσο μοιάζουμε.

Το νερό εχθές πότισε τα μέσα μου. Ξεπλύθηκαν...
...σαν συνέχεια μίας συζήτησης
...σαν βάπτισμα ψυχής
...σαν τελετουργία.

Η καρδιά σου μαζί μου. Η σκέψη σου μ'ακολουθεί. Η μορφή σου γύρω απο την κάθε μου κίνηση.

Σ'αγαπώ μικρή μου... έγινες ανάσα μου.

αρχή

λέξεις... σκέψεις... αρχή...
ένα αιώνιο φιλί...
μία φράση στα χείλη...
ένα ταξίδι μαζί...
μία στάση καρδιάς...
ένα όνειρο που ζεί...
μία μελωδία για συντροφιά...
ένα βράδυ μαζί...
μία σταγόνα στο πρόσωπο...
ένα γέλιο... θέλημα...
μία γιορτή ερωτευμένη...
ένα ποθητό ελαφρύ άγγιγμα...
μία ψυχή εκεί στα ψηλά...
ένα ακόμη λεπτό...

... μία ζωή χωρίς εσένα....

... μία ζωή μαζί...

Μου λες, πού βρίσκεις τόσα και μου λές...

Αλήθεια που βρίσκεις τόσα και μου λές ?
Τόσες λέξεις πως γεννάς ?
Πόσο απαλά με ακουμπούν...
πόση ευγένεια στα δάκτυλα...
πόσο πάθος στο στόμα...

Θα ήθελα να σου πώ και εγώ όμορφα λόγια, μά το μυαλό δεν μ'αφήνει να πλάσω λέξεις.
Περίεργο... αυτή την στιγμή νιώθω φτωχός.
Δεν μπορεί η γλώσσα να συλλαβίσει κάτι τόσο μεγάλο σαν την δική σου λέξη
Δεν μπορεί να εκφράσει αυτό που νιώθω.........

Αγάπη μου... είσαι μεγάλη κ.........ιτσα και γι'αυτό σ'αγαπάω

πάει καιρός...

ίσως όσο κρατά μία εβδομάδα
ίσως... όσο μια ολόκληρη ζωή.
Της πλάνης μου το όνειρο γέμισε μυρωδιές, εικόνες, ήχους... αγάπη
Του ζήτησα να κρατήσει ώς την επόμενη δύση... μά ήταν τόσο λίγο.
Του ζήτησα να μείνει για πάντα, μά κι αυτό σταγόνα ήταν.
Ποτέ κάτι τόσο μεγάλο δεν το έβλεπα τόσο μικρό.
Κι όμως...
Ξαφνικά εκμηδενίζονται οι αποστάσεις
χαμηλώνουν τα ψηλά.
To φεγγάρι πιά βρίσκεται μπρός μου
Οι ωκεανοί, μια λίμνη που την κρατώ στα χέρια.
Ο κόσμος όλος χωρά στην παλάμη μου.

Μά κάτι μου ξέφυγε.
Η αγάπη μου για σένα.
Που να την χωρέσω ?
Σε πιο δυναμικό χώρο ? Που θα βρεθεί ?
Σε ποιά καρδιά ? Πως να αντέξει ?
Σε ποιό κορμί ? Πως να βαστάξει ?
Που να βρώ δύναμη να κρατήσω ?
Τα λόγια σου φωτιά.... σσσσστ
Κρυφά το σκάνε και έρχονται μέσα μου.
Μια κραυγή στην αγαπημένη τοποθεσία... εκεί στα ψηλά της πόλης.
Ένα σ'αγαπώ γραμμένο στην καθημερινή περπατησιά σου.
Ένα μήνυμα πρός τον έρωτα...
Βράδυ... 23:00 μ'ένα χαμόγελο τεράστιο... μ'ένα βουβό γέλιο.

Τα λέμε
......σσσσστ..... προσοχή στα όμορφα.........


Πάντα σκεφτόμουν μια νυχτιά
πόσο μεγάλη μπορεί να 'ναι
και ρωτούσα οι στιγμές
όταν χάνονται που πάνε...

κοιτάζοντας το φεγγάρι

23:00... και οι δύο μαζί με το βλέμμα πρός τα εκεί.
Εσύ στρίβοντας ένα ακόμη τσιγάρο.
Εγώ έχοντας στο μυαλό εσένα.
Είναι μαγικό, είπες, να βλέπουμε το ίδιο πράγμα την ίδια στιγμή... είναι αλλιώτικη η σιωπή χωρίς παρέα.
Είναι αλλιώτικη η σιωπή μέσα απ'τα μάτια σου.
...και τα μάτια σου που τόσα λένε με την σιωπή τους.
...ποτάμια μέσα τους.
...ο κόσμος όλος μέσα τους...

Το λογάδι μου σήμερα είχε κάτι.
Η σκέψη μου δεν πρόλαβε να σταματήσει τις λέξεις.
Λές και μια μάσκα μπήκε ανάμεσά μας... λίγο πρίν το φευγιό σου... λίγο πρίν το δύσκολο...
...προσμονή σκέπτομαι... χρόνος... ανυπομονησία...
...και κάποιοι να αναρωτιούνται. Πως τούτος εδώ ο άνθρωπος κινείται έτσι ?
...κάποιος πετά μια κουβέντα και άλλος ξορκίζει το κακό.
Χαμογελώ... κάποτε που θα φύγω θα σας τα εξηγήσω όλα...

... ώς τότε σιωπή.

Καρδιά μου καλή συνέχεια
Σ'αγαπώ... να γελάς.

φαντάσου...

πρωινό δίπλα στην θάλασσα,
μ'έναν ουρανό χαμηλό, να μας ακουμπά,
αγκαλιά...
αγαπημένοι ήχοι να βγαίνουν απο παντού,
και εμείς σφραγισμένοι στον έρωτά μας.
Τα λόγια να έρχονται μόνα τους,
δίχως σκέψη, δίχως ντροπή.
Τα κορμιά να γίνονται ένα.
Και ο ουρανός να μας δίνει το συναίσθημα που θέλουμε.
Οι μελωδίες...
Οι ανάσες μας...
Ο αέρας...

Εκεί να μας βρεί το σκοτάδι.
Εκεί να μπορέσω να σε ξαναδώ.... να φέγγεις.
Όπως φέγγει η ψυχή σου καρδιά μου
Όπως φέγγουν τα μάτια σου.
... σαν αστέρι...

... σαν άνθος...

Στο χρωστώ


Τόλμησα... σ'αγάπησα

Κάποτε μου είπαν

... βάλε στόχο το φεγγάρι

Κι άν ακόμη αστοχήσεις
θα βρεθείς ανάμεσα στ'αστέρια...

Together we will live forever
για σένα μάτια μου η μελωδία εκείνη που αγαπάμε....... για σένα που σήμερα δεν είμαι δίπλα σου και ήθελα τόσο να σε κρατήσω...

Η προσμονή είναι γλυκιά

Ενα δέντρο διακοσμεί το μπαλκόνι σου.
Ενα δέντρο που αυτές τις μέρες ρίχνει τα στολίδια του... τα κουρασμένα φύλλα του, για να βρεί την δύναμη να ξαναβγάλει σε λίγους μήνες, τα χρώματα που τόσο αγαπάς.
Μά ξέρεις δεν είναι μόνο του... ένα γέλιο είναι κρεμασμένο στο μπαλκόνι, που στο είχα αφήσει κάποτε και μία αγκαλιά να παίζει ανάμεσα στα κλαδιά του, περιμένοντας πότε θα το σκάσεις απο την δική σου φωλιά, για να ξεχυθεί πάνω σου...
Εκεί είναι... βρίσκονται για να σε κάνουν να γελάς.

Απο τον νού περνάνε συνεχώς δύο "φωτογραφίες".
...να βρέχει... να στάζει ο ουρανός κι εσύ έξω.
Κοντά στο δέντρο... να τρέχεις και να χορεύεις σαν το μικρό παιδί.
Αυτό να ρίχνει τα ερυθροκίτρινα φύλλα του κι εσύ να χορεύεις το βάλς της βροχής, με το γέλιο σου να ακούγεται στα αυτιά μου.
Κι εσύ να χορεύεις...
να χορεύεις... να γελάς... να τραγουδάς...
Η άλλη, απο την οπτική "γωνιά σου".
Έξω η ίδια ατμόσφαιρα... ανοικτή η μπαλκονόπορτα να μπαίνουν οι σταγόνες στον κόσμο σου, δυό χέρια να σε σφίγγουν μέσα τους και γύρω το δωμάτιο μελωδίες και αρώματα.

Δύο κάδρα που μου δίνουν το ερέθισμα να συγκεντρώσω τα χρώματα και τα πινέλλα της ψυχής μου.
Δύο καμβάδες αναλαμβάνουν τον ρόλο τους.
Νωπά θα είναι γιατί τ'αγαπώ, όπως εκείνη.
Με μια κίνηση τα χρώματα ρίχνονται πάνω τους... μαζί και η καρδιά μου.
Ανακατώνονται...
Οι πίνακες δεν χρειάζονται το χέρι μου. Όπου βρίσκεται η καρδιά μου δεν μπορεί το κορμί να κινηθεί.

Να λοιπόν που με αυτό εδώ, φαίνεται και ο λόγος ύπαρξης της πνοής...!


Προσμονή γράφεις είναι ένας εσωτερικός πόλεμος.
Η προσμονή καρδιά μου είναι γλυκιά... κρατά μέσα της το πάθος.

Και εγώ σε ψάχνω... κάπου σε βρίσκω, μά δεν με κρατά δυνατό... και εμένα μου λείπεις.
Σε αγαπάω κούκλα μου.

'Ωρες μυστικές...

- σου έχω πει πόσο σ'αγαπώ ?

- έυχομαι μόνο να μην έπαθες κάτι στο άκουσμα του σ'αγαπώ....
Ο νούς σου δεν μπορεί να καταλάβει το νόημα που έχει σε εμένα ετούτη εδώ η λεξούλα... μικρή αλλά τόσο δυνατή
Χρειάζεται δύναμη να την ψελλίσεις και εσύ μου την δίνεις... η μορφή σου, το πρόσωπό σου, τα λόγια σου.......ΕΣΥ

- ...δεν έφυγα καρδιά μου.
Ειμαι εκεί, δίπλα σου, κοντά σου, στην μικρή γωνιά σου... στα όνειρά σου.
Μα είναι τόσο σκληρό να μη μπορώ να σ'αγγίξω. Να μη μπορούν να δούν τα χέρια μου το πρόσωπό σου να αντικρύσω την ματιά σου....τον κόσμο σου.
Μα μη στεναχωριέσαι μικρή μου θα βρεί διέξοδο η αγάπη.

- το ήξερα..σε ένιωθα συνεχώς.
Σαν τα σύννεφα αντίκρυζα, έβλεπα την μορφή σου να μου μιλά.
Έκανα να σε πιάσω μά κάτι υπήρχε αναμεσά μας. Κάτι αόρατο... κι όμως υπήρχε...
Βρήκα τον τρόπο... σε ονειρεύθηκα. Μέσα στην βουή του ουράνιου κήτους μπόρεσα και σε είχα δίπλα μου... στην αγγαλιά μου. Με βοήθησες και εσύ... Εσύ καρδούλα μου

- Τα όμορφά σου λόγια, σκορπίζονται μέσα μου, όπως το αίμα που κυλά σε τούτο εδώ το κορμί. Αίμα καυτό απο το πάθος. Αίμα που ρέει ασταμάτητα ψάχνοντας αυτή την στιγμή την έξοδο πρός τα σέ. Γιατί αν με χαράξεις, τ'όνομά σου θα σχηματισθεί.
...ο ουρανός...
Ο ουρανός που τόσο αγαπάμε και οι δυό. Ισως για διαφορετικό λόγο. Εσένα γιατί σου δίνει αυτό που σε αναζωογονεί. Εμένα γιατί βλέπω πολλές φορές το καθάριο χρώμα του να εμπλέκεται με πολλά άλλα ζωντανά κύτταρα του εαυτού μου.
Πόση ώρα έχω να σου πώ, πως σε αγαπώ και σε λαχταρώ ?

- ...αν μια στιγμή μπορεί να ισοδυναμεί με ένα εκατοστό του δευτερολέπτου, τότε έζησα εκατομμύρια εκπληκτικά όμορφες στιγμές....
Σ'ευχαριστώ καρδιά μου.........σ'ευχαριστώ

                                                                           Lara Fabian - Je T'aime

Η φωτό είναι δική σου

Σ'ΑΓΑΠΑΩ

Λιβελούλα

Ο ήλιος σήμερα το πρωί κρύφθηκε μέσα στα σύννεφα... όμορφη εικόνα να ξεκινάς την μέρα σου. Ενας ήλιος που βγήκε για εμάς σήμερα.... αύριο ας βρέξει. Αυτό αποζητάς μάτια μου.

Μια λιβελούλα τριγυρνά στον αόρατο κόσμο μου.
Μια λιβελούλα τόση δά... όμορφη και ευγενική... αστεία και τρελή.
Αυριο θα βγεί στην βροχή να χορέψει όπως μόνο εκείνη ξέρει.
Δεν το πιστεύεις είπες ?
Ναι μάτια μου,θα βρεθώ δίπλα σου... κοντά σου...
Μου έλειψες τόσο γλυκιά μου.
Οι λέξεις σου χάθηκαν στον δρόμο και εγώ προσπάθησα να τις αρπάξω, αλλά μάταια.
Τα μάτια μου έκλεισαν δίχως ένα σου νεύμα... δίχως το γλυκό σου φιλί.
Στον μακρύ δρόμο της νύχτας σε αναζήτησα... ανησύχησα...

Εισαι τόσο γλυκιά...
Η μορφή σου συνωστίζεται στο μικρό μου χαζό μυαλό που σύντομα θα εκραγεί.
Το γέλιο σου, κραυγή στην σκέψη...

Την αγάπη μου για καλημέρα... κι άς μη με βλέπεις

Δεν μπορώ να βάλω εικόνες στις τελευταίες σκέψεις μου... με περιορίζουν τόσο....
Άλλωστε φαντασία είναι. Μία φανταστική ιστορία όπως κάποτε έγραψα...
Μια εκπληκτική φανταστική ιστορία. Αξέχαστη και μοναδική... γλυκιά.

Άραγε ποιός πίνακας θα μας χωρέσει ? Ποιό έργο τέχνης ?
Γιατί δεν μπορεί αυτό εδώ το χέρι να ζωγραφίσει τώρα ?

Ίσως σε όνειρο να ζώ..................................

Σε αναμονή...

...καποιος προσπαθεί να μου κάνει τα αστεία του...
...κάποιος δοκιμάζει τις αντοχές μου.

Ο χρόνος περνά βασανιστικά αργά.
Τα μάτια δεν βρίσκουν αφορμή να κλείσουν και το κορμί να ξεκουρασθεί.
Η οσμή της φωνής σου βρίσκεται σε πλήρη έξαρση μέσα μου.
Η ηχώ της παρουσίας σου, συγκλονίζει κάθε μου κύτταρο.
Η αφή της εικόνας σου, έγινε δύσκολη. Δεν με άφησαν να σ'αγγίξω. Τόσες ώρες μαζί. Μιλούσα δίχως την εικόνα σου. Μόνο η ψυχή σου με συντρόφευε... και τα όμορφα λόγια.
Μα θα'ρθει η μέρα... πλησιάζει.
Αργά αλλά πλησιάζει.
Η εικόνα σου θα δώσει λάμψη στα μάτια μου και εγώ θα μπορέσω να σου πώ σ'αγαπώ, αγγίζοντας το χέρι που έγινε η αφορμή...


...απόψε μου έλειψες.


Ένα περίεργο... και τώρα που δεν βρέχει σε σκέπτομαι... θυμάσαι ?


...εδώ θα με βρείς...

Ενα παιχνίδι με την σκέψη

Με την λέξη όμορφο

Αφήσου για λίγο... άσε την λέξη να μπεί μέσα σου.
Ασε για λίγο το μυαλό σου να περιπλανηθεί στον κόσμο της.
Στον κόσμο της μαγείας.
Δές τι περνά απο μπροστά σου.... το βλέπεις ?
Γρήγορες εικόνες, φωτεινές, χρωματιστές, δίνουν πάρτυ για σένα.
Εικόνες παλιές, νέες, ευχάριστες, χαμογελαστές, παιδικές, ερωτευμένες, μπλέ, κόκκινες, υγρές, μελωδικές, ταξιδιάρικες... αυτό είναι... ένα ταξίδι αυτή η λέξη.

Μία τόση δά λεξούλα...
...καθημερινή μά ξεχασμένη...

Αερικό είσαι

Έχουμε το δικαίωμα να λέμε σ’αγαπώ ?

Νομίζω ναί.
Νομίζω έτσι πρέπει.
Αλλα πάλι, σκέπτομαι, κι άν κάνουμε μόνο κακό ?
Δεν ξέρω τελικά τί.

Έχω στον νού μου, μια κοπέλα. Μια κοπέλα που δεθήκαμε τόσο σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα... σε μια στιγμή θα'λεγα.
Σε μία τόση δά στιγμή.
Η σκέψη της απέραντη.
Το γέλιο της σαν του τρελού ή καλύτερα σαν του μικρού παιδιού ή μάλλον....... ένα γέλιο αληθινό.
Γι'αυτό κάποτε σου έγραψα "ένα γέλιο κρεμασμένο στο μπαλκόνι σου". Σε ακολουθεί.
Για δές τελικά πόσες φορές έγραψα για εσένα.
Όμορφο... όπως μου έμαθε να λέω.
Η συντροφιά της σαν το γαλάζιο της θάλασσας.
Η παρουσία της ανάσα στον πνιγερό ετούτο κόσμο.

Τι κι άν γράφω εδώ. Για εμένα είναι κι άς με βλέπουν... ίσως και η ίδια...!
Δεν έκρυψα ούτε κρύβω τίποτα.
Ενα στίγμα στο απέραντο τούτου εδώ του κόσμου είμαι.
Ισως...... Ίσως ένα τίποτα...

Μή μιλήσεις... απόλαυσε τις στιγμές.
Αερικό είσαι.


Θα 'ρθει μια μέρα ένα παιδί,
τη μέρα που θα επιστρέψεις,
θα 'ρθει αυτό,μην το γυρέψεις
και θα σου πει...

Αερικό είσαι, αερικό...

Εγώ σ' ευχαριστώ
Που κολυμπάω στο βυθό σου
Σαν κύμα φτάνω ως το λαιμό σου
Εγώ σ' ευχαριστώ
Και ας πνιγώ για το καλό σου...

Στο χαρίζω...
Εγώ σ'ευχαριστώ...

Σαν οπτασία

Πόσες φορές δεν βρέθηκε σε ερωτικό παιχνίδι...
κάποιες με την σκέψη σε άλλη.

Στην άλλη που ο έρωτας έμοιαζε μαγεία...
βεγγαλικό στον ουρανό...
κοσμική έκρηξη στο σύμπαν.

Ο έρωτας με διαφορετική υπόσταση.
Το στόμα της δροσερή πηγή...
το κορμί της ένα φέγγος...
Τα μάτια ψυχοραγούσαν στην θέα της.
Κι εκείνη σαν βγαλμένη απο τα βάθη της γής, έπαιρνε όλη την ενέργεια κοντά της.
Μια οπτασία...
Ετσι και πρίν λίγες ημέρες την ονειρεύθηκε.
Ενα όνειρο έζησε...
Ενα πανέμορφο όνειρο.
Τόσο αληθινό... τόσο ζωντανό...
τόσο... ή μήπως, σκέφθηκε, όλα έμοιαζαν με όνειρο....

Κάπου σε μια γωνιά πεταμένες κάποιες σελίδες απο ένα ημερολόγιο.
Ημερολόγιο πάθους. Μολύβι σε φόντο λευκό.
Μά άν κοιτάξεις το λευκό εξαφανίζεται, κι ένα έντονο κόκκινο λαμβάνει χώρο...

Αφήγηση

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
Κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
Κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
Σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
Στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
Ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν
Γυναίκες που γερνούνε δύσκολα
Αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
Σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
Και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών

Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
Δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
Μηχανή μιας απέραντης οδύνης
Που κατάντησε να μην έχει σημασία

Άλλοι τον άκουσαν να μιλά μοναχό καθώς περνούσε
Για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
Για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
Που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς
Άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
Εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
Τα πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή

Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος
Μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
Σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ' το τρένο
Ξυπνώντας άσχημα κάποια συννεφιασμένη αυγή

Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτα
Σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσειΚαι σας μιλώ γι' αυτόν γιατί δε βρίσκω τίποτα
Που να μην το συνηθίσατε
Προσκυνώ

ποίηση: Γιώργος Σεφέρης



... με αφορμή ένα πρωινό άκουσμα που μου χάρισαν.
Την αγάπη μου την έχεις... το ξέρεις... καλή ξεκούραση.

μ’ ένα σου νόημα λύσε όλα μου τα μάγια

κι έτσι λοιπόν ταξίδεψε...
έφθασε ώς εδώ...
... έκανε τον απολογισμό του,
δεν βρήκε μέσα του τίποτα,
ένα κενό μόνο και σκόρπια βότσαλα
... έκανε να τα πετάξει,
μα σκέφθηκε το κενό και θέλησε να το γεμίσει.

...άρχισε να χτίζει...
έβαλε κάθε λογής υλικά ονείρων...
... έκανε να δεί μέσα του ξανά,
τα βότσαλα πιά έμοιαζαν διάφανα κρύσταλλα,
κρύσταλλα που μέσα τους έκρυβαν καρδιές...
... έκανε να τις πετάξει...!
μά σκέφθηκε την ομορφιά τους και θέλησε να τις φυλάξει μέσα του

... όλες χτυπούσαν μέσα του...
...είχε μια καρδιά για τον καθένα...

κάπου φυλαγμένη έφεγγε και η δική της

πάρτην, στην χαρίζω είπε

είναι η πρώτη που είχα....

στο media player παίζει ο Φίλλιπος..
πνιγμένοι άγγελοι κοιμούνται στους βυθούς, μα οι ουρανοί είναι γεμάτοι με ναυάγια
ξύπνα τους έρωτες που έχεις μυστικούς, μ’ ένα σου νόημα λύσε όλα μου τα μάγια.

Σταυρός του Νότου

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που τα λόγια χάνουν κάθε αξία.
Οποιαδήποτε λέξη, μειώνει κάθε άλλη. Δεν θα προσπαθήσω να γράψω τίποτα. Δεν μπορώ...
Απλά,
το καλύτερο πρόγραμμα που έχω δεί ώς τώρα.

Γι'άλλη μια φορά αποθεώνεται, ως θεατής πιά, ο Μητροπάνος...
Μ'έναν Θάνο... κεφάλαιο τεράστιο.....
Με μια Ρίτα και έναν Μίλτο που μπορούν και τραγουδούν τα πάντα...
με μια Ρίτα εξαιρετική καλιτέχνις... και πανέμορφη...
και με τον Μίλτο να μπορεί να γράφει τα πάντα..... http://nayagostogalazio.blogspot.com/2008/06/blog-post_11.html
.............................................................................
.............................................................................
.............................................................................
εκστασιαμένος δεν μπόρεσα να κουνηθώ...
http://nayagostogalazio.blogspot.com/2008/05/blog-post.html

Πάρε κουράγιο να χαθείς στου ονείρου σου τα βάθια

Αφηρημένος περπάτησα σε τούτη την γή.

Πέρασα λίμνες ξακουστές, ποτάμια καθαρτήρια, πόλεις μαγικές, χωριά φορεμένα στον χάρτη της ζωής, δάση τροπικά στις άκριες αυτού του κόσμου και θαλασσοχώρες όμορφες χαμένες στους βυθούς.

Αναγνώρισα τους ανθρώπους και κάθε ύπαρξη, έζησα και έπαιξα μαζί τους... μεγάλωσα...

Θεού φτιασίδια ο κόσμος μας, κάποιου μακρινού στο σύμπαν, είπαν και τους πίστεψα...!

Ηθελα βλέπεις να συνεχίσω να προχωρώ, να γνωρίζω πλάσματα απο φωτιά βγαλμένα... αρμονικές κοσμοχημείες... και σε βρήκα μέσα σ'αυτές

Σαγηνεύτηκα στην θωριά της ομορφιά σου και την μεγαλοσύνη της ψυχή σου...
...κι έμεινα απαθής να με κοιτώ, μ'έναν νού αλαφιασμένο.....


Δεν ξέρω πώς, μα τούτα τα λόγια ήρθαν μετά απο το παρακάτω άκουσμα

Πάρε κουράγιο να χαθείς στου ονείρου σου τα βάθια
από της φτιάξης μας να βρεις τα πιο ωραία λάθια......... Active Member

μια χαζή απορία..

ξάφνου μια απορία δημιουργηθήκε μέσα σ'αυτό το κεφάλι.... έτσι στα ξαφνικά, όπως συζητούσα με μία λατρεμένη μου φίλη, το μυαλό λειτούργησε διαφορετικά και της έφτιαξα μία ερώτηση, γνωρίζοντας ότι είναι γελοία και ότι η απάντηση θα ήταν αρνητική .
Την ήθελα απο'κείνη. Ήξερα πως θα αλλάξει τα δεδομένα.
Ήξερα πως βλέπει διαφορετικά τον κόσμο... την ζωή.

Είναι ικανή η ακτινογραφία να δεί μια ερωτευμένη καρδιά... μια καρδιά που αγαπά ?

Και βέβαια όχι, απαντώ ταυτόχρονα μέσα μου, μά εκείνη δεν αντιδρά. Μου δίνει την απάντηση που ήθελα στην ουσία ν'ακούσω και που δεν είναι η λογική.
Εκείνη όμως ξέρει πώς............
Ξερει και διαβάζει τους ανθρώπους.

Να είσαι καλά κούκλα μου
Να προσέχεις....

με σαφώς καλύτερη ματιά με βρήκε το πρωινό σήμερα
... σαφώς καλύτερη διάθεση
Ισως να είναι υπαίτια η χθεσινή 4ωρη "συνεδρία"
Ισως αυτό το καλοκαιρινό μπλουζάκι που φόρεσα...
... ίσως πάλι και αυτά τα μάτια που αντίκρησα...

αρνούμαι

                                                                             Monteverdi - Pur ti Miro

.... φαντάζομαι....... ή μπορώ να πώ ονειρεύομαι με τούτη την μουσική........ να'μουν, έτσι ώρα πρωινή, σε θάλασσα δίπλα, μόνος, αγναντέυοντας τον ορίζοντα, έχοντας στο χέρι το μολύβι μου, το κάρβουνο, μια κούπα ζεστό ρόφημα κι ένα τσιγάρο....!!!! μά τι λέω, δεν καπνίζω........ να σκιτσάρω μορφές, λέξεις, την πρωινή φωτογραφία της θάλασσας.... εσένα. Και έτσι να με βρεί το μεσημέρι. Με χαρτιά διάσπαρτα παντού που άλλοτε ήταν κενά, λευκά, μά τώρα με διάφορα περίεργα σχήματα γεμάτα να μου λέν να ξεφύγω, και να μου ζητούν επίμονα λίγο χρώμα...
.... αδυνατώ...
... αρνούμαι...

σήμερα...

σήμερα είμαι ξύπνιος απο τις 7:00 με μια περίεργη ανησυχία.
Πέντε ώρες ύπνο...
Διάφορες σκέψεις τριγυρνάνε στο μυαλό μου. Δεν ξέρω τί...
Έχω ανοίξει τον υπολογιστή και ψάχνω. Ψάχνω.
Αόριστα... σαν να ψάχνω την λύση στον κόσμο που βρίσκεται μέσα στα καλώδια. Βλακωδώς

Άραγε τι ψάχνει ο κόσμος όλος ?
Γιατί τόση καχυποψία ? Χρειάζεται ? Αν κάτι δεν σου πάει, το αφήνεις στην άκρη, και δεν ασχολείσαι...
......................
Η συμπάθεια μου για σένα είναι μεγαλύτερη απ'όσο θα πρεπε.
Απλά μέσα στα τόσα έρχονται και αυτά τα ερωτήματα στην μέση. Ισως άνευ ουσίας.
.....................
Δεν ξερω τί... μία θλίψη, όπως την ονόμασες κάποτε και εσύ, κυβερνά το μυαλό μου απο το πρωί.
Ίσως τα λόγια της εχθές το βράδυ με πείραξαν... ειπώθηκαν χωρίς σοβαρότητα αλλά πάντα βαθιά ριζωμένα τα'χει.
Το βλέπει μάλλον. Πάντα κάτι πετάει. Δεν παίρνει την αγάπη που της αναλογεί.
Τα βάζω με τον εαυτό μου.
Σήμερα διαλέγω τραγούδια "μελαγχολικά" και ακούω....
Σήμερα δεν με βοηθάνε τα χρώματά μου...

... σήμερα δεν θά'θελα κάποιον στην σκέψη μου... στους ήχους μου...

                                                                    Lifehouse - Take me away

πρόσεχε...

... μου λές κάθε μέρα.
και εγώ σ'ακούω.. προσέχω.
Οι άλλοι όμως ?
Είναι δύσκολη πιά η κίνηση στην Αθήνα. Σαν να προσπαθείς να βγείς απο τον βάλτο και δεν έχεις απο πού να πιαστείς, σαν να προσπαθείς ν'ανασάνεις και σου κόβουν την ανάσα...
Μόνιμα πολεμάς για λίγο χώρο σε τούτη την γή...

Χαμένη αθωότητα

Να εδώ!
Σ΄ αυτό το γνώριμο εδώ,
μ΄ ένα βλέμμα θολό,με παρόν αδειανό
μια φιγούρα που τρέμει.
Κι΄ εσύ εκεί,σε μιαν άλλη εποχή
μια κραυγή ενοχής,
κι ένα δάκρυ που άθελα τρέχει. *
Ξανά εδώ.
Μ'ένα μπλέ χρώμα να με κυνηγά.
Με μία σκέψη να με κυνηγά. Πότε ?
Και με μία απορία ακόμα.
Μπορεί η σκέψη να καλύψει το κενό που αφήνει η έλλειψη χρόνου για συνάντηση με αγαπημένους ?
Βάζω λίγο λευκό για να γίνει γαλάζια η σκέψη. Μα η απορία μένει.
Αναμειγνύω κάποιο άλλο χρώμα... κάποιο άγνωστο που ανακάλυψα πεταμένο σε μία μικρή γωνιά του μυαλού.
Για μια στιγμή αναρωτιέμαι αν υπάρχει χρώμα που δεν έχουμε δεί.
Εχει απόχρωση ουράνια. Ενα ακατανόητο μπλέ και ροδανιλίνης.
Η ανάμειξη θαρρείς και έφερε στην επιφάνεια την εικόνα σου.
Η απορία προσπαθησε να βρεί διέξοδο στον νού. Μα δεν τα κατάφερε ξανά.
Είναι δύσκολο σου απαντώ με μεμιάς.
... θέλω η σκέψη μου να κυλήσει μπρός σου, και να σου κρατά συντροφιά όταν την ζητήσεις...

Λοιπόν εδώ!
Σ΄ αυτό το άγνωστο εδώ,
με ματιά καθαρή να κοιτάζω μπροστά
τη ζωή σαν δραπέτης.
Κι΄ εσύ αλλού, σε συννεφάκι καπνού,
μια σιωπή με τυλίγει
και μια σκέψη κρυφή με τρελαίνει. *

                                       *Τσακνής, Δάφνη Πανουργιά - Χαμένη Αθωότητα

Η γή δεν είναι εμπόρευμα

Του ΤΑΣΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ Καθηγητή Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ
Γραμμένο με μαύρη μπογιά στους τοίχους των Εξαρχείων το σύνθημα «Η γη δεν είναι εμπόρευμα», εκτός από το ανατρεπτικό πολιτικό του μήνυμα, ηχεί σαν δυνατή κραυγή αγωνίας για τον τρόπο που ο άνθρωπος αντιμετωπίζει το φυσικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει. Κυρίως όμως αναφέρεται στον καταστροφικό τρόπο συνεχούς και «ανεξέλεγκτης» ανάπτυξης που επιβάλλει το καπιταλιστικό σύστημα όπου Γης.
http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=18.04.2008,id=21431168

Η καθημερινή ματιά στην σελίδα που εχω αφήσει καιρό τώρα, πάνω στο γραφείο μου, είναι ένα απο αυτά που με κρατάν "ζωντανό" και προσπαθώ να μην παραδώσω τον εαυτό μου σε όλους εκείνους που μας θέλουν καθηλωμένους στην βολή μας...

Είναι λυπηρό...

...Και μέσα σ'όλα, η χρηματοοικονομική κρίση και η ψευτιές των διοικούντων.........

Κούραση, αηδία, απελπισία, οργή, ντροπή για αυτό τον τόπο.
Γιατί η πραγματικότητα πέρα απο τα αγαθά αισθήματα των ανθρώπων είναι σκληρή.
Ειναι σκληρό να βλέπεις να σε πουλάνε όλοι αυτοί που έχουν τα ηνία στα χέρια τους. Άλλωστε πάντα αυτό γινότανε... και προσωπικά δεν με πούλησε κανείς, γιατί δεν στηρίχθηκα σε κανέναν
Ειναι σκληρό να βλέπεις ενα αβέβαιο μέλλον. Οχι για εμάς αλλά για τα παιδιά μας.
Ειναι σκληρό να βλέπεις την γή να καταστρέφεται, και κανείς να μη δίνει ουσιαστική σημασία.
Είναι σκληρό να δίνεις αγώνα μια ζωή ολόκληρη για να έχεις ένα άσχημο τέλος...

Ειναι σκληρό να ζείς σε τούτον τον αιώνα.
Είναι λυπηρό για τον ίδιο τον άνθρωπο να καταστρέφει και να αυτοκαταστρέφεται.

το παλέυω

για σένα...

και μές στις τόσες σκέψεις,
ένα γράμμα ήρθε στον νού, που είχα διαβάσει κάποτε,

απο κάποια φίλη...

Σου γράφω ένα γράμμα κενό…
Ένα γράμμα που μέσα κλείνω όσα σκέφτηκα και δεν είπα… όλα εκείνα που έγραψα και δεν τα είδες…

Όσα ένοιωσα και δεν τα άφησα να φτάσουν κοντά σου… όλα όσα ποτέ δεν σκέφτηκα και δεν τα είπα…

Σου γράφω ένα γράμμα κενό και μέσα κλείνω όσα τριαντάφυλλα δεν έκλεψα και απέμειναν πάνω στις θαμπωμένες από τη θέα του Αιγαίου τριανταφυλλιές… Κλείνω όσα τραγούδια δεν συνέθεσα και απέμεινε μόνο η μελωδία της κιθάρας να ηχεί ,πένθιμη και μακρινή…

Σου γράφω ένα γράμμα κενό, ίσως γιατί μόνο εκεί θα μπορούσα να φυλάξω την πικρή της απώλειας αλήθεια και να την βγάλω από την ψυχή μου… ίσως μόνο εκεί να μπορεί να φανερωθεί…

Σου γράφω αυτό το γράμμα με την ελπίδα μα πάνω απ’ όλα τον φόβο να το διαβάσεις…κλείνω μέσα όλα εκείνα τα δάκρυά μου ,που ποτέ δεν έφτασαν στα στεγνά από την πίκρα χέρια σου…
Κλείνω σε αυτό το κενό γράμμα την αρχή ,το τέλος και τον χρόνο γιατί δεν μπορώ να προσανατολιστώ πάνω τους….
Κλείνω μέσα στο γράμμα και όλα εκείνα για τα οποία θα μετανιώσω…

Ήρθε η ώρα να σφραγίσω αυτό το κενό γράμμα γιατί έχω τόσα να κρύψω μέσα και φοβάμαι μην γεμίσει και τότε δεν μείνει κενό…

Το αφήνω κενό για να το συμπληρώσεις εσύ και να βάλεις το “τέλος”…

                                                                     Lara Fabian - Je suis malade

!...!

... δεν ξέρω τι θα γράψω...
έτσι...
ήθελα να μπώ να γράψω.

Μάλλον ο Οκτώβρης κάτι έκανε απο εχθές.
Ενα συνοθύλεμα σκέψεων.
Ενα συνοθύλεμα αισθημάτων. Ενα περιέργο αίσθημα λύπης.
Απο πού ;
Ισως δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι οι ημέρες του καλοκαιριού πέρασαν.
Ισως τελικά δεν αντέχω αυτή την λύπη του ουρανού τις τελευταίες ημέρες.
Ισως τα πολλά θέματα στην εργασία μου.
Ισως πάλι και εσύ... εσύ που βάλθηκες να με τρελάνεις.
Που τα γλυκά σου χείλη με αναστατώνουν.
Το άγγιγμά τους, σαν αεράκι γλυκό. Μια ανάσα πρίν το τέλος.
Και το πρόσωπό σου...
... έξω άρχισε να βρέχει. Σιγά σιγά. Θέλει να μου κάνει παρέα στις σκέψεις μου.
Σκέψεις αόριστες... χωρίς ίσως λογική.
Θα περάσει σκέπτομαι.
Θα περάσει...


Ενα όμορφο τραγουδάκι που άκουσα εχθές - It's my life

"Δεν μπορώ να σε κοιτάζω
και στα λόγια να μη βάζω σ’ αγαπώ"

Δεν μπορώ να μη σε κοιτάζω,
και δεν μπορώ να μη μιλώ.
Στα λόγια μου θα βάζω πάντα, σ'αγαπώ

Να ευχαριστήσω εσένα που έφερες τέτοιους στίχους στον κόσμο σου.

ομορφαίνει η ματιά...

Είναι ωραία η θέα της συννεφοσκεπασμένης θάλασσας.
Η ηρεμία και η ομορφιά της κατευνάζει τις σκέψεις.
Τα χρώματά της, ίδια με τον ουρανό. Γαλαζογκρί.
Κάθεσαι δίπλα της και κοιτάς αμίλητος αυτή την φορά.
Το βλέμμα σου στον ορίζοντα χάνεται καθώς ψάχνει το τέλος της.
Μα το τέλος δεν υπάρχει, γίνεται ένα με τον ουρανό.
Κάθεσαι δίπλα της και μια σκέψη περνά απ'τον νού...
...να ρίξεις το καραβάκι μέσα.
Εκείνο που σου είχε φτιάξει κάποτε.
Να μπείς κι εσύ μαζί... χωρίς μηχανή, χωρίς κουπιά... μόνο με το αεράκι.
Να πάς όπου σε παέι. Με μια ελπίδα, μ'ένα όνειρο.
Να την συναντήσεις σε κάποιο κύμα πάνω.
Με την αλμύρα να σκεπάζει το κορμί της, και υπόκλιση να κάνουν τα πλάσματα του βυθού στην όψη της...

...να ρίξεις το καραβάκι μέσα.
Εκείνο το χάρτινο.
Να πάς όπου η καρδιά σου λαχταρά...

... και να σταλάζει ο ουρανός.

.... σαν έργο τέχνης

                                                                        Πλιάτσικας - Time for love

Ο χρόνος μετρά τις μέρες
Το ίδιο και εμείς, ή οι περισσότεροι απο εμάς
Τρέχουμε...
τρέχουμε να τον προλάβουμε αφήνοντας πίσω τον εαυτό μας
Τον προσπερνάμε, δίχως να του δίνουμε σημασία.
Το αποτέλεσμα είναι να χάνουμε πάντα σε κάθε αγώνα, στην γραμμή τερματισμού τον μεγάλο αντίπαλο μας. Τον χρόνο.
Μα η ουσία δεν είναι αυτή.
Έχουμε χάσει πρίν κάν δώσει ο αφέτης το σύνθημα.
Έχουμε χάσει την ζωή μας.
Αφήνουμε πίσω κομμάτια. Τμήματα που αποκόπηκαν στην πορεία μας.
Τμήματα που προσπαθείς να τα συλλέξεις με βιασύνη όταν κάποια στιγμή γυρίσεις και τα δείς σκόρπια στον χώρο.
Κάποια τ'αφήνουμε ηθελημένα.
Άλλα είναι θρύψαλλα και δεν συλλέγονται.
Άλλα πάλι έχουν μπερδευτεί με κάποια άλλα.... έχουν γίνει ένα με κάποια άλλα.
Έτσι θέλησαν. Έτσι "έπρεπε".
Δές'το σαν έργο τέχνης. Ορκισμένοι άγγελοι, ονομάζεται.

Κάποτε μπορεί να σταματήσουμε. Όχι γιατί κουρασθήκαμε.
Κάπου βρίσκεται μια ψυχή και σε βοηθά σ'αυτό.
Γνωρίζει.
Έχει χάσει και εκείνη στον αγώνα.
Αντέχει.
Αγαπά την παρουσία σου.
Αγαπά την ροή της ζωής και προσπαθεί.
Όπως εσύ. Όπως εγώ. Όπως όλοι μας.
.... σαν έργο τέχνης. Φλόγα ζωής, ονομάζεται.


Εσύ συνέχισε να ομορφαίνεις με την αύρα σου τον αέρα.
Εκείνον που αναπνέουμε.
Θυμάσαι μια ιστορία ή θές να στην ξαναπώ ;

Κάπου είχα διαβάσει κάτι λίγο άσχετο-σχετικό : Η νοσταλγία είναι διεγερτική γιατί ο άνθρωπος ποθεί την αιωνιότητα. Αν δεν μπορεί να την συναντήσει τραβώντας μπροστά, στρέφεται πίσω αναζητώντας την αρχή του. Διαισθάνεται πως μονάχα σπάζοντας το φράγμα του χρόνου, του μέλλοντος χρόνου και του παρελθόντος, ίσως να φτάσει στον χρόνο τον άχρονο και να ειρηνεύσει. Δίχως ελπίδα αιωνιότητας, καμιά ελπίδα δεν αντέχει για πολύ.

Ρόζα

50.000 φωνές

100.000 χειροκροτήματα

ένας εκείνος

1 ζεϊμπέκικο

... για όλους εμάς

... για εκείνον...

...εκεί ήταν το πρωί και με περίμεναν
διάλεξα ένα...

το κόκκινο, το καλοκαιρινό.
Το χειρότερο για σήμερα
...σήμερα θα κάνω την πάπια...

...δεν θα προφθάσω να σε ονειρευθώ

                                                                                  Μπάμπης Στόκας

αφιερωμένο

Σάββατο σήμερα

...μα τελικά το αναρτώ Κυριακή.

Της το είχα πεί...
Η πρώτη σταγόνα που θα πέσει στο πρόσωπό μου θα είναι η δική σου.
Μα σήμερα πρόλαβε και άγγιξε πρώτα το παμπρίζ του αυτοκινήτου πρίν βρεί εμένα.
Αυτό βέβαια δεν καθιστά ανίκανο την σκέψη να την θυμηθεί... της εύχομαι καλά τσαλαβουτήματα........

- Το φθινόπωρο μας βρήκε τελικά. Μας το έδειχνε μέρες τώρα.
Η θερμοκρασία έπεσε στις 11:00 το πρωί στους 13 βαθμούς, και εγώ σκέπτομαι πως βγήκα έτσι με το μπλουζάκι ?
Άνθρωποι με ομπρέλες. Πολλές ομπρέλες στους δρόμους λές και ρίχνει απόβλητα, και προσπαθούν να τ’αποφύγουν.
Λίγες οι χρωματιστές. Οι πιο πολλές κάποιο χρώμα σκούρο. Σαν να μην θέλουν να βγάλουν την μαυρίλα απο πάνω τους.
Και εκείνοι σκυθρωποί... μές τα προβλήματά τους. Άλλα ασήμαντα κι’άλλα σοβαρά.
Κάποιοι παραμιλούν. Κάποιοι είναι αφηρημένοι. Άλλοι προσπαθούν να προσποιηθούν. Υπάρχουν και κάποιοι με χαμόγελο στο πρόσωπο... παιδιά είναι. Παιδιά που δεν τους έχει πλησιάσει η διαφθορά και η “γλίτσα”.
Με το αυτοκίνητο μπορώ και παρατηρώ περισσότερα στους δρόμους, παρά με την μηχανή, αλλά χάνω την αίσθηση της ελευθερίας.
Τι προτιμώ λοιπόν ? Εικόνες που στην Αθήνα δεν είναι και τόσο όμορφες * ή αυτή την αίσθηση που και πάλι δεν ικανοποιεί , καθώς τα μάτια κοιτάν κάθε κίνηση του προπορευόμενου και όλων όσων προσπαθούν να σου κάνουν έκπληξη βγαίνοντας απο την κρυψώνα τους.
Η ζυγαριά ξέρω που γέρνει...
Το ξέρεις και εσύ που μου λές συνέχεια πρόσεχε.......

*Kάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουν άσχημες εικόνες, μόνο άσχημες ματιές...!!!

Σ' αγκαλιάζω στο σκοτάδι...

σε τυλίγω μ' ένα χάδι...

...για στιγμές... αιώνες
...για λάμψεις κοσμογονικές
...γι' αγκαλιές μοναδικές
...για νύκτες υγρές

...για όλα αυτά...

τα λόγια είναι φτωχά

Ενα απόκοσμο κόκκινο συνοδεία στους ήχους

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΒΡΑΔΥΑ .............

Συνέβη και αυτό κάπου...

Φτιάχνω μια ιστορία στα γρήγορα.

Τι είν' τούτος ;
Που βρέθηκε ;
Απειλούμε ;
Απειλείται η ηρεμία της οικογένειας ;
Χμμ. Πάλι ;
Λέω να συντάξω μια επιστολή και να του την στείλω απο το mail του fox.
Και να μη το πιστέψει, κάπου θα κάνει πίσω.
Και να μη το πιστέψει, θα σταματήσει.
Θα απαγορεύσω και την εισοδό της.
Θα σβήσω κάθετι δικό του.
Θα εξαφανισθεί.
Delete είπε...

Και αυτός ;
Eπαψε να της μιλά.
Δεν στάθηκε στο ύψος του. Την έκθεσε
Δεν το πίστεψε μα την έκθεσε.
Την θεώρησε υπαίτια ;
Tην έδωσε στον κόσμο του να την κατασπαράξει.
Λυπηθηκε και σκέφθηκε ότι είναι όμορφη ψυχή...
είναι έτσι όπως την είχε γνωρίσει...

Ας είναι καλά σκέφθηκα και εγώ που έφτιαξα την ιστορία, και ας μην το κάνει θέμα...

Η ομορφιά του σύμπαντος...

Κοιτάζωντας τον ουράνιο κόσμο απο εδώ κάτω,
όλα φαίνονται ένα άπιαστο όνειρο.
Κι αυτό το φεγγάρι...
τόσα χρόνια, σχεδόν κάθε μήνα, η ίδια εικόνα,
... κι όμως η λαχτάρα υπάρχει ακόμη.





Ρίξε μια σκάλα στο φεγγάρι ν' ανεβώ
όλα τ' αστέρια σου ν' ανάψεις για να δω
πού έχει πάει πού γυρνάει
θέλω απόψε να τη βρω
να της μιλήσω να της πω την αγαπώ

έτσι είναι...

Clint Mansell - Together we will live forever

H δύναμη της συνήθειας...

H blogoσελίδα αυτή εμφανίσθηκε για την καταγραφή σκέψεων και "εσωτερικών αναζητήσεων".
Αφορμή σίγουρα στάθηκε ο απίστευτος έρωτας που νιώσαμε μαζί, κάπου στον Φεβρουάριο μήνα.
Τότε που κατέθετα καθημερινά την ψυχή μου σ'ένα λευκό χαρτί και στο παρέδιδα χωρίς ενδοιασμούς
... που στο αδιέξοδο όπου βρεθήκαμε η μόνη διέξοδος ήταν ο χωρισμός
... που οι λέξεις έχαναν το νόημα ή φαίνονταν τόσο μικρούλικες, για να μπορέσουν να μεταφράσουν το κενό του μυαλού και τον πόνο της καρδιάς
... που υγρές μορφές σχηματίζονταν στο πρόσωπο... έτσι εύκολα...
... που ο γνωστός κόσμος γκρεμίσθηκε, έτσι εύκολα κι αυτός, και φτιάχθηκε ένας νέος όπου μια λευκή καινούργια γομολάστιχα ήταν έτοιμη να σβήσει κάθε προηγούμενο
... που κάθε ζωτική λειτουργία είχε σχεδόν σταματήσει, και η παρουσία σου γέμιζε κάθε εικόνα του κόσμου ετούτου, όπου κι άν βρισκόμουν ότι κι άν έκανα
... που αδυνατούσα να επικοινωνήσω με το περιβάλλον μου...

Ναυάγησα στην ζωή ...

Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή θέλησα να κρατήσω κάτι και για μένα,
... να πάψω να κοιτώ το άπειρο,
να σε κοιτώ και να με διαβάζεις,
να ζωγραφίζω σκιές στα όνειρά μου.
Έπρεπε να βρώ έναν τόπο... ένα νησί... να σταθώ... να ριζώσω.
... ναυάγησα εδώ... μαζί το αγαπημένο μου χρώμα, o ουρανός και η θάλασσα.

Εσύ συμβιβάσθηκες. Η διεύθυνση μου έμεινε στα δάκτυλά μόνο. Αποτυπώματα δεν αφήνω πουθενά.
Το γνωρίζεις και δεν μιλάς. Κάπου κάπου λαμβάνεις νέα μου... ίσως κι ένα σ'αγαπώ.
Αν αντέχεις ψάξε με...
Πέρα απο την ομορφιά σου υπάρχουν κάποιες ψυχές που βρέθηκαν κοντά μου.Όμορφες ευγενικές και καλοσυνάτες. Περνάνε απο'δώ όπως και εγώ απο εκείνες.
Όλες γράφουν εκπληκτικά κ'έχουν ένα κοινό. Πιστεύουν στον έρωτα και στην ζωή.
Θα τις ονόμαζα... συνοδοιπόρους.
Τις ευχαριστώ.

Βάζοντας τα πρώτα απαραίτητα στοιχεία μου στην σελίδα δεν φανταζόμουν ότι θα'χω παρέα.
Δεν ήταν αυτοσκοπός να φαίνομαι και ΕΓΩ κάπου στο χάος και τον απρόσωπο κόσμο του διαδικτύου.
Απλά σκεπτόμουν ότι άνοιγα ένα "βιβλιάριο κατάθεσης".

Τα blogs όμως δεν είναι απλή υπόθεση. Εχουν δύναμη.
(Εχω μια ένσταση. Δεν ξέρω αν η μοναξιά του ανθρώπου βρήκε κρυψώνα μέσα σ'αυτά. Μήπως αποξένωσε δηλαδή, το ήδη μοναχό σύγχρονο άτομο δίνοντάς του την ουτοπική εικόνα της "φιλίας" ; Ας είναι........ ο καθένας όπως μπορεί να διαχειρισθεί τον εαυτό του.)

Χρώμα γεμάτος ο κόσμος ετούτος. 'Εριξα και λίγες δικές μου πινελιές, που το'χα ανάγκη.
... έχω χρόνια να ζωγραφίσω. Μου λείπει.
Τα πινέλα και οι σκόνες μου, βρίσκονται πιά σ'ένα κουτί και αναμένουν σιωπηλά την δραπέτευσή τους.
Αναμένουν την μέρα που θα ξεχυθούν άναρχα στην παλέτα και ο παλμός τους θα δίνουν ενέργεια στο χέρι μου.
... ενέργεια που μου δίνεις κι εσύ κάθε φορά που το βλέμμα μου γυρνά σε σένα...
... εκεί... κάθε μέρα............ στο γραφείο...........
...............................................................

Σήμερα μπορεί και να χρειάζεσαι τα λόγια μου... θεωρώ την σχέση σου "λύση ανάγκης", μά δεν θέλω να βρίσκεσαι σε σύγχυση.
Δεν είσαι ενθουσιασμένη. Το βλέπω. Δεν έχουν τα μάτια σου αυτή την λάμψη.
Το ήθελα... αναζητούσα αυτή την κατάληξη (πρόσθεσα). Ήξερα πως μόνο μ'αυτό τον τρόπο θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε την ζωή μας.

Σκληρό αίσθημα ο έρωτας. Ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις. Σε πατά, σε λιώνει. Σε σκοτώνει κυριολεκτικά.
Μα δεν είναι στο χέρι σου. Δεν το ελέγχεις.
Αγάπησα... λάτρεψα...

...δηλαδή πότε θα βρώ εισητήριο ;

... την ατυχία μου............

ρυθμός

- Κι όμως εκείνη η ταλαιπωρημένη γνωστή κυρία με τα ευγενικά μάτια, σηκώθηκε να χορέψει το τραγούδι της, το Σαββατόβραδο που μας πέρασε, γιατί το ήθελε.
Και το έζησε με τον τρόπο της. Ησυχα. Όπως εκείνη ήξερε.
Έκλαιγε μέσα της καθώς κοιτούσε τους δικούς της ανθρώπους.
'Ετσι... γιατί αυτό ποθούσε.
Όπως και οι λατρεμένοι μου στα απτάλικα, γιατί στο νού τους είχαν την πατρίδα...
Όπως και'κείνος τότε που ζήτησε την κοπέλα της απέναντι παρέας, παρτενέρ σε κάποιο σκυλοτράγουδο, γιατί το ήθελε.
Την ήθελε εκείνο το βράδυ του '89, αν θυμάμαι καλά.
Χαρά ...
Του έδωσε την χαρά για λίγους μήνες, μόλο που εκείνος είχε αλλού την καρδιά του.
'Ετσι... γιατί αυτό ποθούσαν.

Τραγούδια, μελωδίες, στίχοι, φωνή, χορός, ρυθμός...
...ταξίδια ανθρώπων σ'αυτά.
Ποιό αγαπάς, ποιό ξεχωρίζεις ?
Αδύνατον να πείς...
Κάθ'ένα απο αυτά και μία θύμιση.
Κάθ'ένα απο αυτά κι ένα γέλιο, ένα δάκρυ.
Άλλοτε χαρούμενα, άλλοτε θλιμμένα.
Άλλοτε απαλά, άλλοτε σκληρά.

Μελωδίες που κάνουν συντροφιά σε κάθε στιγμή σου.
Τις ερωτεύεσαι όπως ερωτεύεσαι την ζωή.
Τις φυλάς στην καρδιά σου όπως εκείνους που αγάπησες.
Τις χορεύεις στα δικά σου βήμματα.
Τις τραγουδάς με το δικό σου χρώμα.
Tις πλάθεις, τις αγκαλιάζεις, τις χαρίζεις...

Ενα τραγούδι θέλησα να δώσω.
Ενα απο κείνα που έχουν βρεί θέση βαθιά μέσα μου...
...δεν με κοίταξες... δεν μου μίλησες...
μόνο μια κραυγή έβγαλες, και αυτή σιωπηλή να μη σ'ακούσω και φανερωθείς.

Εναυσμα...

Απορία της Εφης πρίν λίγες ημέρες στην ραδιοφωνική εκπομπή της :

Στη θέα μιάς εικόνας, μπορεί η σκέψη να παγώσει και οι λέξεις να εξαφανισθούν ;


Και βέβαια απαντώ με σιγουριά.
Εστω και για δέκατα του δευτερολέπτου μπορεί να συμβεί.

Συνέβη τότε που σε πρωτοφίλησα και χάθηκα...
τότε που σε πρωταντίκρυσα και θυμήθηκα...
τότε που θάλασσα ξεπετάχθηκε απ'τα μάτια και έλιωσα...
... ακόμα και τότε που είπαμε το αντίο και πόνεσα...
και τότε που έχασα τους αγαπημένους μου ανθρώπους και λύγισα

Μια στιγμή περιμένω ακόμα...

13:30

Ποιος θα τα βάλει με τη θλίψη
όσο αντιστέκεσαι νικάει
σ' όποιον τη ρίχνει από το θρόνο
εσένα λέει θέλω μόνο

Δεν είναι η θλίψη. Ειναι ο λιγοστός ελεύθερος χρόνος μου.
Δεν γκρινιάζω. Θα ήταν αχαριστία... μα ήθελα λίγο χρόνο.
Κι αυτό το τραγούδι...
το σιγοτραγουδώ τρείς ημέρες τώρα, μπερδεύοντας στίχους απο κάποιο άλλο.
Αλλάζει άραγε πρόσωπα η θλίψη ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός ;

Κι εγώ αρχίζω να γελάω
αλλάζει πρόσωπα η θλίψη
ρωτάνε αν την αγαπάω
έστω για λίγο θα μου λείψει

γαλάζια

κενό σκέψης..............
μπλέ σκέψεις.............. κορμί.............. εικόνα.............. εραστής.............. θάλασσα.............. Je t'aime.............. κτύπος.............. ζωγραφιά.............. ψυχή.............. αγαπημένες Κυκλάδες.............. για μένα.............. αγάπη.............. χρώματα.............. walk.............. φίλοι.............. μάτια.............. έρωτας.............. μελωδία.............. ταξίδι.............. το πορτοκαλί της μηχανής.............. για σένα.............. χαρά.............. άνεμος.............. φίλη.............. θυμός.............. ti amo.............. απόφαση.............. γραμμές.............. καίκι.............. επανάληψη μαθημάτων.............. σύζυγος.............. μεράκι.............. στιγμή.............. νέο ξεκίνημα.............. κολύμπι.............. talk.............. παρεούλα.............. φώς.............. φαντασία.............. στάλα.............. Χ.............. δώρο.............. look..............

μα πώς μου'ρθε τώρα...
για φαντάσου τα μάτια σου ν'άλλαζαν χρώμα σύμφωνα με τα συναισθήματά σου ?
να είμασταν λέει έτσι πλασμένοι.
...πόσες αλήθειες θα είχαν ειπωθεί...
πόσο διαφορετικά μπορεί να ζούσαμε ?
...πόσο αληθινά ?

Αυγούστου φώς

                                                                      Τζουγανάκης - Ηχογραφία

06-08-08
είναι στιγμές που θέλω μόνο να γράφω.
Οι περισσότερες δύσκολες. Τότε που οι διπλανοί μου γίνονται ξένοι και μακρινοί. Τότε που μου λείπουν εκείνα τ'άτομα που θα έλεγα τα πάντα μαζί τους... μά δεν μπορώ. Βρίσκονται αλλού, και τα τηλέφωνα δεν αναπληρώνουν την επαφή.
Ετσι απολαμβάνω το δροσερό δειλινό και σαν το μικρό παιδί που κρύβεται για να πετύχει αυτό που άλλοι του απαγορεύουν, παίρνω το μολύβι και το μικρό χαρτί μου και καταγράφω τις σκέψεις που μέρες τριγυρνούν μέσα μου.
Το ξέρεις πως το'χω ανάγκη.
Το ξέρω πως θές να μ'ακούς.
Μα δεν βγάζει πουθενά. Είμαστε πιά μακρυά.
Ο μήνας είναι μεγάλο διάστημα ώστε να προσπαθούμε μέσω τηλεφωνικών συζητήσεων να καλύψουμε το κενό. Στο καθημερινό τηλεφώνημά σου δεν χρειαζέται να στο υπενθυμίζω. Το καταλαβαίνεις απ'τα λόγια μου... το νιώθεις.
Πως μπορώ να σου πώ το σ'αγαπώ άν δεν σου κρατώ το χέρι ?
Πως μπορώ να αποδώσω στο χαρτί την ομορφιά που συναντώ ?
Αυτό το καθαρό γαλάζιο του ουρανού όλες τις ώρες της ημέρας.
Αυτό το πρασινογάλανο της θάλασσας. Την απόλαυση των ήχων της. Την ηρεμία της.
Την ησυχία της παραλίας έν μέσω Αυγούστου.
Μπές ήσυχα, μή χαλάσεις αυτή την ακινησία του υγρού γαλανού κόσμου... και μίλα σιγά.

Κι εκείνα τα βράδυα.
Άλλοτε χωρίς φεγγάρι, με τις πυγολαμπίδες να μας δείχνουν το δρομάκι ανάμεσα στις πρασινάδες.
Άλλοτε με αυτό το λίγο και με το φώς να τρέχει κοντά μας.
Μα πάντα εκεί ψηλά δεκάδες λαμπερά στίγματα να μας κοιτούν κι αυτά με την σειρά τους.
Η ομορφιά του ουρανού.
Η μεγαλοπρέπεια του σύμπαντος... όπως της καρδιά σου.
Στέκω και κοιτώ ψηλά. Μαζί μ'εμένα κι άλλοι στον κόσμο που ζούμε.
Ολοι αφήνουμε στα πεταχτά και μια ευχή σε κάποιο αστέρι.
Oλοι ταξιδεύουμε, ονειρευόμαστε.
Εγώ ζητώ μόνο να σ'είχα εδώ. Κοντά μου. Να κοιτάμε το ίδιο άστρο ανάμεσα στα τόσα.
Να νιώσεις την αγάπη μου να σ'αγκαλιάζει, τον ερωτά μου να σε φιλά.
Είναι όλα τόσο περίεργα και όμορφα.....


16-08-08
Σήκωσα το κεφάλι.
Ο ουρανός διάστικτος απο άστρα, είχε πάρει αυτό το βαθύ μπλέ.
Εψαξα το κατάλληλο σημείο και το βρήκα.
Ηξερα πως εκεί θα το'βλεπες κι εσύ.
Μ'έναν εξάντα κράτησα τις σχετικές συντεταγμένες.
Σ'ενα χαρτί ζωγράφισα τις σκέψεις μου.
Δεν χρειάσθηκε να γράψω κάτι. Ξέρεις να διαβάζεις τα σημάδια.
Πέρασα μια κλωστή προσεκτικά να μη το πληγώσω, και το κρέμασα.
Ενα λαμπερό φώς ξεχύθηκε με μιάς.
Τα πάντα πήραν άλλο χρώμα.
Ενας μαγικός κόσμος φάνταζε μπροστά μου.
Τα πρόσωπα φωτίστηκαν.
Ενας ούριος άνεμος σάλεψε τις φυλλωσιές.
Τ'άνθη σα να ξεγελάσθηκαν κι αυτά και θέλησαν ν'ανοίξουν.
Στα χαρίζω
Σου χαρίζω την εικόνα ετούτη, την νύχτα ετούτη.

Μα σαν έγραφα την τελευταία λέξη μία γκρίζα σκιά ήρθε να σκεπάσει το φώς.
Xα, γελοίο ε ?
Ολο αυτό ήρθε σε αντίφαση με το προηγούμενο γραπτό μου.

Τώρα πιά ήξερα.
Απόψε κάποιος άλλος συνοδεύει την ματιά σου πρός το ολόγιομο φεγγάρι.....

Μου παραπονέθηκες πως δεν στο είπα.
..........σιωπή...........
..............................

Δύο ημέρες μετά ένα πορφυρό φεγγάρι έκανε την εμφάνισή του μέσα απο την θάλασσα.
Ενα βαθύ πορτοκαλί με σκουρόχρωμες σκιές.
Μας ακολούθησε ώς την Αστροπαλιά... αυτόν τον πανέμορφο τόπο όπου φώτιζε την θάλασσα στα σημεία που δεν έβαλε χέρι ο άνθρωπος.
Μια πανέμορφη φωτογραφία με τα νερά να φεγγίζουν, ενώ η φύση γύρω, ένα σκούρο μπλέ......

Ώρες ήθελα να πάω ώς εκεί. Να πετάξω ώς εκεί.
Βλέπεις τούτο το χέρι είναι τόσο δά και δεν το φθάνει...
Ώρες ήθελα να σταματήσω στην άκρη του δρόμου την μηχανή και να ρίξω χρώμα στα χαρτιά μου, αποτυπώνωντάς το.

Και στην Αμοργό........
Στην συννεφιασμένη Αμοργό........
Τα σύννεφα περνούσαν ψιθυρίζοντας μπροστά απο το μικρό πιά φεγγάρι, ρίχνοντας ένα απόκοσμο ημιφώς στην επιφάνεια του νερού.

Ομορφος Αυγουστος
Αυτό ήθελα
Αυτό ζητούσα τόσο καιρό..............

εδώ ξανά

Το καλωσόρισμα της άσχημης πόλης ήταν όμορφο
...μια σύνθεση ουρανού.
Ενας βροντερός υγρός ουρανός και μια ψυχρούλα έτσι για την προσαρμογή.
...μια συννεφιασμένη Κυριακή

Απο σήμερα ξεκινά η ίδια αλλά ανανεωμένη πορεία.
Η αλήθεια είναι ότι δεν αποφάσισα ακόμη πως θα συνεχίσω....

τι θές να πείς ?

γιατί μου τ'αφιερώνεις ?

Ena limani i agkalia mou


Ένα λιμάνι η αγκαλιά μου
κι ας δένεις μόνο όταν φυσά
Αυτό που ψάχνεις μακριά μου
πάλι κοντά μου σε γυρνά

Ακόμα λίγο
μη φεύγεις τώρα μείνε εδώ ακόμα λίγο
Βρες αφορμή
σε καταιγίδα δες χτυπιέται το κορμί
Ακόμα πόσο
θα σε τρομάζει ο καιρός ακόμα πόσο
Ρίξε σκοινί
κι άσε το πρώτο φως σε λίγο να φανεί

Ένα λιμάνι η αγκαλιά μου
κι ας δένεις μόνο όταν φυσά
Αυτό που ψάχνεις μακριά μου
πάλι κοντά μου σε γυρνά
Ένα λιμάνι και το σώμα
για τις φουρτούνες προσευχή
Φταίω που σ' αγαπάω ακόμα
κι ας είσαι αλμύρα στην πληγή

Ακόμα δωσ' μου
μία στιγμούλα στο απέραντο του κόσμου
Το παρελθόν
αφού κυλάμε σ' ένα αιώνιο παρόν
Ακόμα λίγο
μη φεύγεις τώρα μείνε εδώ ακόμα λίγο
Ρίξε σκοινί
κι άσε το πρώτο φως σε λίγο να φανεί...

...δεν είμαι τόσο ανόητος αλλά ούτε και εσύ
ξέρουμε κι οι δύο...

λόγια στο ενδιάμεσο...

... δεν περίμενα να έρθει και σ'εμένα τόσο γρήγορα
το έβλεπα να με πλησιάζει σιγά σιγά.
Εχθές το βράδυ.
Με τόσο κόσμο γύρω μου.
Με τόσες φωνές... γέλια... συζητήσεις
Μια "στεναχώρια" που ήρθε να συγκατοικήσει μέσα μου.
Μία θλίψη, όπως έγραψε και μια φίλη.
Ισως έφταιξε το μεσημεριανό σου τηλεφώνημα
Ενα τηλεφώνημα μέσα στο άγχος...
χωρίς λόγο
Ενα τηλεφώνημα συνοδευόμενο απο εκνευρισμό...
άσκοπα
Γιατί ?

Ο πρωινός δρόμος πρός την Αθήνα γεμάτος... η ροή της καθημερινότητας δεν σταματά.
'Επρεπε να έρθω για λίγο
Συντροφιά μου σ'είχα...
στην αρχή ακούγοντας τραγούδια
έπειτα ακούγοντας εσένα.
Μου έλειψες, το ξέρεις ?

Καθώς σκεπτόμουν όλα αυτά και η διάθεση δεχόταν πότε στιγμές χαράς και πότε μοναξιάς συνάντησα στο γραφείο κι εκείνο το email... έμμεσα απο κάποιο άτομο.
Κατόπιν διάβασα ότι αποφάσισε να "αποχωρισθεί" κάποιους.
... μα μ'αυτόν τον τρόπο ? Ας είναι. Να'ναι καλά.
!!!!!!!!!!!!!!!!!
Στο μυαλό τριγυρνάνε διάφορες σκέψεις.
Σκόρπιες... και σκόρπια θα τα γράψω
Δυσαρεστώ κάποιον ? Μ'ενοχλεί κάποιος ?
Τελικά τι γίνεται με τα προσωπικά ημερολόγιά μας ?
Ξεκινάμε μόνοι... κάποιοι θέλουν παρέα, κάποιοι όχι.
Δεν μ'απασχολεί. Ας με διαβάζουν 3 άτομα ή και χίλια.
Ας διαβάζω 3 άτομα ή και χίλια.
(Θεωρώ ότι ποτέ δεν ενόχλησα ή έθιξα κάποιον-δεν είναι ο τύπος μου όσο κι εγωιστικό να ακούγεται)
Ανοιξα την σελίδα για να γράφω τις σκέψεις μου...
αφορμή σίγουρα ήταν και είναι, Εκείνη.
Εκείνη που υμνώ συχνά εδώ
... δεν ξέρω που θα βγεί αυτό το γράψιμο...
Σταματώ.
Η θλίψη δεν λέει να φύγει και το λίγο γίνεται πολύ.

"Βροχούλα" ήρθε και ελπίζω να μείνει... σ'Αυτή άλλωστε μόνο πίστεψα.
Εύχομαι να κρατήσει...
Τα φιλιά μου.

έτσι... για χαλάρωση

Αντίο