αστεριού λάμψη

Εχθές το βράδυ ένα αστέρι είχε φωλιάσει στο καθιστικό και μου'κανε παρέα.
Του πρόσφερα φρούτα και κρασί και το'βαλα να καθήσει μπροστά στο τζάκι.
Ζήτησα να μάθω γι'αυτό.
Μου είπε πολλά.
Μίλησε για τον δικό του κόσμο. Για τον ουρανό.
Για τους φίλους του. Για τ'άλλα αστέρια.
Μίλησε για ταξίδια αστρικά. Ταξίδια ονειρεμένα.
Για κόσμους διαφορετικούς. Κόσμους παραμυθένιους.
Για πλανήτες κρυμμένους απο ανθρώπων ματιά.
Για τον έρωτα των αστεριών.
Τον έρωτα της φύσης και των κοσμικών φάρων τ'ουρανού.
Για ιστορίες μαγικές απο καρδιάς καμωμένες.

Για λίγο, αστερόσκονη στον χώρο σκόρπισε και μπόρεσα να περιπλανηθώ και εγώ στις ιστορίες του.
Μαζί ταξιδέψαμε και συναντήσαμε ονειρικά τοπία στου απέραντου τους τόπους.
Μαζί γυρίσαμε στου γαλαξία τις άκρες.
Όμορφα ήταν... απολαυστικά.

Σ'ευχαριστώ μικρό μου.

για Εκείνη...

...υπάρχει σ'ένα όμορφο κορίτσι.

Χαμόγελο το λένε κάποιοι,
ζωή τ'ονομάζω εγώ.


Την ζωή μου λοιπόν συνάντησα και εγώ, αιώνες πρίν, σε τόπους μακρινούς.
Μήνας Μάης φάνηκε να ήταν και διόλου σχέση είχε με αυτούς που ξέρουμε.
Σαν τους εξερευνητές χαμένων κόσμων βρέθηκα αντίκρυ της.
Τα μάτια θάμπωσαν εμπρός στα κάλη της ψυχής της.
Ο νούς έφθασε στα άκρα του ουράνιο θόλου για να μπορέσει να απολαύσει το εκπληκτικό δημιούργημα.
Η ανάσα στάθηκε περιμένοντας κίνηση της.

Το χαμόγελο αυτό αγάπησα... λάτρεψα το κορίτσι.
Ταξίδι υποσχέθηκα. Μεγάλο, ατελείωτο...
Οδηγό την αγάπη έβαλα και τις καρδιές μας πλοηγό.
Ένα φεγγάρι ο προορισμός, και μαγική η διαδρομή.

Συχνά άν δεν το'χω δίπλα μου, φαντάζομαι τον ήλιο στο πρόσωπο της.
Μα και σαν το κοιτώ, ουράνιο τόξο το βλέμμα της.
Συχνά το επισκέπτομαι, συχνά το αγκαλιάζω.
Μα ονειρεύομαι και την μέρα την τρανή...
τότε που οι αποστάσεις δεν θα προσδιορίζονται με έτη φωτός και ο χρόνος θα κυλά χωρίς βιάση, για να μας δίνει ώρες έρωτα.

Ο έρωτας παίρνει μορφή θεού... ζωή χαρίζει.
Το φιλί περίτεχνα σχέδια ζωγραφίζει στα κορμιά και τ'άγγιγμα μια δύνατη φλόγα γίνεται.
Η ματιά στον ορίζοντα των ματιών της βυθίζεται...

Η ύπαρξη της, η ομορφότερη εικόνα στην οικουμένη.
Η καρδιά της, το πολυτιμότερο αγαθό στην πλάση.
Η σκέψη της, βροχή καθάρια που τόσο αγαπά.
...όλα ξαναγεννιώνται...

...για Εκείνη...

Μας κοιτούν... ένα σώμα βλέπουν, ένα σκεπτικό.
Ταίριασμα μοναδικό.
Συμφωνία που είχε επιτευχθεί δεκάδες χρόνια πρίν και θέλησε τώρα στις μέρες μας να βρεί υπόσταση.
Στο είχα πεί... κάπου έχουμε συναντηθεί.

... ίσως σε κάποιο όνειρο...

Όμορφα τα μεγάλα παράθυρα...

Έχεις τον κόσμο στα μάτια σου.
Την ομορφιά της φύσης στην καρδιά σου.
Το απέραντο της ζωής στην ψυχή σου.

Της φωτιάς οι μάγοι

Από τα πέρατα της γης
Φέραν της φωτιάς οι μάγοι
Ονείρατα φιλόξενα
Μήπως και σπάσουνε οι πάγοι

Μήπως θαρρέψει ο άνθρωπος
Και ψάξει στα χαμένα
Και βάλει χώρια τα καλά
Χώρια τα στερημένα

Active member - Σωκράτης Μάλαμας

Ταξίδεψα...
όμορφα ήταν.
Μόνος...
όπως γίνεται το τελευταίο διάστημα...
Ξημέρωσε στο διάβα μου,
κι άς μην φάνηκε ο ήλιος.
Άλλωστε το φεγγάρι φώτιζε συνεχώς...
το απόλαυσε η γή.
...το απόλαυσα και εγώ.
Περίμενα να'ρθείς...
δεν φάνηκες διόλου.
Κοιτάζω έξω τώρα μήπως σε δώ...
σε μια μικρή γωνιά του ουρανού κρύβεσαι.
Πίσω απο κάποιο σύννεφο ίσως...
προσμένεις την έξοδό μου για να εμφανισθείς ?

Έμεινα για λίγο...
όμορφα ήταν.
Έκανα χάζι τα πουλιά...
μιλούνια πετούσαν όλα μαζί.
Από τα πέρατα της γης έφεραν, μαντάτα μαγεμένα.
Ονείρατα φιλόξενα, για το μικρό αερικό.
Για τον δικό μου έρωτα...
για την δική μου αγάπη...

Κλειδωμένες σκέψεις

Σιωπή...
Παντού...
Σαν οι μέρες που περνούν να κλείνουν τις σκέψεις όλων σε παλιά σιδερένια μπαούλα.
Κλειδωμένες...
Σαν τις παλιές βαριές ξύλινες πόρτες με τα μεγάλα μεταλλικά καρφιά που στέκουν σφηνωμένες στο χώμα των χρόνων.
Στατικές...

Σαν ένα ναυάγιο που έχει προσαράξει σε κάποια ακτή, αιώνες τώρα, περιμένοντας μια μεγάλη παλίρροια να το σπρώξει στον κόσμο που ανήκει...
Σαν να λείπει εκείνη η κινητήριος δύναμη, που έγραψε κάποια.

Περνώ καθημερινά απο γειτονιές, μά έχουν σταματήσει τον χρόνο τους μέρες πρίν.
Επισκέπτομαι εσένα... σιωπή...!
Σκαλίζω εμένα... τα ίδια...!

...σαν τα λόγια να σταματούν πρίν γεννηθούν...

...τίποτα εντελώς...

κενό

Σκέψεις...
Στιγμές...
στιγμές που νιώθει μόνος.
...δεν είναι.
Κοιτά την φλόγα να χορεύει απέναντί του και η σκέψη τρέχει σ'εκείνη.
Θα ήθελε να την είχε αγκαλιά τούτες τις ώρες.
Θα ήθελε να κάθονται μαζί μπροστά στο τζάκι, χωρίς να μιλούν.... έφθανε η παρουσία της.
...μαζί...
με τα χέρια ενωμένα...
με τα όνειρα δεμένα...
με τα μάτια σκλαβωμένα...
με τα χαμόγελα τυπωμένα...
...μαζί... σαν ένα...
στο μικρό καθιστικό που το ζεσταίνει η μορφή της.

Σκέψεις...
Φλόγες...
φλόγες που δημιουργούν σχήματα.
...σχήματα του νού
...παραστάσεις.
Με αυτά τα ξύλα να λαμβάνουν μέρος σε κάθε τους κίνηση.
...και ν'αρωματίζουν τον χώρο.
Θα ήθελαν να την βλέπουν μαζί του...
αγκαλιά...
...μαζί...
με τα χέρια ενωμένα...

Σκέψεις...
Βράδυ...
Διαδοχικές κινήσεις.
Κερί ανναμένο.
Αφηρημένη ματιά.
Κάποιοι συζητούν.
Αποστάσεις μικραίνουν...
...μά παραμένουν μακριά.
Ησυχία...
Σςςςς
Καληνύχτα.
Παύση...
Διακοπή.
Συνεχίζει να κοιτά αφηρημένα...
Ψιθυρίζει κάτι...

...ένα ηχηρό σ'αγαπώ...

01:31

έπεσα, τόσο όμορφα, έξω στους υπολογισμούς μου...
...σχεδόν εξακόσια εβδομήντα άλματα του δείκτη...

...και ήρθε η μέρα η πρίν...
αργά αλλά τα κατάφερε...
δεν ζητούσε υπερβολές,
μόνο να'ναι εκεί στο ραντεβού της.

Ήταν ραντεβού σε χρόνο αόριστο...
άλλωστε τι χρειάζονται τα τυπικά ?
Μπορεί να βρίσκεται εκεί όποτε το'χει ανάγκη.
...ανάγκη...
τι λέξη...
Ενέργεια του έρωτα είναι, επομένως επιβάλλεται.

Μεταφέρω εικόνες σου, μέσα μου...
γεμίζω μ'εσένα.
Γεμίζω με την αγάπη σου...
αυτή μου δίνει το σθένος να περπατώ,
να χαμογελώ...
... αυτή σε κάνει να χαμογελάς...

12:21

αληθινός φίλος

είναι αυτός που σου κρατά το χέρι,

και ταυτόχρονα

αγγίζει την καρδιά σου.

Αυτό κατάφερες αιώνες πρίν...

Περπατά μ'ένα εισιτήριο στο χέρι, στους δρόμους της Αθήνας.
Διακρίνεται ανάμεσα στους περαστικούς όσο ψάχνει απεγνωσμένα διέξοδο.
Στρέφει συνεχώς το βλέμμα στα μικρά ανοίγματα που αφήνουν.
Ίσα που χωρά και περνά και ξαναπερνά...
...δεν μπορεί, θα υπάρχει κάποια μέθοδος υποσκελισμού όλων των δυσχερειών.
Δύσκολος ο χρόνος που διαβαίνει πάνω του.
Δεκαέξι ημερών μόλις κι όμως δείχνει δυνατός.
Κατορθώνει χτυπήματα που του προκαλούν πόνο.
Απ'την άλλη πλευρά του πλήθους κάποιο κομμάτι του, προσπαθεί κι αυτό με την σειρά του να επιβληθεί στο δύσκολο παρόν.

...και οι δύο στέκουν σαν τους σκαρμούς στις βάρκες.
Πάνω τους ένας κόμπος περασμένος, που κρέμεται ο χρόνος...

...κάθησα δέκα λεπτά στον καναπέ δίπλα στο τζάκι
...αμίλητος
Το βλέμμα μου δεν ξέφυγε απο 'κει μέσα.
Δεν θυμάμαι να περνάν τα χρόνια απο μπροστά μου όσο είχα αφαιρεθεί στην φωτιά που σιγόκαιγε τα κούτσουρα.
Ένα κενό υπήρχε ή χιλιάδες εκατόμμύρια σκέψεις που στο μπέρδεμά τους πάνω δεν έβγαζαν νόημα ?
Η φωτιά, στο έργο της... έκαιγε.
Της είχε δώσει σπίθα εκείνη... την κοιτούσε σιωπηλή και σχεδόν αμήχανα σκάλιζε τα κομμάτια της...!
...της φωτιάς...
...της ψυχής της.

Τα τελευταία δέκα λεπτά...

Ένα περίεργο αντίο.
Η πόρτα κλείνει.
Κοντοστέκω για λίγο στο σκοτάδι.
...συναισθήματα.
Μια ζωή μαζί...
Μια ζωή νέα...
Υπόσχεται πολλές πανέμορφες στιγμές.
Το υπόσχομαι κι εγώ.

Ξεκίνησα αφήνοντας πίσω τα παλιά, και στο αυτοκίνητο σαν μπήκα, φάνηκε σαν ταξίδι η πορεία.
Ταξίδι μακρινό... όμορφο.
Σχεδόν σαράντα χρόνια πέρασαν και είναι το πρώτο μου ταξίδι...
Απο τα κλειστά τζάμια του αμαξιού κοιτούσα τον ουρανό. Μεγάλος και φωτεινός.
Πόσα αστέρια τελικά μπορείς να δείς μακριά απο το φώς της πόλης ?
Κινούμε αργά. Συντροφιά έχω έσενα και την σκέψη σου.
Κοιτάζω στην διπλανό κάθισμα. Σε βλέπω να μου πετάς χιόνι με αυτή την φατσούλα που γκρινιάζει και να γεμίζεις και το αμάξι... πάρε αυτή, αυτή, πάρε και την άλλη.

Έφθασα στην όμορφη βραδυνή θάλασσα, δίχως να το καταλάβω.
Έφθασα...
Δεν έχω παρά να βάλω τα τελευταία κομμάτια μου μέσα και να περιμένω να σ'ακούσω.
Απόψε η βραδυά έχει κάτι διαφορετικό.
Ένα άλλο άρωμα...
Έχει κρύο μά θα την ζεστάνω σιγά σιγά.
Ανάβω τα φώτα και ξεκινώ...

Δεν νιώθω μόνος...

24 και λείπω ακόμα...

Τοποθετώ την ζωή μου μέσα σε κούτες και βαλίτσες.
Κάθε γωνιά και μια μέρα απ'αυτήν.
Κάθε μέρα και ένα άγγιγμα...
Δύσκολο...
Ανοίγω ντουλάπια και βγάζω στιγμές.
Σε κάποια συρτάρια πεταμένα όνειρα βρίσκω, που δεν τα έζησα.
Ψυχοφθόρο λίγο.
Θυμάμαι λίγο...
Πίοτερο λαχταρώ εσένα που λείπεις.
Μιλάω μα δεν μ'ακούς.
Φωνάζω μέσα μου για να ξεσπάσω.
Ένιωσα μόνος στην πολύβουη πόλη..
Τα φώτα της φαίνονταν σβηστά μά κάποιος είπε ότι είναι φωταγωγημένη.
Μήπως συγχέω τον εαυτό μου με την πόλη μου ?
Σήμερα έσβησα μέρες εδώ.
Άφησα πίσω τα παλιά για κάτι νέο, όμορφο.
Έτρεξα...
Είδα τον δείκτη ψηλά. Διακόσια έγραφε και το ραδιόφωνο στην διαπασών είχε δικές σου μουσικές.
Έτρεξα μακριά. .. έφυγα ή μάλλον φεύγω σε λίγο.
Περίμενέ με.
Η καρδιά χτυπά έχοντας επίκεντρο το πρόσωπό σου.
Έρχομαι.
Θα ήμουν εκεί τώρα άν δεν υπήρχαν...
Να σου πώ ?... έρχομαι.

Καλό ξεκίνημα...
είμαι δίπλα σου... μαζί σου.

Ξέρεις κάτι ?
Το καταλαβαίνω.
Νιώθω την ανάσα σου, το κορμί σου.
Συχνά συζητώ με την μορφή σου.
Εχθές ερωτεύθηκα.
Κομμάτια της ψυχής μου βρέθηκαν κοντά σου.
Δραπέτευσαν ξεχειλίζοντας τους κλειστούς δρόμους.
Σε ποθούσαν...
Τα κατάφεραν... έγιναν δεκτά απο το κορμί σου.
Μη ξεχνάς... σ'αγαπώ.

Αφήνω τούτον τον χώρο άδειο.
Μόνο λίγες μνήμες σκορπιές μένουν, για τον κύρη του.
Ξέρει εκείνος...
Μπορεί να διαχειρισθεί τον δικό του ουρανό.
Ακουσέ με... να προσέχεις.

Τελευταία βραδυά εδώ...

Του φεγγαριού...

Δεν το μπορείς του φεγγαριού, να βρεις ένα ψεγάδι
γιατί σκορπά την ομορφιά, στην πλάση κάθε βράδυ

Ζηλεύγω του, του φεγγαριού, που πάντα σεργιανίζει
γιατί θωρεί την π' αγαπώ, τη νύχτα σαν πορίζει

Σαν θα περνάς την πόρτα τζη, φεγγάρι μου σταμάτα
χαιρέτα μου την,κι ύστερα, συνέχισε τη στράτα
χαιρέτα μου τη, κι ύστερα, συνέχισε τη στράτα.

Ήλιε μου παραγγέλνω σου, να γοργοβασιλέψεις
μην, το φεγγάρι, δεις αυγή, γιατί δα ντου ζηλέψεις

Φεγγάρι μου ουρανόστρατο, χαμήλωσε μια στάξη
να φέγγει, η αγάπη μου, στο σπίτι τζη να φτάξει.

Σαν θα περνάς την πόρτα τζη, φεγγάρι μου θυμήσου
πόσες βραδιές περάσαμε, αυτή κι εγώ μαζί σου
πόσες βραδιές περάσαμε, αυτή κι εγώ μαζί σου.

Δυό φεγγάρια συναντήθηκαν κι έφτιαξαν έναν βραδυνό ουρανό υπέροχο, γεμάτο λάμψη και ελπίδα. Έδωσαν στον κόσμο την ομορφιά τους και σ'εμένα την ζωή...

Συνέχισε να γελάς... σου ταιριάζει.

εκνευρισμός, ηλιθιότητα, απόγνωση,...

Τετάρτη 21...

απο το πρωί χαρτιά διπλώνονται και μπαίνουν στην άκρη...
Υπολογισμοί, νούμερα, δρομολόγια, τράπεζες, οργανισμοί, τρένα, τηλέφωνα, αποκλεισμοί, 23...

Κούτες με προσωπικές σελίδες θα γεμίσουν, θα κλείσουν και θα μεταφερθούν δίπλα στην θάλασσα.
Εκεί θα αφήσω να πλέυσει η σκέψη σε γαλάζιο φόντο, το πρωινό θα παίρνει άλλη διάσταση και το χάραμα θα πέφτει μπροστά μου, οι σκέψεις θα σκορπούν στην γή, η εικόνα της θα ζωγραφισθεί στους τοίχους.

Εκεί θα με συναντήσεις άν θές...
ετοιμάζομαι...
σε περιμένω.

Η σημερινή ημέρα έχει μια λάμψη απο εσένα.
Μια εκρηκτική ουράνια διάθεση με διακατέχει.
Οι λέξεις σου χτυπούν τον μοναδικό μου κόσμο δίνοντας του χρώματα έντονα... χαρούμενα.
Πινελιές απο κόκκινο, ζωηρό κίτρινο, πορτοκαλί, πράσινο, φτιάχνουν ένα εκπληκτικό τοπίο που γεννά ένα ουράνιο τόξο.
Μια εκπληκτική εικόνα που ζώ μέσα της.
Εσύ είσαι...

Ένα ταξίδι με θέα το απέραντο γαλάζιο σου χαρίζω.
Κράτησε το χέρι μου και μη φοβάσαι τον δρόμο.
Η ζωή είναι δική μας...
οι ώρες...
τα χρόνια... οι όμορφες στιγμές μας.

Σε βλέπω...
Σε θέλω...

Οι μέρες μετρούν αντίστροφα.
Μοιάζουν με κάποιες παλιές.
Τότε που περίμενα την ημέρα να γυρίσω πίσω.
Είκοσι μήνες σε νησί ήταν πολλοί...
Σε κάθε άλλη περίπτωση θα ήταν ότι καλύτερο να ζείς σε νησί.
Όταν υπηρετείς δεν το μπορείς...

Τώρα οι μέρες μετρούν για το φευγιό μου. Λίγες για να βρεθώ στην νέα ζωή, λίγες περισσότερες για να βρεθώ κοντά σου.
Χαμογελώ...
Το μυαλό είναι γεμάτο με σένα.
Μια ευχάριστη οσμή περνά απο μπροστά μου τούτη την στιγμή που σε σκέπτομαι και μου θυμίζει εσένα.
Είναι το άρωμά σου. Το άρωμα του κορμιού σου.

Σήμερα κάτι περίεργο έχει η διάθεσή μου. Μία οι σκέψεις μου, μία η έρευνα απο το πρωί στο γραφείο να βρώ κάτι, μία η απουσία, μου ρίχνει την θλίψη της ημέρας κατάμουτρα. Μόνο η φωνή σου έσπασε τούτο το φράγμα...

Αυτή η φωτογραφία μου αρέσει πολύ. Φέρνει στον νού μου εσένα στο νέο σπίτι, να κοιτάς έξω το τοπίο...

Να περνάς καλά μικρή μου.

Θυμάμαι...

...ήσουν τόσο σκληρός απέναντί μου.
Απορώ... σου χάρισα τόσα και ούτε που με κοίταξες... ούτε μια ματιά.

Δεν ήμουν σκληρός μαζί σου... με τον εαυτό μου είμαι. Του φέρομαι σκληρά μήπως καταλάβει, κρατώντας τον θυμό μέσα του, τι χάνει.

όμως ήμουν εκεί... δίπλα σου.
Στον δικό σου κόσμο.
Δεν τόλμησα να σε κοιτάξω.
Ίσως φοβήθηκα μήπως πληγωθεί ο εγωισμό μου...
Ίσως φοβήθηκα μήπως και λυγίσω...
...ίσως πάλι, ήθελα λίγη ώρα να μέινω μόνος...!

Μόνος ?
Μά δίπλα σου ?
Ναι.
Θέλω να σε νιώθω....


Πιά ούτε αυτό δεν αντέχω... να μείνω μόνος...

... δέν θέλω...

Η διάθεση είναι στο μυαλό μας μέσα.
Η κάθε ημέρα είναι πανέμορφη αρκεί να το θέλουμε.
Σου είπα ότι ήρθες και με ξύπνησες χτυπώντας το παράθυρό μου το πρωί.
Μου αρέσει αυτό. Μου αρέσει όταν κάνεις θόρυβο και με ξυπνάς... όταν με "ενοχλείς" στον ύπνο μου. Όταν γυρίζεις άτσαλα στο κρεβάτι, όταν πίνεις την τελευταία γουλιά νερό, όταν με τραβάς για να μη απομακρυνθώ... όταν με πειράζεις με τα δάκτυλα.

Κάνε κουράγιο μόνο. Μη κουράζεσαι. Αλλαγές έχουμε όλοι. Κάποιοι μικρές, κάποιοι μεγάλες. Δεν υπάρχει μέτρο στο μέγεθος. Ο καθένας έχει το δικό του.
Δεν υπάρχουν δεδομένα που αλλάζουν. Παραμένουν ώς έχουν. Όπως τα ξέρεις.
Απλά βρισκόμαστε σε εποχή που βγαίνουν αποφάσεις.

Οι δικές μας έχουν βγεί καιρό τώρα.
... μη κουράζεσαι
... σου έχω πεί τι θέλω...

...πάντα η αγάπη θέλει δύο...

δυο να γελούν στο ίδιο αστείο
δυο να ζεσταίνουνε το κρύο
δυο να μοιράζονται αμαρτία και θεό
δυο μονομάχους στο πεδίο
δυο στο μαζί και στο αντίο

δυο να μοιράζονται τα πάντα ή το κενό.

Ελεονώρα

... το παραμύθι ξετυλίγεται σαν κουβάρι

... μα είναι μεγάλο και σταματημό δεν έχει.

Χρόνο θέλω να το ζήσω...

Κουρασμένα μάτια... άλλοτε δακρυσμένα

και άλλοτε πονεμένα...

Ημέρα Κυριακή...

Έβαλα ένα ποτό και κάθησα να γράψω.
Η ώρα 23:36. Μακρυά σου πιά. Σ'έναν χώρο τόσο γνωστό μά συνάμα και τόσο ξένο.
Δεν συνηθίζω να παρακολουθώ τηλεόραση. Απόψε η πολίτικη κουζίνα με καθήλωσε μπροστά της... γι'άλλη μια φορά. Μπορώ να την δώ αμέτρητες φορές.
Βλέπω μια ζωή εκεί. Μια ζωή που δεν πρόλαβα να ζήσω.
Τους δικούς μου ανθρώπους. Τους αγαπημένους μου.
Στο μυαλό μου και εσύ και ο κόσμος σου. Πόσο μοιάζουμε μεταξύ μας...
Έφυγα πάλι. Αυτά τα Κυριακάτικα απογεύματα πονούν.
Θαρρείς και κάποιος με χτυπά στην καρδιά...
Θέλησα να γευθώ κάποια φρούτα. Κατάπινα με το ζόρυ. Στο τέλος τ'άφησα. Κόμπιασα.
Δεν κατέβαινε τίποτα.
Ήπια νερό. Τίποτα.
Ξανά...
Το ίδιο...
Ο χώρος φορτίσθηκε και απέδρασα απο το παρόν μου...
Με βοήθησε και η μουσική.
Η ταινία έχει εκπληκτικές μελωδίες. Μπορώ να τις ακούω συνεχώς. Λατρεύω την ατμόσφαιρά της. Λατρεύω την μουσική της Ρεμπούτσικα.
Με γαληνεύει...
Με ταξιδεύει...
Με παρασύρει σ'άλλους κόσμους... κόσμους που τώρα προσπαθώ να γνωρίσω.

Ένα νέο γέμισμα του ποτηριού μου φέρνει ξανά στα χείλη μια γεύση ροδάκινου.
Μπροστά μου η γωνιά η χθεσινοβραδυνή. Απέναντι απ'το τζάκι.
Παρέα.
Καφές, λίγο κρασί και ατελείωτη αγάπη.
Συζητήσεις. Ματιές. Έρωτας. Σχέδια. Λέξεις... πόθοι.
Πονάς έγραψες. Το ίδιο συμβαίνει και σ'εμένα.
Βρίσκω διέξοδο εδώ. Μα τί να γράψω ? Τι να εκφράσω ?
Σήμέρα είχα περίεργη διάθεση... αλλόκοτη.
Ισως ήμουν λίγο κουρασμένος, σκέπτομαι, όλες αυτές τις ημέρες...
Στον δρόμο δεν σε συνάντησα πουθενά. Μόνο καθόσουν δίπλα μου, αμίλητη... θα'λεγα λίγο θλιμμένη.
Μαζί είδαμε το φεγγάρι. Γεμάτο ήταν κι έκανε τα παιχνίδια του με τα σύννεφα. Μια κρύβοταν πίσω τους, μιά δήλωνε παρών με την λάμψη του.

Για δές... έχετε την ίδια λάμψη.
...ταξιδευτές είστε και οι δύο...

...εκείνοι που ταξιδεύουν κοιτάζουν το πανί και τ' αστέρια (Γ. Σεφέρης)

Απουσία...
Πόνος...
Δάκρυ...
Χαμόγελο...
Χάδι... ...Καληνύχτα

Βροχή μου I

Βρέχει κι εγώ τυλίχτηκα

σ' αυτή την αγκαλιά...

Βροχή μου II

Ήρθες βροχή μου κι άλλαξες
το δρόμο και το νου...

Χρήστος Θηβαίος

Βροχή μου ΙΙΙ

ΒΡΕΧΕΙ

'Οσο ήμουν το πρωί στο αμάξι άκουσα αυτό το τραγούδι.
Δεν είναι δυνατόν να ρίξει μια στάλα και να μη σε δώ εκεί.
Στο είχα πεί και στα παλιά τα χρόνια...
η μορφή σου είναι ζωγραφισμένη σε κάθε σταγόνα της βροχής...

Θα ήθελα να απολαύσουν τα μάτια μου αυτό το θέαμα

και το σώμα μου, την αίσθηση της βροχής.

Έτσι θα βρισκόσουν μέσα μου.

ΣΕ ΒΛΕΠΩ

Χαιδεύεις κάθε σημείο του κορμιού.

Νιώθω την ανάσα σου...

...το φιλί σου...

...ενας πίνακας μου ήρθε τώρα στον νού

... δεν ξέρω πώς

... έναν πίνακα που αγαπώ...

cafe de nuit -Vincent Van Gogh

Παράκληση

Έχω ένα κόμπο στο λαιμό απ'το πρωί...

Προσπαθώ να ξεχαστώ.

Μάταια...

Προσπαθώ να ξεχάσω για λίγο.

Αδύνατον...

Προσπαθώ να μη κοιτώ έξω.

Χάνομαι...

Προσπαθώ να βρώ προσωρινή λύση.

Κενό...

Προσπαθώ να θυμηθώ.
12 Μαίου είδα...

...προσπαθώ αλλά...

επιστροφή

Απ'το παράθυρο κοιτώ τις ίδιες εικόνες.
Ευτυχώς όχι και τόσο άσχημες για την πόλη μου.
Αν εξαιρέσω αυτό το κροκί σπίτι 200 μέτρα μακρυά, όλες οι άλλες είναι σχετικά όμορφες. Κάποια δέντρα, ένας καταπράσινος λόφος και λίγο γκαζόν προσπαθούν να δώσουν διαφορετικό χρώμα.
Ήρθα...
Έφθασα αργά εχθές. Σχεδόν 02:00
Ο δρόμος μου φάνηκε μακρύς. Μεγάλος. Ατελείωτος. Έρημος και βουβός...
Έπεσα για ύπνο μά κάτι έλειπε απο δίπλα μου, απο μέσα μου.
Έκανα να σε ψάξω... τίποτα. Μόνο στον νού ήρθαν στιγμές.
Στιγμές μοναδικές.
... και μια μικρή αναδρομή τούτης της σχέσης... !
Λίγες ώρες πρίν γελούσαμε μέσα στο μικρό καφενεδάκι πίνοντας το τσίπουρο των Περικλήδων, προσπαθώντας μάλλον να καταπιούμε την πίκρα του αποχαιρετισμού.

Μη φύγεις...
Το ξέρεις... δεν θέλω... δεν μπορώ...

Προσπάθησα να εξαντλήσω κάθε όριο αντοχής μου κι έπειτα να φύγω. Μ'ένα δυνατό καφέ και λίγη σοκολάτα με πήρε ο δρόμος.
Παρεμπιπτόντως μόλις μου σέρβιραν τον καθιερωμένο διπλό εσπρέσσο.
Δεκαπέντε ημέρες έλειψα.
Δεκαπέντε ημέρες μαζί. Στήν ίδια πόλη, στον ίδιο χώρο.
Και ήταν τόσο όμορφα.

Η προσαρμογή στην καθημερινότητα είναι σκληρή. Οι δουλειές που έμειναν τόσες ημέρες, μου φωνάζουν.
Η ενάτη βραδυνή κι εκείνη σκληρή. Προσπάθησα να δώσω λίγη χαζομάρα σ'εκείνη την ώρα... μάλλον απέτυχα...
Μέσα μου ένιωθα την θλίψη να με κυριεύει.....
Μέσα μου λύγισα...

Θα προσπαθήσω...

To be continued

Δύσκολο, μα πρέπει...

Σ'αγαπώ... σε περιμένω...

Ξημέρωμα Τρίτης

... σχεδόν 12:30


Το βράδυ ετούτο εχει κάτι... βρέχει στους δρόμους.
Η βόλτα στο όμορφο μικρό καφέ αναβλήθηκε για να έχουμε όλο τον χρόνο δικό μας.
Διπλωμένοι ο ένας μέσα στον άλλον.
Το βράδυ ετούτο έχει μια γεύση περίεργη... βρέχει μέσα μας.
Αυτό σημαίνει ομορφιά στο πρόσωπό σου μά και στάλες πάνω του.
Θα είναι το τελευταίο ξεκίνημα μιας ημέρας που μας βρίσκει μαζί, μέχρι την επόμενη...

Τα άσπρα κοχύλια μιας φίλης μπήκαν στο κουτί τους. Πάντα μου άρεσαν τα κοχύλια της και η εικόνα που δίνει.
Οι ευχές μιά άλλης και η χαρά που έχει, τοποθετήθηκαν όλα μαζί σε κάποιο μικρό υφασμάτινο σακκουλάκι που 'χω για τα όμορφα.
Λέξεις που ειπώθηκαν με τα μάτια θα βρούν σε λίγες ημέρες την θέση τους εδώ.
Το λευκό στρώμα που συναντήσαμε εχθές το βραδυ, έμεινε πίσω, μά υποσχεθήκαμε πως θα το ζήσουμε στον ερχομό μου.
Η πορεία μου θα βρεί την γνωστή ρότα τις επόμενες ώρες.
Η σκέψη θα μπεί στην προγραμματισμένη διαδικασία της πόλης.
Το κορμί θα πλαγιάσει και πάλι μόνο, σ'ένα στρώμα κρύο.
Θα πατήσω την μίζα της μηχανής, θα ζεστάνω τα κρύα μέταλλα λίγο και θα ξεχυθώ στους παγωμένους δρόμους της Αθήνας............

...θα μιλάτε απο το τηλέφωνο... τα λόγια μιας κυρίας.
Μα μπορεί μια τηλεφωνική συνομιλία να αναπληρώσει το άγγιγμα και την ματιά ?
Σιωπή....

Πέρασα πανέμορφα... ξεχωριστά... διαφορετικά.
Οι δυό μας έχουμε χρωστούμενα. Εγώ θα στα ξεπληρώσω σιγά σιγά με το πέρας του χρόνου..... ή καλύτερα των χρόνων.
Θα έρθουν οι μέρες που εκείνη η γειτονιά, στα ψηλά, θα μας φιλοξενήσει.
Που θα φροντίζω να έχω αλυσίδες στο πόρτ παγκάζ.... θα συνεχίζω να φτιάχνω την σαλάτα όσο εσύ θα ετοιμάζεις κάτι άλλο... τον καφέ, τα φρούτα... τα εξώφυλλα...!... να σου κάνω μαθήματα, να σε ζωγραφίσω....

Κλείνω το βραδυνό μου γράψιμο για να'ρθω κοντά σου και να σε κρατήσω μέσα μου.
Τα σώματα και τα δάκτυλα βρίσκουν την κατάλληλη θέση, κλειδώνουν έτσι ώστε να μη μπορεί να απελευθερωθεί ούτε μόριο αέρα.
'Ονειρα γλυκά μικρό μου και μη στεναχωριέσαι, δεν θα λείψω αιώνες.
Λίγα μερόνυχτα μόνο...

Να προσέχεις τα όμορφα και να ξέρεις ότι ήδη άρχισες να μου λείπεις.
ΕΤ

Έτους πρώτη γραφή

Θα σβήσω το φως κι όσα δε σου χω χαρίσει
σε ένα χάδι θα σου τα δώσω...

Ήταν όμορφη η βραδυά.
Είναι όμορφες τούτες οι μέρες.
Κάθησα να γράψω δίχως να έχω να πώ κάτι, ή μάλλον έχω τόσα πολλά που δεν μπορώ να τ'αποτυπώσω.
Περίεργα συναισθήματα.
Ξεχασμένα στον χρόνο.
Ίσως και πρωτόγνωρα... όπως αυτό το χαρούμενο δάκρυ που κυλά στου προσώπου μου τις κόγχες κάθε που σ'αντικρύζω, κάθε που ο έρωτας περνά απ'το κορμί.
Στο ραδιόφωνο κάποιος στίχος με κάνει να σκεφθώ κάποιες διαδρομές. Μια μαγική διαδρομή που δεν τόλμησα ίσως να ξεκινήσω και ο αφέτης μου δίνει τώρα το σήμα της εκκίνησης και μία πορεία με ανθρώπους που με αγάπησαν, με στήριξαν και περπάτησαν μαζί μου.

Περνά η ώρα και τα δάκτυλα δεν λένε να πατήσουν κάποιο πλήκτρο. Δεν συγκεντρώνομαι δίολου.
Φταίνε κι αυτά τα τραγούδια... έμορφα όπως θα'λεγε κάποιος.
Φταίει ίσως και η ματιά μου στον ακούραστο εραστή που κυνηγά τον έρωτά του μέρες τώρα... τι ομορφιά εκεί μέσα. Τι κόσμος κι αυτός.

Το ξεκίνημα του έτους θέλησε να μου δώσει άσχημο μαντάτο μά όπως λέω, μέσα απο έναν χαμό μια νέα ζωή γεννιέται. Κι έτσι γίνεται για δεύτερη φορά στον ίδιο άνθρωπο.
Παληκάρι ξένο τον γνώρισα.... μάγκα.
Απ'την άλλη το ξεκίνημα του έτους μου έδωσε το τυχερό της βραδυάς. Το έδωσε το χέρι και η αγάπη δύο νέων χαμογελαστών ανθρώπων.
Άλλωστε το τυχερό μου το'χαν αφήσει χρόνια πρίν σε σημείο μακρινό...
Δύο καρδιές συναντήθηκαν μετά απο αιώνες.
Ηταν μάλλον το ραντεβού τους σ'αυτό το τώρα.
Ένα τώρα ζωντανό, γελαστό, εκπληκτικό.
Το είχα γράψει κάποτε... εκπληκτική... τότε δεν ήξερε.
Κανείς δεν ήξερε. Το ραντεβού είχε κλεισθεί σε χρόνο αόριστο...!
Μια λάμψη γεννήθηκε. Ίσως ένα άστρο ακόμη. Ίσως κάτι πιο μεγάλο... ένα γέλιο... ένα παιδί.
Οι μέρες που κυλούσαν δεν κούραζαν την ζωή. Το αντίθετο.
Οι δύο καρδιές γίνονταν μία και κάθε αντίο ακουγόταν σαν σφαγή.
Τα δυό χείλη γίνονταν ένα και κάθε λέξη έμενε στην σιωπή.
Οι δύο σκέψεις γίνονταν μία...
Ζωγραφιά ολάκερη...
Θα ήθελα να τους αφιερώσω τούτο το τραγούδι
Stagones Sto Gialo

Μου έχει μείνει η εικόνα του σχοινοβάτη... του ξυλοπόδαρου.... των ξωτικών... των γέλιων στους δρόμους μας....
... η εικόνα της πόλης σου.
Μου έλειψες σήμερα πιο πολύ...

Σχεδόν πέντε ώρες... όσο κρατά μία απουσία.

Ξέχασα το πρωί να ευχαριστήσω τα παιδιά για την παρέα τους. Να είστε καλά

...Θεέ μου χαράς του του πουλιού, όπου πετάει στα ύψη
όπου αγαπά εκεί πατά, τη πιο ελαφριά περπατησιά
και του περνάει η θλίψη...

Είναι στιγμές που θες να μείνεις μόνος.
Στιγμές που βλέπεις τα όμορφα να σκληραίνουν και την σιωπή να προσπαθεί να πάρει θέση στον χώρο για να γίνει εκείνη πρωταγωνιστής.
Κάθεσαι.
Κρατάς τις λέξεις μέσα σου για να μη πληγώσουν την ανάσα.
Κοιτάς γύρω ψάχνοντας το καθάριο λευκό της λογικής.
Το βρίσκεις σε μια γωνιά.
Διπλώνεις τον εαυτό σου και γίνεσαι ακροατής σε μια εξαιρετικά εύθραυστη στιγμή...
ένα κελάρισμα ενός ποταμού που πάντα ήθελες να περπατήσεις τις όχθες του, να εξερευνήσεις κάθε εκατοστό ζωής του...
ένα κύμα που σκάει στην αμμώδη παραλία όπου βρίσκεσαι ξαπλωμένος...
το άκρο μιας χιονισμένης κορυφής...ενός ψηλού μονοπατιού.

Μά στιγμή είναι και περνά.
Η μοναξιά νικάται και η γωνιά σύντομα γεμίζει με ομορφιές.

Σήμερα η ημέρα απαιτεί γέλιο, τραγούδι, μυρωδιές, αγκαλιές και όνειρα...
Όνειρα για κάτι νέο. Για όλους.
Κάθετι "μικρό" ας στέκει ψηλά στην καρδιά μας.
Όσο για τα μεγάλα... καλοδεχούμενα.
Για σένα ψυχή μου οι μέρες να σου φέρουν αυτά που επιθυμείς. Μα πάνω απ'όλα ηρεμία, αγάπη και υγεία.

Για σένα εαυτέ μου να'χεις πάντα καλά μαντάτα και τους αγαπημένους δίπλα σου.
Μ'εσένα τελευταία, κάτι "τρέχει" στο πρόσωπό σου... διαρκώς...!
Να φροντίζεις το χαμόγελό της σε παρακαλώ.

Καλη χρονιά

Πρωινό Κυριακής.
Το χιόνι έπαψε να χορεύει στους δρόμους έχοντας αφήσει την θέση του σε μία παγερή ημέρα... μία μοναχική ημέρα
Το πρόσωπό σου βρέθηκε την αυγή να τριγυρνά σε γνώριμα μονοπάτια προσπαθώντας να φθάσει στον προορισμό του.
Μέρες τώρα στο πρόσωπό σου αντανακλά η χαρά των Χριστουγέννων. Η λάμψη του θαρρείς και θα φωτίσει την πόλη ετούτη.
Μέρες τώρα η φωνή σου διαπερνά και το πιο βαθύ σημείο της γής μου φτιάχνοντας μελωδίες αγγέλων.
... κι αυτά τα μάτια...
σαν να κοιτώ την ψυχή σου, σαν ν'ανοίγω τις πύλες της.

Καλημέρα

Ευτυχία...

'Ερωτας...

Μ'ένα ποτήρι κρασί

...σ'έναν κόσμο σχεδόν ξένο, θα λεγα σχέδον άγνωστο, η νύχτα που ξεκινούσε.

'Ηχοι διάσπαρτοι, φώτα που έσβηναν με ρυθμούς εορταστικούς και στολίδια φερμένα απο τον τόπο του.
Ένα ποτήρι κρασί του κρατά συντροφιά.

Σκέφθηκε : τούτη η νύχτα ειναι δική σου. Τι κι άν εκείνη λείπει ?. Η μορφή της, τ'άρωμά της, η σκέψη της βρίσκεται γύρω σου. Δεν έχεις παρά να κλείσεις τα μάτια.
Δεν έχεις παρά ν'αφουγκρασθείς την σιωπή.
Μια θάλασσα έρχεται στην σκέψη. Σε ώρα μεσημεριού. Όμορφη, γαλανή, ήσυχη κι ένα παιδί να παίζει δίπλα της. Καθισμένος κοιτούσε μία το παιδί μία τον ορίζοντα. Η ομορφιές τον γοήτευαν πάντα και τώρα βρισκόταν μπροστά σε δύο μεγάλες μοναδικές ζωγραφιές.
Και στις δύο έβρισκε το μυστήριο της φύσης.
Και στις δύο έβλεπε την ομορφιά της φύσης.
Δεν μπορούσε να στρέψει το βλέμμα του σε οτιδήποτε άλλο.
Αυτό ήταν που του άρεσε και σ'εκείνη.
Συναγωνιζόταν την φύση δίχως να το αποζητά...

Ένας γνώριμος ήχος εμφανίζεται και η σκέψη παραμένει βαθιά μέσα του μέχρι την επόμενη στιγμή που θα την ξαναθυμηθεί. Το ποτήρι μισογεμίζει με ακόμα λίγο ερυθρό οίνο και τα μεγάφωνα παίζουν τούτο το τραγούδι : καραβάκια

Κι αν μαθαίνεις την αγάπη
στα ταξίδια που θα πας
μέσα σ' ένα καραβάκι
μπες και μάθε ν' αγαπάς

...σ'έναν χώρο τόσο φιλικό όλα μοιάζουν μαγικά...

Ανατολή

Μια ανατολή σ'ένα κόσμο
που δεν έχει πάψει ποτέ
να γυρίζει στην ίδια τροχιά
όμως στην άλλη άκρη της γης
κάποιος βλέπει τον ήλιο
να πέφτει ξανά...

Ξύλινα Σπαθιά... Τώρα αρχίζω και θυμάμαι

Ρακόμελο

Χριστουγεννα...θυμήθηκα σήμερα...
ρακί στο τραπέζι με μεζέδες και μια παρέα να προσπαθεί να μεταδώσει το πνεύμα της ημέρας τραγουδώντας τα κάλαντα σε κάτι τρελλούς που γίνονται πιο παιδιά απο αυτά. Οι ώρες πέρασαν εκεί. Το βράδυ μας βρήκε νηφάλιους να έχουμε τελειώσει την ρακί και τα αστεία να συνεχίζονται.
Το ίδιο και πρίν περίπου 18 χρόνια με μια άλλη τρελή παρέα να πίνουμε και να ξορκίζουμε τα ξωτικά εκείνου του νησιού. Σάββας, Θοδωρής, Γιώργος, Βασίλης, Τάκης όλοι μαζί να δίνουμε δυνατό παλμό στο βουνό και στην συνέχεια σ'όλο το νησί.
Εφέτος για την ημέρα αυτή θα ήθελα λίγη ψημμένη μά δεν έχω βρεί και η Αμοργό μου πέφτει μακρυά.
Ας είναι.... άλλωστε τα γέλια και τ'αστεία είναι μόνιμα στο πρόσωπό μας... λίγο κρασάκι θα πιούμε ίσα για το εις υγείαν μάτια μου
Εφέτος δεν χρειάζεται να βγούν τα γιορτινά σερβίτσια στο τραπέζι... μόνο όμορφα ποτήρια για το κρασί.
Δεν θα χρειασθεί ν'ανάψει το τζάκι για να ομορφήνει ο χώρος... το δωμάτιο λάμπει απο την ζεστασιά και την ομορφιά σου.
... και η παρέα θα είναι τεράστια... όλος ο κόσμος θα βρίσκεται κοντά μου. Ο κόσμος που αγαπώ... και στην σκέψη, ίσως, κάποια άτομα που θα'θελα να μοιρασθώ την χαρά μου... να δούν κι εκείνοι την πηγή ζωής... την θάλασσα στα μάτια σου... τον ουρανό στο πρόσωπό σου... έναν ναυαγό στην αγκαλιά σου.

Ο χώρος του γραφείου με κοιτά, μου εύχεται να περάσω πανέμορφα, και ψιθυρίζει, με περίεργο ώς τώρα τρόπο, έλα το 2009.


Ζωή

Δευτέρα

δύσκολη η ημέρα σήμερα
άγνωστοι οι λόγοι, μά η διάθεση σε χαμηλά επίπεδα.
Πλησιάζουν Χριστούγεννα. Πλησιάζει η μέρα που θ'ανέβω να σε βρώ.
Η ολιγόωρη απουσία μοιάζει μήνας. Η προσμονή πονά.
Κάποιες σκέψεις έρχονται και ταράζουν την χθεσινή ηρεμία.
Η ανάσες βαραίνουν και τα βλέφαρα χαμηλώνουν.
Η Αθήνα υγρή με τον αέρα να μου παγώνει τα γόνατα.
Οι χτύποι συνεχόμενοι μα η απάντηση πουθενά.
Αναμένω...

Τούτα τα φώτα κάνουν παρέα στους περαστικούς.
Κάθε στίγμα και μία φωλιά... μία ζωή.
Κάποια ρίχνονται στην θάλασσα.
... αυτή με την σειρά της μου χαρίζει την εικόνα της για να με συντροφεύει στο διάβα μου.
... την ηρεμία της.
Οπως πρίν λίγη ώρα που απολάμβανα την ηρεμία της ευτυχίας.
Τότε που τα μάτια έσταζαν χαρά...

Κάποιοι αναρωτιώνται άν είναι δυνατόν.
... είναι δυνατόν.
... ορίστε μπροστά σας εμείς...

Αναπνοή

σήμερα μπροστά μου πάλι εκείνη η κλεψύδρα....

... εκείνη που σταματά τον χρόνο...

Καρδιά

Ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στον ουρανό

Έρχονται στιγμές που θέλω να πώ τόσα, μά ο χρόνος με κρατά μακρυά.
Κάθομαι να γράψω. Τίποτα. Τα πλήκτρα αόρατα. Σαν να εξαφανίσθηκαν τα μαύρα στοιχεία απο πάνω τους.
Μόνο μία τελεία μου θυμίζει την παρουσία σου.
Πιάνω το μολύβι μου... αυτό που με βοηθά πάντα. Στίγματα δημιουργούνται στην προσπάθεια της γραφής... τελείες.

Στον νού μου συνεχώς πανέμορφες εικόνες που δεν μπορούν να αποτυπωθούν σε κανένα χαρτί ίσως και σε κανέναν καμβά. Δεν ξέρω, θα το προσπαθήσω...
Εικόνες που είχα και έχω την τύχη να της ζώ.
Στιγμές που μένουν για "πάντα".
Η κάθε μία με την δική της ομορφιά, δύναμη, αίσθηση.
Να γεμίζει ο χώρος ευτυχία.
Να πλημμυρίζει ο αέρας φωνές και γέλια. Να μας βλέπουν οι περαστικοί και να γελούν κι εκείνοι. Να μας ακούν τα πουλιά και να γελούν κι εκείνα.

Ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στον ουρανό του προσώπου σου....
Ψυχή.

Χρώματα γεμάτα ο δρόμος. Χρώματα χειμώνα. Παλέτα ατέλειωτη η φύση.
Το πράσινο ανάμεσα σε κόκκινο. Το λευκό να σκεπάζει την γη και να κρέμεται απ' τα γυμνά κλαριά των δέντρων.
Μια συνεχόμενη βροχή να μας συνοδεύει σε κάθε μας βήμα. Μια βροχή που συμπλήρωνε την εικόνα μας.
Πέτρα, βαριά έπιπλα και υφάσματα σε χριστουγεννιάτικο ντεκόρ.
Απ' το παράθυρο τα σύννεφα να κάνουν ένα τρελό παιχνίδι με τα βουνά κι εσύ να τα κοιτάς. Οι σκεπές να βγάζουν την ζεστασιά των ανθρώπων και των σπιτιών. Τα μάτια να χάνονται στην ομορφιά του τοπίου... στην ομορφιά σου.
Λίγες οι ώρες μα έγιναν τόσα πολλά.
Μια βραδινή χαλάρωση στο Πόζαρ μετά το κρασί... τοπικό ερυθρό... ημίγλυκο όπως το ζήτησες.
Το υγρό στοιχείο μαζί μας. Σταγόνες... κάποια νερά να πέφτουν από ψηλά, άλλα να θερμαίνουν το κορμί και άλλα να το ζωντανεύουν. Άλλα πάλι να προσπαθούν να με κρατήσουν εδώ στον τόπο σου... και η μυρωδιά της θάλασσας να κλείνει τούτο το όμορφο Σαββατοκύριακο.

Ξημερώνει. Ο γυρισμός θα χαθεί στην σκέψη σου...

Βρέχει....

Πριν λίγο σ'ερωτεύτηκα κάτω απο τις σταγόνες τις βροχής...

...ακολούθησε τον ήχο της ανάσας μου
και θα με βρείς να αναπνέω για μάς.
Σ'αγαπώ μ'έναν τρόπο που δεν είχα γνωρίσει ώς τώρα...

πώς να μιλήσω και τι να πώ...?
πώς να εκφράσω τα αισθήματα...?
... τι νόημα έχουν τα λόγια μου ?

Σ'αγαπώ... αφού

νιώθω...

ένα όμορφο συναίσθημα και μια άνοιξη στην ψυχή μου το τελευταίο διάστημα που αναμιγνύωνται με την οργή για τα τελευταία γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε όλα τα επίπεδα πανελλαδικώς.


Εφέτος νιώθω τις γιορτές να πλησιάζουν όπως τα μικρά παιδιά που θέλουν να λάβουν το δώρο τους απο τον Αη Βασίλη.
Εφέτος οι μέρες εκείνες θα είναι "αλλιώτικες".
Αιτία το πάθος μου για εσένα.... νέοι ορίζοντες... νέοι προορισμοί... νέα δεδομένα... νέες γειτονιές...
Όλα φαντάζουν διαφορετικά... ευχάριστα... πανέμορφα.
Ο προηγούμενος κόσμος αντιπαρέρχεται με τον νέο. Ο κόσμος ο δικός της τόσο κοντά στον δικό μου.
Σαν κάτι να μας πήρε απο το χέρι και να μας σύστησε. Δεν χρειάσθηκε τίποτα παραπάνω. Το ήξερε μάλλον...
Ήξερε πως αυτές οι ψυχές θα γίνουν ένα.
Ήξερε ότι η χημεία εκείνη θα λειτουργήσει θετικά.
Θετικά ? Υπάρχει πιο δυνατή λέξη άραγε ? Δεν μπορώ να θυμηθώ...
... θετικισμός σκέπτομαι ταυτόχρονα... οπαδός του θετικισμού και εγώ.

Έτσι λοιπόν είμαι εδώ. Γράφω για να πώ όλα όσα αισθάνομαι. Άλλωστε αυτό πάντα έκανα.
Να πώ ευχαριστώ για εκείνη την συνάντηση... για όσα μου έχεις προσφέρει... για όσα ταξίδια έχουμε κάνει και θα συνεχίσουμε...
Να εκφράσω την ευτυχία που μου δίνει η ύπαρξή σου...
Να σου πώ ότι θα είμαι δίπλα σου για να σου δίνω την αγάπη μου... την φροντίδα μου... την χαρά μου.
Να πώ τα πάντα, γιατί το αξίζεις... μπορώ να μιλώ και να γράφω ώρες για εσένα... σου έχω πεί ότι είσαι εκπληκτική ?
Να υπενθυμίσω σε κάποιους πως υπάρχω κι άς μη με βλέπουν... πως την ζωή μου πιά, την περιβάλλει το λευκό κυκλαδίτικο χρώμα που τόσο αγαπώ...

Νομίζω (ίσως και να είμαι σίγουρος) πως μπορώ να χωρίσω την ζωή μου σε τέσσερεις περιόδους για τούτες τις μέρες... 1969-1988, 1989-1991, 1991-2007, 2008-2089...!
Η κάθε μία με την ομορφιά της.
... ξεχωρίζω τις ακραίες.

Ήξερα πως θα σε βρώ... ακόμα και στο όνειρό σου

πρωινοί ήχοι

Ενα γλυκό καλημέρα και μια λεξούλα που πάντα απέφευγες να προφέρεις, είχα σαν πρωινό ξύπνημα.
Μία Ανατολή που έχεις την τύχη να την βλέπεις σχεδόν καθημερινά και να μου την χαρίζεις μέσα απ'τα μάτια σου.
Ενα γέλιο που δίνει ζωή στο ξύπνημά μου. Ενα χαμόγελο στην σκέψη ότι μαζί κάνουμε τα πάντα.
Οι καθημερινοί πρωινοί ήχοι φαντάζουν να ενορχηστρώνονται και να αποδίδονται απο μία τέλεια συγχρονισμένη ορχήστρα.

... μια ανοιξιάτικη Βροχούλα στα αυτιά μου, μέσα στον Δεκέμβρη ...

Καλημέρα

Οι μπλούζες μας!

η μπλούζα σου...

simply things in life...

Μια βροχή κυλά στο τζάμι...
Ο ουρανός κατέβασε τα σύννεφα στον κόσμο μας.
Αραγε να θέλει να ζούμε πάνω σ'αυτά ?

Ο ήχος της πόλης μονότονος, ασώπαστος, μά βουβός στα αυτιά μου.
Οι εικόνες της, μαυρόασπρες, μά κλείνω τα μάτια και συναντώ νέες.
Δεν δίνω σημασία στα άκομψα...
Χαμογελώ.... πρίν λίγο καιρό με ενοχλούσε η ασχήμια τούτης της πόλης

Άλλαξες...
Ναί... ίσως
Αυτός είσαι ?
Ναί... είναι το μόνο σίγουρο


simply things in life...
μία βόλτα με ποδήλατο στην παραλία ή σε μονοπάτι βουνού
μία βόλτα στους δρόμους της πόλης κρατώντας το χέρι σου...
... μία σιωπή ...

'Ας ήτανε να κράταγες στιγμούλα μου στο χρόνο...

Σαν την γλυκιά ανάσα μετά απο μια βαθιά βουτιά στο πέλαγος...
το πρώτο βήμα ενός παιδιού, το φτερούγισμα ενός μικρού πλάσματος...
την πανέμορφη αίσθηση του πρώτου αγγίγματος...
την πρώτη ηλιαχτίδα της ημέρας στο πρόσωπό σου...
την απελευθέρωση μιας πεταλούδας...

...σαν την ανάμειξη Δία-Αφροδίτης-Σελήνης στον ουρανό...

πόσο όμορφα συναισθήματα μπορεί να χαρίσει μία τέτοια σμίξη ?
πόση ευτυχία ?

Μη "ντρέπεσαι"... αυτό έχουμε και οι δύο... αυτό δίνουμε
και να'σαι σίγουρη ότι θα βρίσκουμε κι άλλο, μέρα με την μέρα...


...χάνομαι ώρες στο μάυρο των ματιών σου, στις άκρες των χειλιών σου, στην μικρή γωνιά σου...

Σαν σημάδι...

...ψηλά στο βουνό των θεών, ίσα που φαίνοταν μια στενή λωρίδα του.

Στο απόλυτο σκοτάδι η ίδια φιγούρα κρεμασμένη σε μία θάλασσα πεδιάδα μπροστά μου... σαν σημάδι.

Τα χιλιόμετρα φεύγουν, κάποιοι δικοί σου ήχοι με προσπερνούν και κάποιοι στίχοι μένουν... σαν σημάδι.
Δεν σε φοβάμαι, ότι κι άν γίνει,
τι κι άν το σύμπαν γκρεμισθεί
μές την ψυχή μου θα'χει μείνει
κάποια αυτόφωτη πηγή...

Δεν σε φοβάμαι μοναξιά.

Ο δρόμος σαν χριστουγεννιάτικο στόλισμα. Κόκκινα λαμπιόνια γεμάτος και οι λευκές γραμμές να με τρυπούν ευχάριστα... σαν να μ'έβαλαν σημάδι.

Αριστερά πιά μια υγρή γαλήνη που πάνω του φεγγίζουν χρώματα και αμυδρά η στενή λωρίδα του φεγγαριού... σαν σημάδι.

Μια φωνή δίπλα σου να σε κρατά απ'το χέρι φέρνοντας στην επιφάνεια κάτι τρυφερό... σαν να σ'έβαλε σημάδι.

θυμήθηκα ένα όνειρο μίας φίλης με κάποια μαύρα μάτια...
...σαν σημάδι γέννησης...

Εχθές έλειψε η ψυχή μου.
Εψαξε την χαρά της μέσα απο αγαπημένες μορφές.
Ένα αίσθημα ανησυχίας πλανήθηκε στον ουρανό.
Στον σκοτεινό ουρανό που ετοιμάζεται κι αυτός για μια νέα σελήνη.


Σαν κοιτάξεις καλύτερα εκεί ψηλά, κάποιο αστέρι λάμπει για όλους μας.
Το δικό μου το συναντώ.
Το βλέπω μέρα νύχτα........ όμορφο....... λαμπερό...... εξωτικό...... έξυπνο...... χαμογελαστό.
... το αγαπώ και το νοιάζομαι

9:20

Κυλά ο χρόνος παίρνοντας μαζί του παλιές φωτογραφίες και η ζωή αφήνει πίσω, αργά, τις παλιές της αγάπες.
'Ενα νέο κομμάτι αυτής θα αναλάβει τον δικό της ρόλο.
Καρδιές γύρω μου σημαντικές.......περισσότερες απ'ότι έβλεπα.
Κούραση νιώθει το κορμί.
Στην σκέψη διαρκώς εκείνη.... και νούμερα
Μικρές υπολογιστικές πράξεις ψάχνουν την επόμενη κίνηση των πλανητών.
Κάποιοι στίχοι πανέμορφοι μου έρχονται στον νού καθώς έγραψα τα παραπάνω....

Άστρο τον Ήλιο έκανε, φεγγάρι τη Σελήνη
Θαρρώ πως είν' ακόμα εκεί ψηλά
Και συναντιούνται στα κλεφτά λίγο μετά τη δύση
για ένα φιλί στα πεταχτά
Μα ο Ήλιος βλέπεις δε μπορεί μόνη να την αφήσει
κι ολονυχτίς φωτίζει την ξανθή της ομορφιά

.......σιωπώ
τα λόγια ετούτα τα έγραψε κάποιος που σίγουρα είχε την δική του Σελήνη
τα δανείζομαι για λίγο Μανωλάκη να τα δώσω στην δική μου..... σε ευχαριστώ

Jeux d' enfants

σσσσσστ

κόκκινο

κόκκινο μέσα στο μπλέ μου.
Κοιτώ γύρω μου και ένα κόκκινο χρώμα σκεπάζει το οπτικό μου πεδίο


Περιέργο... είναι έρωτας λές ?
Είναι τα χείλη σου ?
Είναι οι καρδιές μας ?

Δεν υπολόγισες σωστά μου είπες. Νά όμως που και οι δικοί μου υπολογισμοί βγήκαν εντελώς λάθος. Κι όμως φαινόταν τόσο εύκολο... πλάνη ήταν.
Μία πλάνη που κάθε μέρα μας χτυπά πόσο έξω πέσαμε.

Το πρωινό μου ξύπνημα έχει γίνει ένα μ'εσένα. Σε ψάχνω. Γεύομαι την πρωινή σου αύρα... μία όμορφη αύρα.
Το βράδυ με συντροφεύεις στην ξεκούρασή μου. Μπαίνεις μέσα μου.
Αργά μας κοιμίζουν τ'όνειρα και οι μελωδίες... το σιγοτραγούδισμά σου και το χαμόγελό σου.

Ξέρεις τι θέλω ?
Ενα άγγιγμα. Ενα χάδι μου στο πρόσωπό σου... ένα γλυκό φιλί. Να έρθει αυτό το 28 και να σταματήσουν όλα.
Αυτό........

Σ'αγαπώ

Close your eyes...

...give me your hand, darling
Do you feel my heart beating, do you understand?
Do you feel the same, am I only dreaming?
Is this burning an eternal flame?


για ακόμη μια μέρα νιώθω μια σύγχυση στην σκέψη...νιώθω να μη μπορώ να βάλω σε τάξη τις σκέψεις... να μη μπορώ να βρώ όμορφες εικόνες για να σου μεταδώσω.
Περιέγραψες με δύναμη στιγμές...στιγμές μοναδικές που κάνουν το πιό σκληρό μέταλλο να λυγά, το πιο σκοτεινό σημείο να λάμπυρίζει, το πιο ψυχρό στοιχείο να μεταδίδει θερμότητα στα κορμιά μας...
Με ρωτάς συνεχώς κάτι. Καρδούλα μου σκέψου "πορείες ζωής".... πορείες καρδιάς.

Σε τούτον εδώ τον χώρο έγραψα πολλά.
Άλλα μπερδεμένα, άλλα ξεκάθαρα.
Έγινε φίλος που τολμώ και του λέω τα πάντα, που συζητώ μαζί του βρίσκοντας λύσεις. Έγινε τόπος συνάντησης φίλων. Έγινε σημείο αναφοράς στα πρωινά μου.
Σε τούτον εδώ τον χώρο, που "ίσως" κάποιοι παρακολουθούν, θέλω να γράψω, έτσι απλά,
πόσο σε αγάπησα όλες αυτές τις μέρες,
πόσο σ'αγαπώ τώρα που γράφω
και πως θα φροντίσω να είμαστε έτσι για πάντα... (δεν είναι λάθος η λέξη)

Μου λείπεις...

Is this burning an eternal flame?

Είσαι το πιο λευκό χρώμα απ' τις σκέψεις μου

...το ξέρεις
...στο φωνάζω


Τι όμορφες σκέψεις οι χθέσινες ?... σ'ευχαριστώ.
Πόσες ώρες μαζί ?... ατέλειωτες
Ολα καλά (θα) πάνε καρδούλα μου


... βρέχει
... συνεχώς... ράγισαν τα σύννεφα και πέφτουν τα γεννήματά τους.

Σε αγαπώ

                                      Πύξ Λάξ - Ενα παιδί που περπατάει με τα χέρια